Umut biricik aşkımız...

Bir düş gibi çabucak çekip giden günlerin resimlerini hafızama ve kalbime nakşediyorum. Bütün iyi günlerin şarkıları, şafağın gri göklerinde açan çiçekler gibi kaybolup gidiyor, hep yarınlara bırakılan, ertelenen sevgiler de...

Korktuğumuz bütün sonbaharlar geçti, aylar ayların üzerine devrildi, ürkek ve yorgun adımlarla girdik yeni zamanlara. Şubat bile yoruldu acılarımıza bakmaktan ve bizi erken terkediyor ama biz şarkımızı aramaktan yorulmadık.

Yalnızlıklara, yılgınlıklara, baskılara ve korkulara karşı Şubat'ın 'kardelenleri'ni savunabilirsek, yarım kalan ezgilerimizi baharda yeni bir şarkıyla buluşturmak için yüzümüz olacak.

Çünkü, zemherinin en dayanılmaz günlerinde, bembeyaz karların üstüne yeni karların yağdığı bir mevsimin en nazlı çiçeğidir kardelen.

Acı ve utanç dağlarının içimize yıkıldığı bu "beyaz ıssızlığın" ortasında kardelenlere ağlamadan veda edeceğiz Şubat'a.

Hiç kimsenin beklemediği bir anda, bembeyaz karların üstünde açarlar kardelenler. O kadar nazlıdırlar ki, küçücük kar tanelerinin kıyısına oturup ağlamak gelir içinizden. Tıpkı, sabahın bilinmeyen bir saatinde okuma hakları ellerinden alınan gencecik kızlar gibi... Onların da, kardelenler gibi uçuk sarıdır renkleri...

Siz hiç, Şubat'ta tıpkı kardelenler gibi umutları gecenin soğuk tırpanıyla biçilen genç kızları gördünüz mü?

Siz hiç, karlı kıyılarda kardelenlerin mi, yoksa genç kızların mı olduğu anlaşılamayan çığlıkları duydunuz mu?

Siz hiç, kar üstünde başını güneşe uzatmış Şubat kardelenleri gibi, bakışlarında sadece "güneş kokusu" kalmış genç kızların düşlerinde özgürlüğe kardeş olduğunu bilir misiniz?

Siz hiç, ütülü mendilleri bir şubat günü çiğnenen çocukların hüznüne ortak oldunuz mu?

Kardelenlerin ömrü kısa olurmuş, ama ne gam... Elbet "gelecek de birgün gelecek" ve kimsenin beklemediği bir anda onlar yeniden açacak. Sabaha karşı öten ilk horozla birlikte, küçük kar tanelerinin arasından kardelenlerin hüzünlü şarkısı yükselecek.

Kalbimizin önündeki sınırları kaldırdığımızda, Picasso'nin resimlerindeki insan kadar gerçek bir insanın içindeki ateş yeniden alevlenecek. Ağıtların ve kinin yerini yeni duyarlıklar, yeni sevgiler alacak.

Kalbimizi dolduran aşklar kalbimizde kalsa da, umut biricik aşkımız olacak...