İHSAN DENİZ Hayatla 'uzlaşmak' mümkün mü? ayatın, bizi mutlak mânâda 'mutlu' ve 'umutlu', 'esenlikli' ve 'güvenlikli' kılmasını talep etmemizin önünü açacak herhangi bir 'doğal gerekçe'miz olabilir mi? Kendi duruşumuza göre, bizim hayatla aramızdaki içkin bağları kuvvetlendirebilecek bir takım doğal gerekçelerimizin varlığına işaret etme imkânımız söz konusu olsa bile; hayatın, tüm yapıp-etmelerimize müdahalesi kuşkuya yer bırakmayacak denli kesinlik kazanmış görünen 'determinasyon'u dikkate alındığında, acaba, böylesine iradî yönelişi sistematik bir mekanizma haline getirme/dönüştürme şansına sahip olduğumuz düşünülebilir mi? Hayatın, bizi, bu türlü bir 'hak'la mücehhez kılması, hangi ölçülerde ihtimal dahilindedir? Hayat, buna 'izin' verir mi/verebilir mi? Hayatın kozmik determinasyonu karşısında kimi zaman içimizdeki uçsuz bucaksız dehlizlere gömdüğümüz, kimi zaman yüzümüzde şekillenişine engel olamayarak varoluş haritasına bulaştırdığımız ve kimi zamansa kalbimizi daraltarak dilimizi bunalttığında bir nebze ferahlık bulmak ümidiyle dünyanın hallerine fısıldadığımız o 'irrasyonel çığlık'; bizim, asıl yerimizin neresi olduğunu sorgulamamıza sebebiyet veren 'kederli eleniş'imizi ortadan kaldırabilir veya en azından geciktirebilir mi? Hayata rağmen 'hayat'a doğal bir müttefik gibi yaklaşmanın kışkırtıcı heveslerine boyun eğdiğimizde, aldanışlarımızın hesabını ödeyebilecek hangi söz ve fiilimize güvenebiliriz? Ve hayata rağmen, söz ve fiillerimizi iktidar yapma kudretimiz var mıdır? Hayatın bir 'diğer objesi' olmayı/kalmayı engellemek adına; gerek yaşantı adacıklarımıza sindirdiğimiz isyan dürtülerinin dile geliş biçimini, gerek dış dünyaya ilişkin eyleyişlerimizde giyindiğimiz vurdumduymaz tavrın sembolik öncüllerini, gerekse kimi zaman can havliyle ve büyük bir iştiyakla sığınmaktan kendimizi alamadığımız derin sükût oyuklarına yönelişimizdeki saf refleksleri, sahih bir kulvarda daha rafine bir 'ideal'le örtüştürme becerisini gerçekleştirebilir miyiz? Hayatın buna 'müsamaha' göstermesi beklenebilir mi? Hayat, bize bunu 'yapar' mı? Hayatın iç devinimi/işleyişi hesaba katıldığında; bizim son derece belirgin/etkin bir 'süje' konumunda yer alışımız, imkân dahilinde midir? Dolayısıyla, bu mânâda "hayat benimdir/benimledir" diyebilme gücünün neresinde olduğumuz, kurcalanmaya değmez mi? Hayata 'taraftar' olmak mı, 'bağımlı' kalmak mı; yoksa hayat karşısında 'seyirci' konumunu muhafaza etmek mi, 'mücadele'yi yeğlemek mi daha yakıcı ve ruh örseleyicidir? Bunlardan biri mi, hepsi mi; yoksa hiçbiri mi? Sesimizdeki çok katmanlı varoluş çatlağını örtecek/yamayacak muhayyel bir hayat sferini, ardımıza son bir kez bakmak ve ruhumuzu o sonsuz boşluğa boca etmek için hangi buruşuk vakte kadar erteleyeceğiz? Hayatın giderlerini karşılayabilir/ödeyebilir sanısıyla tutunmamaktan başka çare bulamadığımız muhayyel hayat sferi, bizi kendi korunağında ne kadar 'mutlu', 'umutlu', 'esenlikli', 'güvenlikli' bir yolculuğun kuryesi kılabilir? Kalbimizi hayatın orta yerinden çekip alabilir miyiz? "Ya da"?. Yoksa, hayatla 'uzlaşmak' mümkün müdür?     12 Nisan 1999 Pazartesi Hayatın iç devinimi/işleyişi hesaba katıldığında; bizim son derece belirgin/etkin bir 'süje' konumunda yer alışımız, imkân dahilinde midir? Dolayısıyla, bu mânâda "hayat benimdir/benimledir" diyebilme gücünün neresinde olduğumuz, kurcalanmaya değmez mi?

|| ANASAYFA || GÜNDEM || POLİTİKA || || DÜŞÜNCE || YAZARLAR || SERBEST KÜRSÜ || || AÇIK OTURUM || LİNKLER || || YENİ ŞAFAK'a Mesaj ||