İnsan yurdundan ayrılırken, bir gün belli bir tarihte döneceğinin avuntusunu yanında taşır daima. Zira, geri dönüşsüz gidişler, korku ve yalnızlığın nabzını daha yoğun duyurur.
Gidiş güzeldir, dönüş daha da güzel..
Bir dile ait olmanın nasıl bir mutluluk, nasıl bir coşku oluşturduğu giderken pek anlaşılmasa da, dönüşte her şey yerli yerine oturur ve o mutluluk ve coşku, âdeta bir sel gibi akar. Aynı dilin paylaşıldığı insanlarla birarada bulunmanın tadına yeniden varılır. Dışarıda, dilsizlik, yakıcı ve körelticidir zira..
Gidiş, izlenimlere açılır. Dönüş, duygusal patlamalara..
Gidiş, merak uyandırır. Dönüş, heves ve heyecan..
Gidiş, tesellîdir. Dönüş, uyum ve uyanış..
Gidiş, ham bir meyvadır. Dönüşse, tam anlamıyla olgun bir meyva..
Gidiş, ne de olsa bilinmezdir, karanlıktır. Dönüş, ışık ve aydınlık..
Gidiş, hayâldir; belki de bir rüyâ.. Dönüş, apaçık gerçek..

Gidişin sorumluluğu, dönüş yolunda daha iyi anlaşılır. Giderken geride bıraktıklarımız, dönüşte yolumuzu gözleyerek, bizi en yüksek tepelerde karşılamaya hazırdır. Bu durum, dönüşün lezzetine lezzet katar. O an, kavuşmanın yol açtığı mutluluğu hiçbir şeyde bulamayız.

Giderken değişmeyi göze alamayanlar, dönüşte huzur bulamaz. Söz konusu hâl, bir süre, insanın içinde bir ukde olarak kalır. Sonra unutulur, gider. Gündelik hayat, yutar..

Sezgilerine güvenemeyenler için, gidiş, bir yüktür. Dönüşte, o yükün daha da ağırlaştığının farkına varmaları hiç de zor olmaz.

Giderken verilen sözler, -eğer yerine getirilememişse- dönerken insanın içine bir diken gibi batar. Sonra unutulur, gider. Gündelik hayat, bunu da yutar..

Giderken aynaya bakmayı unutanların, dönüşte ayna aramaları boşunadır.

Gidiş, dönüşün üvey kardeşidir…

İHSAN DENİZ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan