Tekrar etmeme gerek yok herhalde; TSK'nın -son olarak Org. Hilmi Özkök'ün de belirttiği gibi- kendisini "ulusun ayrılmaz bir parçası" olarak takdim etmesinin başta sosyoloji olmak üzere aklınıza gelen bütün beşeri bilimler tarafından yanlış bir önerme olarak kabul edileceğinin muhakkak olduğundan söz ediyorduk... Dünkü yazıda güzel-aydınlatıcı bir örnekten hareket etmiştik. 61 Anayasası'nın Başlangıç bölümü 27 Mayıs askeri müdahalesini yapan TSK'dan "Türk Milleti" ("parçası" da değil, bu sefer tamamı!) olarak söz ediyordu. Bu öyle bir tarifti ki, bırakın "eloğlu"nu, "silah gücü" kullanmadan bu memleketin insanlarına bile kabul ettirilemezdi. Neyse Allah'tan epeyce eskide kalmış bir tarif...

"Acaba?" diyenleri duyar gibiyim! Bu sezgim doğruysa, açıkçası -61 Anayasası'ndaki kadar olmasa da- "Acaba?" diyenler haksız da sayılmaz doğrusu.. Biliyorsunuz, 82 Anayasa'sının birkaç değişiklik geçirmiş olan Başlangıç bölümü de -bu açıdan da- problemlidir. "Bütün ve parça" meselesine ilişkin burada da ilginç bir örnek var. (Yeri gelmişken söyleyeyim: Son iki anayasamızda ortaya çıkan bu "Başlangıç" yani "Dibace" meselesi ülkenin doğru dürüst bir anayasaya kavuşabilmesi için ciddi olarak ele alınması gereken bir "problem"dir. Bu konuda en iyisi, Fransızların yaptığı gibi, insan haklarına ilişkin bir sözleşmeyi olduğu gibi almak ve "Anayasanın başlangıç bölümü bu sözleşmeden oluşmaktadır" gibi bir formülle işin içinden çıkmaktır. Doğrusu budur, çünkü bu vakitten sonra devlet ve millet olarak anayasa hukukuna ilişkin yeni ilkeler icat edecek halimiz yoktur.)

82 Anayasası'nın Başlangıç bölümünün son paragrafını hatırlatıyorum:

"(...) TÜRK MİLLETİ TARAFINDAN, demokrasi âşığı Türk evlatlarının vatan ve millet sevgisine emanet ve tevdi olunur."

Hadi bakalım; işte size çözülmeyi bekleyen yeni bir "bütün ve parça" problemi daha..

Mesele burada da içinden çıkılır gibi değildir. "Başlangıç"tan çıkaracağımız ilk sonuç, "Türk Milleti"nin "Türk evlatlar"dan farklı bir zatiyet olduğudur. Yani bir bakıma, "Türk Milleti" anayasasını yaptıktan sonra bunu "Türk evlatları"na emanet ve tevdi edip, sırt üstü yatmaktadır! Çok tuhaf bir akıl yürütme değil mi? "Türk evlatları" niçin "Türk Milleti"nin dışında kalıyorsa, kimin evlatlarıdır? Ayrıca (bu hususa bir hukukçumuz da işaret etmektedir) eğer bu iki kavram ("Türk Milleti" ve "Türk evlatları") aynı şeyi ifade ediyorsa, o takdirde de "Türk Milleti"nin anayasasını kendisine emanet ve tevdi ettiği sonucu çıkmaktadır ki, bu gerçekten tuhaf bir akıl yürütmedir.

"Başlangıç" bölümünün bu son paragrafında şöyle bir tuhaflık daha var:

Anayasa, Anayasa'nın dediği gibi, "Türk evlatlarının vatan ve millet sevgisine emanet ve tevdi" olunmuştur. Görüyorsunuz; "emanet ve tevdi olunan" yer "Türk evlatlarinin vatan ve millet sevgisi"nden ibarettir. Tuhaf, çok tuhaf, çünkü biz biliyoruz ki, bir şey "emanet ve tevdi" olunacaksa, bir kişiye, bir kurama vs yapılır, doğrudan "sevgi"ye yapılmaz. Dolayısıyla bu ifadenin düzeltilmiş şekli şöyle olmalıdır: "(Anayasa) Vatan ve millet sevgisiyle dolu Türk evlatlarına emanet ve tevdi olunur:" İşte bu kadar! Bakın, neyin kime emanet ve tevdi olacağı çok daha iyi anlaşılmadı mı?

O halde soralım: "Bütün ve parça" probleminin başta Anayasalar olmak üzere olur olmaz yerde karşımıza çıkmasının arkasındaki asıl neden nedir? "Şeyleri" niçin olması gerektiği gibi adlandıramıyoruz? "Mantık" disiplininin en temel kavramları olan "bütün ve parça" konusunda niçin bu derece gayri ciddiyiz? "Şeyleri" niçin bu derece "akışkan", kendilerine has hiçbir kalıcılıkları olmayan, birbirlerinin yerini kolayca doldurabilirmiş gibi algılıyor ve üstelik buradan hareketle ortaya (ciddi ciddi) bir "sahte söylem" inşa etmeye çalışıyoruz?

Yazık değil mi bize? Kamusal alanda "ALİ BAK BU ELMA" gibi basit-yalın bir önermeye hasret kaldık desek yalan değil...

KÜRŞAT BUMİN

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan