Yeni hükümet ihtimalleri; DSP-MHP

 
İstifası halinde, Ecevit ve DSP'nin, hükümet dışı bir unsura dönüşeceğini unutmamak gerekiyor. Bu ne demektir biliyor musunuz? Yaşlı kuşakların Türk siyasetinden el birliği ile çekilmesi demektir.

Ecevit'in istifa tehdidinin, siyasî platformlarda fazlaca yankı bulmadığını hepimiz görüyoruz. Hükümet ortakları da öyle anlaşılıyor ki, sayın Başbakan'ı kendi sözleriyle başbaşa bırakmayı ve bu sözlerden nasıl rücû edilebilirse Başbakan'a o fırsatı tanımayı uygun görüyorlar.

Anayasa değişikliklerinin meclisten geçmemesi ve ayrıca yeni bir cumhurbaşkanı üzerinde koalisyon liderlerinin anlaşamama ihtimali; hükümetin geleceği konusundaki endişeleri ister istemez artırıyor. Bizim görüşümüz her iki hususun da, hükümetin geleceği üzerinde yersiz tehditlere yol açmamasıdır. Siyasî hayatın içinde bulunduğu durum bir yana, Türkiye'nin reel şartları da bunu âmirdir.

Diyelim ki sayın Başbakan, Demirel'e yönelik angajmanlarını ziyadesiyle önemsedi ve bu sorunu ciddi bir hükümet krizine dönüştürerek istifa yolunu tercih etti. O zaman ne olacak?

Sırasıyla, değişik varsayımlar üzerinde durmak gerekiyor:

Ecevit'in sonu/bir kuşağın tasfiyesi

1. Gene Ecevit'in başbakanlığında (DSP-MHP-DYP) hükümeti düşünülebilir mi? DYP'nin ve Demirel'in böyle bir arzusu bulunduğu ve Demirel tarafından Ecevit'in bu yönde tahrik edildiğini biliyoruz. Bize göre bu yolun gerçekçi bir tarafı şimdilik bulunmuyor. Zira Ecevit'in Çiller hakkındaki kanaatleri değişmiş değil henüz. Hele hele Bahçeli'nin!.. Dolayısıyla şu günkü günde hem Ecevit'in, hem Bahçeli'nin kanaatleri, Çiller'den ziyade Mesut Yılmaz'dan yanadır. Henüz bu durumda ciddi bir değişme gözlenmiyor.

2. Gene Ecevit'in Başbakanlığında (DSP-ANAP-DYP) hükümeti düşünülebilir mi? İşte en olmayacak ihtimallerin başında da bu geliyor. Bize göre izahı bile yersiz.

Dolayısıyla istifası halinde, Ecevit ve DSP'nin, hükümet dışı bir unsura dönüşeceğini unutmamak gerekiyor. Bu ne demektir biliyor musunuz? Yaşlı kuşakların Türk siyasetinden el birliği ile çekilmesi demektir. Demirel seçilemeyerek siyasete veda eder, onun ipine sarılan Ecevit'in de sonu anlamına gelir bu durum. Ayrıca burada da kalmaz. Bu derin seleksiyon Erbakan'a kadar uzanır. Böylece Türk siyaseti bütünüyle yeni kuşaklara teslim edilmiş olur.

Daha ötede, hükümet dışı bir unsur haline gelen DSP kesinkes parçalanır. İç tartışmalar içerisinde helâk olur, gider. Bugünkü haliyle çeşitli iç ve dış çevreler, DSP üzerinde yeterince etkili olamıyorlar ve bundan ziyadesiyle rahatsızlar. Bu tür çevreler muhalefet dönemindeki bir DSP'yi parçalamadan ve CHP'yi onun yerine ikame etmeden asla rahat duramazlar.

Bu bakımdan Ecevit'in, Türkiye'nin içine sokulduğu üç yıllık istikrar programını ve Avrupa Topluluğu sürecini düşünerek, daha bir gerçekçi davranması icap etmiyor mu?

MHP'li hükümet mümkün mü?

Aksi halde ne olur?

3. Olacağı şudur ki, MHP ister istemez hükümeti kurmakla görevlendirilir. Bir defa böyle bir hükümete DSP asla girmez. Ecevit girmek istese bile Rahşan Hanım isyanlara oynar. Dolayısıyla geriye kala kala (MHP, ANAP, DYP) hükümeti kalacaktır ki, o da Yılmaz ve Çiller'in dışarıda kalması kaydıyle!.. Kaldı ki bu bile zor gözüküyor.

Burada sorulacaktır. Bu formüllerde FP niçin yer almıyor? Ah, keşke yer alabilse!.. Hem Ecevit'te, hem Bahçeli'de var olan FP teennisi haddinden ziyade. Bütün bunlar malûm olduğu için, biz sonbahardan beri FP'nin kongresini bir an önce yapmasını ve kapanma fobisini aşmasını söyleyip durmuyor muyuz?

Bizim FP çevrelerine anlatamadığımız da bu: Türkiye'de hukuk normalleşecek, yasaklar kalkacak, ondan sonra da FP rahata kavuşacak. Hayır, tam tersine!.. FP kongresini yapacak, organları çalışmaya başlayacak, parti eski veya yeni kendi kendisini yönetebilir bir hale gelecek. Bize göre mevcut komplekslerin aşılması için bu kadarı bile kâfi. Ama maalesef aksi yöndeki düşünceler daha egemen Fazilet Partisi'nde. Korkulur ki mayıs kongresi de tehir edilerek, kapanma fobisi sürekli hale getirilmiş olur. Hem FP'nin, hem sistemin açması aynı noktada düğümleniyor. İkisi birden açılacak.

Burada son bir ihtimal, belki daha gerçekçi bir ihtimal üzerinde de durmak gerekiyor. O da şudur:

Aynen 1974'te, Ecevit'in Başbakanlık'tan istifasının ardından kurulan bağımsız hükümetin teşkili. Yani Sadi Irmak hükümeti gibi!.. Bize göre en gerçekçi durum bu gözüküyor. Fakat en yanlışı ve aykırısı olduğu halde!..

Cazgırlık mesleği ve siyasî kaos

Öyleyse buradan söylenmesi gereken notlar çıkaralım:

Gerek cumhurbaşkanlığı krizi ve gerekse yeni-eski hükümet tartışmaları sırasında, siyasî partilerin birbirlerini rencide edecek tutumlardan kesinlikle sarfı nazar etmeleri icap ediyor. Dokuz düşünüp bir konuşmak gibi.

Hele hele Çiller-Yılmaz kavgasını ısıtıp ısıtıp piyasaya süren ve hayatını bu kavgaya adamış tahrikçi bir sınıfın işgüzarlığı ortada iken!.. Bu sınıflar asla barıştan yana olamazlar. Onlar siyasetin iç çatışmalarından gıdalarını alıyor çünkü. Bu yaygaracı, kindar ve tahrikçi tutumun geçtiğimiz seçimlerde prim yapmadığı ortada olduğu halde, bundan bir sonuç çıkaramıyorlar.

Kaldı ki DSP ve MHP bunun için prim yapmadı mı?

Öyleyse hem cumhurbaşkanlığı konusu, hem yeni hükümet sorunu dolayısıyla siyasî partilerin ihtiyacını duyduğumuz bir sağduyuya göre hareket etmeleri gerekiyor.

Tahrikçi sınıfları kendilerine kılavuz kılanlar, bir gün gelir, içine tükürdükleri kuyunun suyunu içmek durumunda kalırlar. Ama tahrikçilerin yüzü gene de kızarmaz.