Türkiye'de devletin iki hassasiyet noktası olduğu biliniyor, biri "İslamcılar", diğeri "Kürtler".

Bu iki kesim de tek bir anlayışa sahip, homojen bir kitle değiller. Çok farklı özelliklere sahip olan bu toplulukların bir blok gibi görülmesi, aynı kefeye konulması nasıl mümkün değilse, bu kesimlere atfedilen sorunların da basite indirgenerek tek kalemde tanımlanması mümkün değildir. Ayrıca sorunlar da tamamen bu kesimlerin ürünü değil, devletin bir kısım yanlış politikalarının ve çarpık bazı bakış açılarının bir sonucudur.

Marjinal bir kısım dini çevrelerin silah ve şiddete yönelmesi devletin ciddiye alması gereken bir sorundur, ama dinin sosyal alandaki her türlü tezahürünü sorun ve tehdit gibi algılayan yaklaşımların bizatihi kendisinin sorun olduğu da ortadadır.

Benzer şekilde Kürtlerle ilgili mesele de çok karmaşık bir durum arzediyor.

Sorunları biraz anlamaya çalışırsak, şöyle bir tablo karşımıza çıkıyor.

1. İLGİSİZLİK VE GERİ KALMIŞLIK

Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgelerinin her alandaki göstergelerle Türkiye'nin ortalamasının çok altında kaldığı bir gerçek. Her ne kadar Doğu Karadeniz ve Orta Anadolu'nun bazı yörelerinde de geri kalmışlık Doğu bölgelerinden az değilse de, bugüne kadar bu bölgelere yönelik özel bir ilgisizliğin olduğunu da tespit etmek gerekir. Soruna sosyo-ekonomik boyutuyla bakıldığında bölgesel kalkınma için çok şeyler yapılması gerektiği de ortada. Sorunun bu boyutu siyasi iktidarın "bölgesel kalkınma" çerçevesinde buralara daha yoğun ilgi göstermesi gerektiğini gösteriyor. İş siyasete düşüyor.

2. AYRIMCILIK VE DIŞLAYICILIK

Sorunun biraz daha siyasi olan ikinci boyutu, Kürt kökenli insanların konumlandırılması ve algılanmasıyla ilgili. İnsanların iki tür kimliği vardır. İradi kimlik din, ideoloji, mezhep gibi insanların kendi iradesiyle seçmesiyle oluşur; doğal kimlik ise doğuştan sahip olduğu cinsiyet ve ırk gibi özellikleriyle şekillenir. İnsanların kendi iradeleri dışında sahip oldukları ve değiştirmeleri de mümkün olmayan bu özellikler en tabii ve temel hak kapsamındadır. Farklı etnik kökendeki insanların kimliklerini görmezden gelmek ve kimlik üzerinden bir ayrımcılık politikası izlemek siyasi bakış açısının ürettiği bir sorundur. Türkiye'de maalesef böyle bir sorun da yaşanmıştır. Ancak zaman içinde bu sorunun aşılması için temel hak ve özgürlükler çerçevesinde büyük gelişmeler yaşanmıştır. Bugün artık "yok sayma" gibi bir tavır yerine, farklı kültürel özellikleri gözetme anlayışının olduğu gerçeğini de görmek gerekir. Yani durum ajite edildiği kadar kötü, sorunu çözme yolları da sanıldığı kadar kapalı değildir.

3. AYRILIKÇILIK

Farklı etnik kimlikteki insanlar, sadece bu farklılıklarını esas alan bir siyaset gütmeye başladıklarında bu kez kendileri yeni bir ayrımcılığa ve dışlayıcılığa kapı açabiliyorlar. Bunun mutlaka böyle olması gerekmese de tarihi tecrübe bunu gösteriyor. Kürt kökenli insanların kendilerini bu ülkenin eşit birer parçası olarak görmek yerine, müstakil bir entite olarak görmeye başlayarak, ayrılıkçı bir tavır içine girmeleri başlı başına bir sorun ortaya çıkarır. Eğer birileri herkesin aidiyet hissettikleri bir bütünü bölmeyi amaçlarlarsa iki şey ortaya çıkar: Birincisi insanlar bunu mevcut yasalar çerçevesinde siyasi bir fikir olarak savunurlarsa, siyasi bir mücadelenin konusu olurlar. İkincisi eğer bunu illegal bir örgütlenmeyle ve terör yoluyla gerçekleştirmeye soyunurlarsa güvenlik mücadelesinin konusu olurlar. Her iki durumda da umumun tamamen tasvip etmediği bir talep sözkonusu olur ki, bu talep silaha başvurduğunda karşısında yine silahı bulması kaçınılmaz olur.

Bugün Kürt kardeşlerimizin yaşadıkları hiçbir sorunun silaha sarılmayı gerektirdiğini düşünmüyorum. İman ve iz'an sahibi hiç kimsenin de masum insanları katleden böyle bir terörist yöntemi tasvip edebileceğini sanmıyorum.

Bu, en azından her türlü gelişmenin ve çözüm yolunun sabote edilmesi anlamını taşır. Hükümetin bakış açısını ve attığı adımları gelecek yazıda değerlendireceğim.

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan