22 yılın yarısını gazetede, diğer yarısını Tv'de geçirdim. Şimdi şöyle bir geriye baktığımda hangisi daha zor diye ayırt edebiliyorum.

Gazetede, icabında açıyorsun telefonu haber kaynağına. On dakika konuşuyorsun. Sonra arşivden bir fotoğraf. Bir başlık, bir spot. Basıyorsun bilgisayar tuşuna. Tık ve finito....

Ekran cephesinde adamın mutlaka kameraya konuşması lazım. Gidip bulacaksın, konuşmaya ikna edeceksin. Bir de insanlarda kamera hastalığı var. Konuşuyorlar da konuşuyorlar. İşe geliyorsunuz, elinizde bir saatlik konuşma. Müdürünüz diyor ki, bir dakikalık bir haber yap. Haydaa... Otur izle, görüntüyü sar başa bir daha izle. Kes, biç, parçala, bir saatlik görüntüden kullanacağın bir dakikayı ara bul. Haberini yazdıktan ve de ekranda kullanacağınız görüntüleri bulduktan sonra, montaj kuyruğuna gir.. Hele haber saati yaklaştıysa, panikten delir. En yakın arkadaşınla montaj sırası için tekme tokat birbirine gir. Gerilim de gerilim... Adamda ne kalp kalıyor ne de mide...Gastirit vaziyetleri...

Gazetecilikten gelme yazarların, yazılarını kaleme alırken çok zorlandığına inanıyorum ben. Kelime kelime nakşettiklerini, defalarca değiştirip, tekrar yazdıklarını hissediyorum.

Televizyon dünyasından gelme köşe yazarları farklı bana göre... Mesela Ahmet Hakan Coşkun, Reha Muhtar, Ali Kırca, Mehmet Ali Birand, Savaş Ay gibi isimlerin gazetedeki yazılarında sanki fazla uğraşmadıklarını, onbeş dakikada bitirdiklerini düşünüyorum.

Bu tezatın kaynağı, ağır işçilik yapan televizyoncuların, gazeteciliği kolay gibi algılamasıdır bence... Bunu yazılarından, üsluplarından fazlasıyla hissettiriyorlar.

Kolaylık ve zorluğa bir başka örnek de verebiliriz... Mesela gazete için bir belgesel haber yapacaksanız, atlıyorsunuz cibe... Yola koyuluyor, önünüze gelenle konuşuyor, fotoğraf düğmesine basıyor, geze geze, yiye içe, dönüyorsunuz. Hatta dönüşte, yazınızı dizinizdeki laptopta yazıp, fotoğraflarla birlikte gazeteye tıklayıp, doğru eve gidebiliyorsunuz...

Şimdi aynı olayı televizyon için düşünelim. Biniyorsunuz cibe, yola çıkıyorsunuz, çekeceğiniz mekanların görselliği olmalı, insanların, tiplerin bir anlamı olmalı. Seçmek için saatleriniz, çekmek için günleriniz geçiyor. Aynı mekanda iki dakikalık görüntüye ulaşmak için üç-dört gün set kurmak zorunda bile kalıyorsunuz. Döndüğünüzde yüzü aşkın kasedi saatlerce izliyorsunuz. Oturup kurguluyor, yazıyorsunuz. Sonra montaj... Ah o montaj... Yarım saatlik belgesel için en az 36 saat montaja kapanıyorsunuz.

Sizin anlayacağınız bu televizyon gazeteciliği deli saçması bir iş.

İnsanı öbür tarafa çabuk götürecek cinsten...

Gazetecilik en stresli mesleklerden biri... Ortalama yaş 45'miş... Ancak bu araştırma yazılı medya için yapılmış. Görüntülü medya için henüz böyle bir araştırma mümkün görünmüyor. Çünkü televizyonculuk Türkiye'de son onbeş yılda patladı. Mazisi yeni. Aradan bir 60-70 yıl geçmesi gerekiyor.

Yani bizim kuşak televizyoncular ölecek, ölüm yaşları toplanıp, kişi sayısına bölünecek, ancak o zaman televizyoncunun ortalama yaşı ortaya çıkacak.

Kanına ekran virüsü girenlere duyurulur.

BEKİR HAZAR

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan