Bu iş ne 70'li, ne 80'li yıllarda yaşanan çatışmalara, patlamalara, olaylara benziyor, ne de PKK merkezli şiddet hareketlerine. Saldırılar Türkiye kökenli bir siyasal, toplumsal ya da ekonomik sorundan kaynaklanmıyor; bu tür bir aktörleşmeye işaret etmiyor.

Şu açık: Türkiye, tarihinde görmediği çapta ve tipte terör saldırısıyla karşı karşıya kaldı. Üstelik bu felakete, yaşadığı tüm siyasi tartışmalara ve gerginliklere rağmen sıcak çatışma ikliminden ve fikrinden hızlı bir şekilde uzaklaştığı bir dönemde yakalandı.

Dört intihar saldırısı şu korkutucu gerçeği ortaya koyuyor:

Ortadoğu'da patlak veren savaşın alanı genişlemektedir. Türkiye, bundan böyle bu savaş alanının içinde yer alacaktır, daha da öte ciddi olarak bu savaşın aktörü haline gelme riski taşımaktadır.

Beklenmedik saldırılar ve ifade ettiği bu geniş anlam Türkiye'yi sadece mesaj, Türkiye'ye yönelik oyunlar, siyasi istikamet tartışmalarıyla değil; temel güvenlik sorularıyla da karşı karşıya bıraktı.

Anonim saldırganla nasıl başa çıkılacak? Kamuoyunu kuşatan panik ve korku nasıl kırılacak?

Zira bundan sonraki gelişmeler sadece alınacak asayiş önlemlerine, siyasi tavırlara bağlı değildir; aynı zamanda saldırganın tutumuna da bağlıdır. Saldırgan durmadan saldırılar ya da saldırı riskleri bitmez...

Saldırganlar kör bir saldırı yanında hedefi ve siyasi amacı belli, toplumsal niteliği ve desteği olan bir havuzdan hareket ediyorlar. 21. yüzyıla damgasını vurmaya yüz tutan intihar saldırıları bu niteliği ortaya koymakla kalmıyor; aynı zamanda terörle mücadelenin teknik ve asayiş ayaklarının konsept olarak yenilenmesi gereğine de işaret ediyor.

Bu durum, terör eylemlerine neden hazırlıksız yakalanıldığının, bundan sonra verilecek mücadelenin düne oranla ne kadar farklı ve zorlu olduğunun da göstergesidir.

Nitekim, tek tek olayları çözmek, kullanılan saldırganların kim olduklarını tespit etmek meseleyi kuşatmak için yeterli değil.

Örneğin saldırıları El Kaide örgütüne bağlı Ebu Hafız El Masri Tugayları'nın üstlenmesi büyük anlam taşımıyor. El Kaide'nin son derece gevşek ve bağımsız gruplardan, hatta kişilerden oluşan bir şebeke olduğu uzmanların tespiti. Kısacası El Kaide dediğimiz zaman hemen herkesin, her isteyenin altına girebileceği, merkezi yapısı olmayan, bir gölge olarak ortalarda dolaşan bir cisimden değil, bir isimden söz ediyoruz.

Bu durumda önümüzde iki önemli pist var.

İlki, demokrasiden hiçbir şekilde vazgeçmemektir. Özgürlükleri sınırlamak, sistemdeki askeri dozu arttırmak ya da sıkıyönetim ve benzeri uygulamalara başvurmak gibi siyasi aklı devre dışı bırakacak yeni terör dalgasını engelleyemez, tersine azdırır, sahiplerini ya da ondan medet umanların amaçlarına hizmet eder.

İkincisi, özellikle istihbarat aktörleri ve zihniyetinin yenilenmesi, taktik mücadeleden anlama çabası merkezli stratejik mücadeleye geçilmesi için hamle başlatılması gereğidir. İç düşman mantığı ve buradan doğan eksik ve geleneksel yöntemlerinin bırakılmasıdır.

Örneğin sinagoglara yapılan saldırıda, iki Bingöl kökenlinin fedai olarak kullanıldığı tespit edildi. Eğer bu bilgi sağlamsa, işaret ettiği ihtimallerden birisi, Türkiye'deki Hizbullah örgütü ve çevresinin bu eylemde üs, lojistik destek, cephane olarak kullanılmış olmasıdır.

Türk emniyeti ve istihbaratı Hizbullah örgütünü ne kadar tanıyor, ne denli izliyor?

Bu örgütün çoklu aileler şeklinde kadınlar ve çocuklarla birlikte hareket etmesi, birlikte yaşaması, siyasi nitelik kadar toplumsal nitelik taşıması ne kadar ciddiye alınıyor?

Çaresizlikten, zayıflıktan intihar ile bir ütopya için eylem biçiminde intihar arasındaki farkı nasıl anlamanın kimi ipuçları burada yatıyor.

Bu yapının ciddiye alınmadığı, Hizbullah'ın takibinin geleneksel bilgi ve yöntemlerle sürdürüldüğü, işin tesadüflere bırakıldığını biliyoruz.

İki dizi saldırı arasında dört gün vardı.

İstihbarat farklı bir yapıya, zihniyete sahip olsaydı, perşembe saldırıları engellenemez miydi?

Bu bir sorudur...

ALİ BAYRAMOĞLU

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu