Ne mutlu bize...

1988 yılında bir Galatasaray, Neuchatel maçı hatırlarım. Gazeteciliğe başladığım ilk yıllardı. Kale arkasında Tanju'nun attığı o nefis golleri fotoğraflıyordum...

Hayatımda bugüne kadar yaşadığım en mükemmel, en unutulmaz anlardı o günler...

Omuzlardaki Mustafa Denizli'nin 5'i işaret eden eli o günkü gazetelerin birinci sayfalarına yansırken o fotoğrafları çekme şansını yakalayan insanlardan birisiydim...

İşin özeti "Macaristan'ı nasıl yenmiştik" diye başlayıp anılarını anlatacak kadar bu meslekte çok eski değiliz. Ama çok da yeni sayılmayız...

Galatasaray'ın UEFA zaferini yaşayıp yazılarına aktarabilmek, onları okuyucularıyla paylaşabilmek için 45 yıl beklemek zorunda kalan ağabeylerimiz var...

Bizler meslekte onların yaşına geldiğimizde Macaristan veya Neuchatel zaferleri değil UEFA şampiyonluğunu anlatma şansını yakalamış olacağız.

Fatih Terim'den, Hakan Şükür'den, Taffarel'den, Hagi'den, Okan'dan bahsedeceğiz...

Ne mutlu bize bu genç yaşta böylesine bir coşkuyu yaşama şansına eriştik. Teşekkürler Galatasaray bizleri 45 sene böyle bir hasrete bırakmadın...

İnsanın ileride anlatabilecek güzel şeylerinin olması çok harika bir duygu...