Afet Ilgaz son kitabı Kazdağı Öyküleri'nin ilk hikayesi Aşk Büyüsü'nde radyosuz, televizyonsuz bir zamanda insanların geceleri kapı önlerinde oturup hikayeler anlatmasını büyük bir hasretle aktarıyor. Afet Ilgaz bize akide şekeri lezzetinde 6 hikayesi ile Çetmi Köyü'nün insanlarını anlatıyor. Belki de o büyülü saatlerde büyüklerinden dinlediği korkusu ve cazibesiyle tadı damakta kalan hikayeler bunlar. Kapı önlerinde anlatılan bu hikayelerde anlatıcı, nasıl hikayenin belki de en canalıcı yerinde aydınlatıcı bilgi vermeye ve daha başka meseleler anlatmaya başlayıp dinleyicinin merakını tahrik ederse Afet Hanım da öyle yapıyor.

Çanakkale'nin köylerindeki bu geceleri kapı önleri oturmaları aslında ne kadar farklı olursa olsun İstanbul'un, Çorum'un ya da bir başka şehrimizde de radyosuz, televizyonsuz günlerinin insanları yakınlaştıran, eski hikayeleri dinleyerek geçirdiği vakitlerde hayatı öğreten - ne güzel öğretmeler ve ne güzel öğrenmelerdi onlar- çok önemli bir şeydi. Bizler de büyüklerimizden bu hikayeleri dinleyerek büyüdük. Afet Hanım'ın hikayeleri anlatışındaki o samimi havasında daha başka bir şey daha buluyorum ben. Bu hikayeleri anlatan çoğunlukla kadınlar olurdu nedense. Kadınlar - anneler mi demeliydim?- masal anlatmakta ne kadar mahirdirler. Afet hanım, son hikaye kitabıyla o günleri ve o günlerin hikayelerinden bir demet sunuyor.

Gayet rahat, bir sohbet havasında Çetmi Köyü'ndeki insanların o hemen inanıvermelerini, özenmelerini, heveslerini, çocukların o engin yürek sızılarını, korkularını, Türk ve Rum türkülerinin birbirine karıştığı aşkları, dostlukları, insanların ucuz hesaplarını, vefalarını, sadakatlerini anlatıyor.

Çanakkale'nin Ege kıyılarındaki bu insancıkların günlük yaşayışlarını, alışkanlıklarını, şivelerini olanca sadeliğiyle okurken Kara Kadir'i, Rum subayına kaçan Hayriye'yi, Şerife'ye aşık olan Kürt zeytin silkicisini de merak ettiriyor Afet Hanım. Kimbilir belki de onları bir başka kitabında daha uzun anlatabilir. Biz bekleyeceğiz.