Bütün sesler güzeldir

İstanbul, yaz aylarında çok çeşitli müzik etkinliklerine sahne oluyor. Türkiye'nin ve dünyanın en önemli sanatçıları, toplulukları müzikseverlerin huzuruna çıkıp konserler veriyor. Son olarak, Yunanistanlı şarkıcı Haris Alexiou, Bosna-Hersekli besteci Goran Bregoviç ve caz piyanisti Ray Charles, Ağustos ayı içerisinde İstanbul'u renklendirdiler, izleyicilerin müzik ufuklarının genişlemesine katkıda bulundular.

İstanbul'da son birkaç yıl içinde müzik etkinlikleri açısından çok önemli ve olumlu gelişmeler yaşanıyor. Bu etkinliklerin sayısı artırılmalı, İstanbul'un konser alanları dünyanın en büyük müzisyenlerine açılmalı; dünyanın bütün sesleri İstanbul'a ulaşmalı, İstanbullu müzikseverler ve müzisyenlerin ufku genişlemeli. Bu sayede, sözgelimi bir piyano veya keman öğrencisi, dünya çapındaki virtüozları izleyerek onların tekniklerinden etkilenebilir, gelişmesini bu sayede hızlandırabilir. Bu, müzisyen için böyledir. Kendimden biliyorum, bir gitar sanatçısını izledikten sonra eve kapanır, dikkatlice izlediğim sanatçıda gördüklerimi uygulamaya çalışırdım. Bir müzisyenin, kendi alanıyla ilgili olarak bir başka müzisyeni izlemesi kadar yararlı bir şey yoktur, gelişme sağlamak ve ufkunu geliştirmek için. Sıradan müzik izleyicisi için de, en az müzisyen kadar önemi var bu tür etkinlikleri izlemenin. Türkiye'nin ve dünyanın seslerini dinlemek, o seslerin sahipleriyle iletişim kurmak müthiş keyif verici.

İstanbul'da düzenlenen müzik etkinliklerine ilgi çok fazla. Sözgelimi Açıkhava Tiyatrosu'ndaki bir konser, hele iyi sanatçılar varsa, dolup taşıyor. İzleyicilerin yaş ortalamaları da oldukça düşük. Demek ki yeni kuşaklar, bize göre çok daha iyi. Bu etkinlikler sayesinde İstanbullu müzikseverlerin müzik zevklerinin giderek inceldiğini, müzik kültürlerinin arttığını söyleyebiliriz. Müzik, genç kuşakların hayatında artık çok önemli bir yer edinmiş kendisine. Bu, bence umut verici bir gelişme.

Dünyanın bütün seslerine açık olmak, kendi sesimizden başka güzel seslerin varlığını görmek, sadece müzik kültürünün artmasını sağlayıcı bir faktör değil. Daha da önemlisi, başkalarının varlığı size kendi varlığınızı ve yerinizi hatırlatıyor. Renk, ırk, dil, din farklılıkları birer farklılık olmaktan çıkıyor, sevgi, barış ve kardeşlik duyguları pekişiyor. İnsanın zihnini daraltan önyargı duvarları birer birer ortadan kalkıyor. Düşünceler, kendisini sınırlayan ne varsa hepsinden kurtuluyor. Siyasetçilerin tasarladığı o karanlık dünyadan sıyrılıp yeni ufuklara, yeni ülkelere yollar açıyor.