Yılmaz'ı hükümette kim dengeleyecek?

Gazetelerde iki haber yanyanaydı dün…

Hükümet iki önemli karar almıştı: Biri, 'Ulusal elektrik tasarruf ' planı ile ilgiliydi ötekisi ise ulusal savunmamızla…

Bir yandan enerji yetersizliği nedeniyle vatandaşlar ve kurumlar, elektrik tasarrufuna çağrılıyor, bir yandan da 4 milyar dolarlık saldırı helikopteri ihalesinin Amerikan Bell firmasına verildiği duyuruluyordu.

Neye göre karar verilmişti, hangi öncelikler dikkate alınmıştı?

Bu öncelikler belirlenirken bir tartışma yapılmış mıydı? Söz gelimi, Meclis'te bu mesele dile getirilmiş miydi?

Ben uzman olmadığım için tabii ki bilemem ama, 4 milyar dolarla enerji sorunumuzun ne kadarı çözülebilirdi? Öndan önce, bu 4 milyar dolarlık silah harcaması gerekli miydi?

Tabii, ulusal savunmamızla ilgili tehdit önceliklerini belirleyip kararlaştıran kurulların işlerine karışmak gibi olmasın ama, vergi veren bir vatandaş olarak, acaba benim bu konuda düşünme hakkım olabilir miydi? Düşünme ve hatta karşı çıkma hakkımı dile getirebilir miydim?

Bu tür kararların kapalı ya da açık, bir takım kapılar ardında alındığı ve tabu görülerek tarışılmadığı demokratik bir ülke biliyor musunuz?

Bilmiyorsanız, bu tür kararlar, bu biçimde hangi ülkelerde alınıyor, onu sanırım tahmin edebiliyorsunuz…

Çok alışık olsak da insan bazan şaşkınlığa uğrayabiliyor.

Ya bu kararları alan merciler birbirlerinden hiç haberdar değil ya da bunlar, tamamen bilerek, tasarlanan, planlanan kararlar… Fütursuzca, halkın gözünün içine baka baka birlikte açıklanıyor.

Halkın yüzde 20'si sefalet sınırında, yüzde 10'u açlık sınırındayken, ülke 2002 yılına kadar büyük bir enerji darboğazına giriyorken saldırı helikopteri için 4 milyar dolarlık harcama yapılmasının gerekçesini, vatandaş isteyemese bile, birileri izah etmek durumunda.

4 milyar dolar, bu yıl beklenen turizm gelirlerinin neredeysa yarısını oluşturuyor.

Türkiye bu büyük harcamayla, sanırım önümüzdeki yıl, ' dünyada en fazla silah harcaması yapan ülkeler ' sıralamasında daha da yukarıya tırmanacak, belki de ilk sıralardan birinde yer alacak.

Memur maaşlarındaki artış oranına uyulmasını büyük bir titizlikle denetleyen IMF ve Dünya Bankası'nın silah harcamaları konusunda bir kayıt koymadıkları anlaşılıyor.

Sanıyorum bu harcamalar için gereklı dış kaynaklı krediler çoktan ayarlanmış olmalı.

Türkiye'ye dönersek; bu meselelerin hala bir tabu olduğu gerçeği ile karşı karşıya kalıyoruz.

Ne televizyonlarda, ne de başka platformlarda bu tür tartışmalara girmek hala bir risk olarak görülüyor. Meclis'te bile tartışılamayan bir konu, başka zeminlerde nasıl tartışılabilsin?

Kıbrıs'ta patlak veren casusluk skandalı ile ilgili yazıları ve haberleri çok dikkatle takip ettim. En demokrat, en bağlantısız görünen ve diğer konularda tutarlı bir çizgi izleyen gazeteci arkadaşlarımızın hemen tamamı, general Özeyranlı olayındaki iddiaların uyduruk olduğuna, bu olayın düzmece olduğuna ilişkin kanaat açıklayamadılar. Hemen hepsi, " Bu iddialar bir yana" diyerek, Kıbrıs'taki diğer olaylar tartıştılar. Askerlerle ilgili konuların tabuluğunu zımmen de olsa kabullendiler.

Şimdi bu silah alımı meselelerine de pek yaklaşmak istemiyorlarmış gibi geliyor bana.

Oysa bu meseleleri de tartışmak zorundayız. Hele mesele, kamu kaynaklarının harcanmasıyla ilgliyse, en azından vergi verenler olarak ve vergi verenlerin haklarını savunmak amacıyla bu vergilerin nerelere ve hangi gerekçeyle harcandığını sormak zorundayız. Gazeteci olarak bu bizim görevimiz.

Neden bir yandan enerji kısıtlamasına gidilirken, bir yandan da 4 milyar dolarlık saldırı helikopteri alınıyor?

Bize hangisi daha öncelikli olarak gerekli?

Enerji mi? Helikopter mi?

Bunu sormak zorundayız…