Biz Galatasaray'ı gurbette televizyonun gösterdiği kadarıyla izleyebilen futbol adamlarıyız.

Çıplak gözle izlediğimizde gördüğümüzden daha iyi bir takım olduğu açıkça ortadaydı. Sadece Sarı-kırmızılılar kendi kalıplarının dışında bir taktik anlayışa uyum sağlayacak suplekse sahip değillerdi.

Sakin oynamayı pek bilmeyen Galatasaray, ligde bile tercih etmediği iki forvetle başlayınca ortada bir eksik kaldı. Tam beklediğimiz gibi yavaş oynamaya eğitimli olmadıkları için aslında yavaş bir takım olan Paris Saint Germain daha güçlü ve daha hızlı gözüktü.

Sağlık olsun diye izlenecek bir maçtı. Solda Ahmet'in adam kaçırması, hücuma desteği sadece uzun toplar atarak vermesi sol tarafı felç etti. Sağda da Ümit gününde olup oyunu etkileyecek işler yapamayınca PSG'nin orta yanları etkili gelmeye başladı.

Yine de Emre'nin bulduğu top gol olsa ikinci golü net bir ofsayttan yiyen Galatasaray yürüyerek maça ortak olurdu.

Parc des Princes Stadı'na girerken birçok gurbetçi, hatta Fransızlar bile bana Hagi'yi sordular. Futbolu bırakacağını bildikleri için onu son kez seyretmeye gelmişlerdi. Ancak ilk yarıda yavan kalan oyunda Hagi sahaya acı acı baktı, biz de Hagi'ye.

İkinci yarı başladı ve Galatasaray bildiğimiz gibi oynamaya, PSG'yi hapsetmeye ve skora ortak olmaya çalıştı. Bu dakikalarda bize 'barbar' diyen gerçek barbarların tribünlerdeki Türk seyircilere saldırısı durmaksızın sürdü. Polisin hiçbir müdahale yapmadığı olaylara hakem Pereira elkoydu. Pereira kanlar içinde sahaya sığınmak zorunda kalan Türkler'i görünce oyunu durdurdu. 25 dakika soğuyan maç Fransızlar'ın işine yaradı. Yine de sahaya döndükten sonra boş kaleye pozisyonlar yakalayan Serkan ve Jardel golleri yapamayınca Galatasaray maçtan başka herşeye benzeyen Fransız rezaletinden yenik çıktı.

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu