Meclis'teki Grup toplantılarında bir parti genel başkanının kürsüye giderken başta milletvekilleri olmak üzere salonda bulunan herkesin ceket düğmesini ilikleyerek ayağa fırlayıp alkışa başlamasını birçoğunuz gibi ben de yadırgarım; hatta yadırgamaktan da öte hoş karşılamam, ayıplarım... Ekranda bu tür sahnelerle ne zaman karşılaşsam hep şöyle düşünürüm: "Hayrola ne oluyor? Bu bir siyasi partinin grup toplantısı mıdır, yoksa bir garnizonda en yüksek rütbeli bir komutan astlarına mı hitap edecektir?"

Yanlış anlaşılmasın; heyecansız üyelerin uyukladığı, olsa da olur olmasa da türünden Grup toplantılarını özlüyor değilim. Birçoğunuz gibi benim özlediğim de her şeyiyle "sivil" toplantılar. Ben de birçoğunuz gibi "şekilcilik"i öne çıkaran bu yerinden sıçramalar ve ceket iliklemeler yerine, toplantıya katılanları kürsüden edilen "söz"ün yerlerinden fırlatmasını özlerim.

Genel başkanlar için yapılan bu tezahüratla TBMM genel kurulunun oturumlarında karşılaşmak da can sıkıcı. "Genel Başkan" kürsüye gitmek için yerinden mi kalktı? Hooop... bütün Grup ayakta ve alkışta... "Genel Başkan" konuşmasını tamamlayıp yerine mi dönüyor? Hooop... bütün Grup ayakta...

Yanlış anlaşılmasın; heyecansız, üyelerin uyukladığı, olsa da olur olmasa da türünden genel kurul oturumlarını özlüyor değilim. TBMM çatısı altında zaman gelir ve öyle oturumlar olur ki, artık orada yerinden sıçramak değil, yerinde oturmak uygunsuz kaçar... Tıpkı, geçen gün Fazilet Partisi'nin genel kurulu terkettiğinde olduğu gibi...

Fazilet Partisi Genel Başkanı Recai Kutan, kürsüye ilerliyor ve Fazilet Partisi'ne mensup milletvekilleri ayakta kendisini alkışlıyor... İşte, ayağa kalkılacak ve alkış tutulacak ender anlardan birisi... Kutan, Türkiye'de demokrasi olmadığını bir kez daha ilan ettiği o güzel konuşmasını yapıp yerine dönüyor... milletvekilleri yine ayakta ve alkışta...

Yeni Şafak'ın haberine göre, Kutan'ın konuşmasını Fazilet Partililer dışında DYP'li bütün milletvekilleri (ama baktım çoğu salonda yoktu), bazı MHP'liler ve DSP'li Hasan Gülay (hatırlanması için adını özellikle siyah yazıyorum) alkışlamış. Kim hangi nedenle alkışlamış olursa olsun bu milletvekillerini kutlamak gerekir. Ülkenin iki gün öncesine kadar resmen anamuhalefet partisi olan bir partinin Meclis Başkanlığı'nın kısacık bir kararının ardından "yok sayılması"nın hukuka uygun hiçbir yanının bulunmadığını ilan eden bir konuşmayı alkışlayanlar gerçekten milletvekilidirler. Peki ya konuşmayı ortada olağanüstü hiçbir şey yokmuş gibi sakin sakin dinleyenler? Haklısınız, onlar da vekildirler...

Sonra Fazilet Partisi Grup Başkanvekili Yasin Hatipoğlu yerinden söz aldı...

Hatipoğlu, bu kez (iyi ki) vezinsiz ve kafiyesiz ama çok net ve kısa konuştu; "siyasi partiler artık kapatılmamalıdır diyen herkesi kendi sözleri ve beyanlarını yerine getirinceye kadar başbaşa bırakmak üzere" genel kurul salonunu terkettiklerini açıkladı. Ve Fazilet Partililer kendi alkışları arasında salonu terkettiler...

"Tarihi bir oturum" muydu? Eğer bu ifadeyi "bazı tarihlerde olan" şeklinde anlıyorsanız doğru, "tarihi bir oturum"du... Yok eğer bu ifadeyi, "bundan sonra hiçbir şey böyle olmayacak" anlamında kullanıyorsanız, tabii ki değil... Bu oturumun ikinci anlamda bir "tarihi oturum" olabilmesi için şu ya da şuna benzer bir manzara arzetmesi gerekirdi: Oturum Meclis'te bulunan bütün siyasi partilerin bütün üyelerinin eksiksiz katılımıyla açılır; Kutan, herkesin ayakta alkışlarıyla kürsüye gelir ve konuşmasına başlar; Kutan'ın konuşması birçok kere uzun alkışlarla kesilir; kürsüden ayrılıp yerine ilerleyen Kutan, milletvekillerinin kutlamalarından dolayı dakikalarca yerine ulaşamaz; Hatipoğlu, alkışlardan dolayı bir türlü söze başlayamaz; alkışlar, alkışlar, alkışlar... Ve eğer milletvekilleri çok arzu ederlerse hep birlikte İstiklal Marşı'nı da okurlar...

Ve ekran başında vekillerini seyreden millet de şöyle derinden bir "ohhh!" çeker... Peki ya sonrası? Artık o kadarını da siz hayal edin!

KÜRŞAD BUMİN

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu