Taraftarın en çok önemsediği detaylardan biri ise “geleceğe miras bırakılan takım” düşüncesi oldu. Çünkü bu sezon ortaya çıkan tablo, kısa vadeli başarı uğruna savrulan bir kulüp görüntüsünden çok; plan yapan, sabreden ve gelişen bir organizasyonu işaret ediyor. Bordo-mavililer, belki şampiyonluk kupasını kaldıramadı ancak önümüzdeki sezon için ciddi bir umut inşa etmeyi başardı.

Bir diğer önemli başlık ise Fatih Tekke... Trabzonspor efsanelerinden biri olarak göreve gelen teknik adam, yalnızca saha sonuçlarıyla değil oyun anlayışı ve oyuncularla kurduğu iletişimle de olumlu bir izlenim bıraktı. Takımın zaman zaman yaşadığı kırılmalara rağmen mücadele kimliğini kaybetmemesi, Tekke adına haneye yazılan önemli artılar arasında gösteriliyor.

Ve şimdi gözler Türkiye Kupası finalinde…

Trabzonspor için bu kupa yalnızca bir sezonu başarıyla tamamlama fırsatı değil; aynı zamanda yeniden ayağa kalkışın sembolü olabilir.

Yalçın’ın en dikkat çeken cümlesi ise “Yetkilisi olduğum ama sorumlusu olmadığım bir işin bedelini ödüyorum” sözleri oldu. Bu ifade, teknik adamın kendisini mevcut kadro mühendisliğinin dışında konumlandırdığını açık biçimde ortaya koyuyor. Bir anlamda hem yönetimi hem de geçmiş planlamayı işaret ediyor. Ancak futbol kamuoyunda taraftarın en az kabul ettiği şeylerden biri mazeret dilidir. Çünkü Beşiktaş tribünü bugün sonuçtan çok umut görmek istiyor. Yalçın’ın anlattığı ekonomik disiplin ve uzun vadeli proje söylemi kağıt üzerinde mantıklı görünse de sahadaki dağınık görüntü, bu projeye olan inancı zedeliyor.

Buna rağmen Yalçın’ın tamamen haksız olduğunu söylemek de kolay değil. Beşiktaş gerçekten son yıllarda sık sık teknik adam değiştiren, plansız transferlerle kadro şişiren ve ekonomik olarak büyük yük altına giren bir yapı görüntüsü verdi. Bu nedenle tecrübeli çalıştırıcının “eksilerek güçlendik” vurgusu önemliydi. Çünkü Yalçın kısa vadeli başarıdan çok sürdürülebilir bir yapı kurmaya çalıştığını anlatıyor. Fakat büyük kulüplerde yeniden yapılanma söylemi yalnızca sabırla değil, aynı zamanda sahadaki gelişim işaretleriyle desteklenirse karşılık bulur. Şu an tribünlerin en büyük problemi de tam olarak bu: Geleceğe dair güçlü bir ışık görememeleri.

Öte yandan maç sırasında Orkun Kökçü’nün gol sonrası kulübeye giderek Sergen Yalçın’a sarılması oldukça sembolik bir görüntüydü. Takımın teknik direktörünün arkasında durduğu mesajı verildi. Ancak tribünün bir bölümü çoktan kararını vermiş gibi görünüyor. Beşiktaş’ta artık mesele yalnızca kazanıp kaybetmek değil; güven duygusunun yeniden inşa edilmesi. Eğer yönetim ve teknik heyet bu süreci doğru yönetemezse, sezon sonunda yaşanacak ayrılık sürpriz olmayacaktır. Çünkü büyük camialarda sabır, umutla beslenir; umut kaybolduğunda ise en yüksek ses tribünden gelir.

Bazı futbolcular gol atar, bazıları kupa kazandırır. Bazılarıysa bir kulübün ruhuna dokunur. Icardi, Galatasaray için tam olarak üçüncü kategori oldu.

Galatasaray’ın üst üste gelen dördüncü şampiyonluğu elbette tarihe geçecek. Ama bu büyük başarının ortasında insanların en çok konuştuğu şey kupalar değil, bir vedanın ihtimali oldu. Çünkü bazen bir oyuncunun ayrılığı, kazanılan şampiyonluğun bile önüne geçer. Icardi’nin vedası da işte tam böyle bir his bırakıyor.

Onun hikâyesi sadece attığı gollerle anlatılamaz.

Çünkü Icardi, uzun yıllardır özlenen “aidiyet” duygusunu yeniden hatırlattı bu taraftara. Saha içinde yıldızdı ama onu unutulmaz yapan şey sadece yıldız olması değildi. Yağmur altında da oynadı, sakat sakat da mücadele etti, en baskılı anlarda sorumluluk almaktan hiç kaçmadı. Tribünlerin sevgisini “kariyer durağı” gibi değil, gerçek bir bağ gibi taşıdı.

Galatasaray taraftarı uzun zamandır bir futbolcuyu kendinden biri gibi sahiplenmemişti. O yüzden Antalyaspor maçının ardından kameralara yansıyan bakışlar bu kadar konuşuldu. Çünkü insanlar bazen kelimelerden önce gözleri anlar. O bakışlarda bir teşekkür vardı sanki. Bir veda ihtimali… Belki de sadece derin bir düşünce. Ama taraftarın içi ilk kez gerçekten ürperdi.

32 yaşındaki bir yıldızın sözleşmesinin hâlâ uzatılmaması doğal olarak söylentileri büyütüyor. Ve herkes aynı soruyu soruyor: “Gerçekten gidiyor mu?”

Belki futbol böyle bir oyun. Gelenler olur, gidenler olur. Hiç kimse sonsuza kadar kalmaz. Ama bazı oyuncular vardır ki ayrıldıktan sonra bile statta isimleri yaşamaya devam eder. Icardi artık tam olarak o noktada.

Çünkü Galatasaray taraftarı onun attığı gollerden çok, hissettirdiklerini unutmayacak.

Derbilerdeki özgüvenini…

Kritik dakikalarda topu ayağına istediği anları…

Gol attıktan sonra tribünlerle kurduğu bağı…

Ve en önemlisi, Galatasaray formasını gerçekten taşıyan biri gibi görünmesini…

Modern futbolda yıldızlar artık çok hızlı geliyor ve çok hızlı gidiyor. Ama bazı isimler kısa sürede bile “efsane” olmayı başarabiliyor. Icardi’nin hikâyesi tam da böyle. Süresinden bağımsız, etkisi büyük bir hikâye…

Eğer bu gerçekten son sezonuysa, Galatasaray sadece büyük bir golcüyü değil; taraftarın kalbinde yeniden futbol sevgisini büyüten bir karakteri uğurlayacak. Ve belki de bu yüzden insanlar şampiyonluğu kutlarken bile biraz hüzünlü...

Çünkü bazı vedalar, şampiyonluğun yaşattığı sevinç haykırışlarının bile sesini kısar.

Çünkü sezon boyunca yarışın yönünü değiştirebilecek birçok eşik önüne geldi ve bu eşiklerin hiçbirinde gereken reaksiyon verilemedi. Özellikle Kasımpaşa, Çaykur Rizespor, Antalyaspor ve Fatih Karagümrük karşılaşmaları, sadece puan kaybı değil; şampiyonluk yarışında kırılma anlarıydı. Bu maçlar Tedesco'ya ve oyunculara yazar.

Ancak faturayı yalnızca kulübeye kesmek de eksik olur. Sezon başındaki kadro mühendisliği, yönetimsel kararlar ve transfer planlaması da bu tablonun önemli parçaları. Ali Koç döneminde yapılan oyuncu tercihleri ve seçim sürecindeki zamanlama hataları, sezonun temelini zayıf attı.

Devre arasında ise kadronun en net ihtiyacı olan golcü takviyesinin yapılmaması, sorunun çözülememesine sebebiyet verdi. Bu noktada Sadettin Saran yönetiminin transfer dönemindeki süreci de önemli bir kırılma olarak kayda geçti.

Süper Lig'e çıkmanın haklı sevinciyle kentin dört bir yanı bu başarıyı kutluyordu. Erzurumspor Kulüp Başkanı Ahmet Dal’ın bizi karşılayıp kulüp binasına geçişimiz, şahsımıza ve Yeni Şafak Gazetesi'ne özel Erzurumspor forması takdiminden sonra çayın en güzelinin Doğu Karadeniz’de yetiştiği ama en güzelinin Erzurum’da demlendiğini bir kez daha test edip şölenlerin akışına yol aldık.

Erzurum Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Mehmet Sekmen’in heyecanla çıktığı şampiyonluk turu atılacak otobüste ki gözlerinin ışıl ışıl parıltısı Palandöken’den bile görünüyordu. Tek düze protokol titizliği şampiyonluğa aylar öncesinden hazırlığın en net görüntüsüydü. Bu hengamede birazda ıslak gözle takip ettiğimiz törenlerin ilk ayağında başta Mustafa Yumlu’nun, “Burada ne işin var” der gibi gözlerinin içi gülen şaşkın bakışıyla, Murat Cem Akpınar’ın ‘Ağabey hoş geldin’ diyerek boynuma sarılması eşsiz bir mutluluktu benim için.

Başkan Ahmet Dal’ın, “Bu camia artık antrenmanlı. Öyle büyük paralara transfer kapısını kapattık. Önce ligde tutunup ardından kendi değerlerimizle yeni bir marka üretmeye çalışacağız” söylemindeki kararlılık içimizi daha da ısıttı.

Mustafa Yumlu’nun takım kaptanı olarak lige çıkması ile Zeki Yavru’nun Samsunspor kaptanı olarak lige çıkışlarını harmanladım ve şu anda alt yapıdan bir oyuncunun Trabzonspor takımıyla sahada yer almamasının hüznünü yaşadım. Yumlu ile Yavru, futbolun nankör yüzünü tüm çıplaklığıyla gözümüzün önüne sererken, rahmetli Ahmet Suat Özyazıcı’nın, yine rahmetli Özkan Sümer’in alt yapıdan A takıma gönderdiği futbolcular için, ‘Acaba oynayabilirler mi’ sorularına; ‘Oynayamasalar da faul bile yapamazlar mı?’ Sorusu geldi aklıma.

Geçen sezon Avrupa’ya damga vurmuş kadrodan A Takım seviyesinde hamle oyuncusu bile bulunmazken ve yaprak dökümü olarak tarihe geçen geleceğin Trabzonspor’unu yaşarken geleceği altyapıdan gelecek oyuncularla inşa edeceğiz söylemi çokta itibar edilir gibi durmuyor.

Fatih Tekke’nin altyapı konusunda ki soruma verdiği cevapta, “Oynayabilecek oyuncu varsa gönderin” söylemi yine altyapıdaki eğitimcilere bıraktığı gerçeğini gözler önüne sermeye yetiyor. Çünkü o çocukların yeterliliğine karar verecek, o çocukları üste taşıyacak anlayış ve bilgi birikimin olmadığından hareketle gelecekte imha olacak ve yeni gelecekte yaprak dökümüne uğrayarak savrulup gidecek.

Trabzonspor’un tek çatı altına toplanamayan anlayışı yetersizlik ile bilgisizlik ikilemi içinde kendi gelişimini tamamlayamayan insanların bu çocukların gelişimini tamamlayamayacağı gerçeği ile yüzleşmeden düzelmez.

Trabzonspor A takım ile altyapının bütününün aynı formasyonda uygunluğu dikkate alınarak, parayı değil başarılı olmayı hedef olarak benimseyen bir organizasyonla Trabzonspor, uzun vadede kendi kendine yetecek, eksikleri dışarıdan tamamlayacak bir anlayışı inşa etmek zorundadır.

Başkalarına fazlasıyla yeten oyuncuların kendi memleketinin takımına yetememesinin sorumlusu bunca yükü körpecik omuzlarına yüklenen çocuklar olmamalı.

Parayı hedefleyen ailelerle, konforu benimseyen çocukların yokluk derecesine bakmaksızın önceliği en pahalı telefon, anneye bir ev, konforlu bir araba ve onların bu köhne ideallerine yol veren sosyal çevreleri olduğu sürece yetersizlikleri hiçbir zaman tamamlanamaz.

Yaşama dair bu gerçeği kimse yadırgamasın. Çünkü bu sadece Trabzonspor’un değil tüm ülkenin sorunu.

Gelin Trabzon’da yetişip Hazal yaprağı gibi savrulan gençlerimiz için Erzurum ile başladık, ayrılıklar üzerinden Erzurumlu İbrahim Erkal ile bitirelim.

“Çare gelmez, ağlamaktan

Ayrılır mı et tırnaktan?

Başka yol yok, ayrılmaktan

Farz et sevgi yalan yarim…”

Sergen Hoca'nın oyuncuları lig maçlarına konsantre etmekte zorlandığı aşikar. Bu da sahaya ister istemez dalgalı bir performans olarak yansıyor. Kafasında Türkiye Kupası olan Sergen Yalçın, rotasyonlu bir kadroyu sahaya sürdü. Bu tercih de oyunun kalitesinde zaman zaman düşüş yaşanmasına neden oldu.

Sonuç olarak siyah-beyazlılar, Gaziantep FK’nın adeta “dünyaları kaçırdığı” bir maçta gol yemeden kazanmayı başardı. Bu galibiyet haneye üç puan olarak yazılsa da, Beşiktaş adına asıl belirleyici olanın önümüzdeki kupa mücadelesi olacağı açık. Beşiktaş adına ligin son iki haftası, alınacak sonuçlardan çok kalacak ve gidecek oyuncuların durumunu belirlemesi açısından önem taşıyor.

Bu sadece bir mağlubiyet değil. Bu, bir ruh halinin dışa vurumu. Çünkü büyük takımlar için bazı maçlar vardır: Kazanırsanız tarih yazarsınız, kaybederseniz uzun süre hafızalardan silinmez. Galatasaray için o maçlardan biriydi bu. Ancak sahadaki görüntü, şampiyonluğa yürüyen bir takımın kararlılığından çok uzaktı.

Taraftarın “maç seçiyorlar” tepkisi, Türkiye’de sık duyulan ama çoğu zaman abartılan bir eleştiridir. Fakat bu kez, eleştirinin zemini tamamen boş değil. Sezon boyunca yüksek tempoyla, güçlü oyunlarla gelen bir takımın böylesine kritik bir virajda bu kadar dağılması; sadece taktikle, sadece form durumuyla açıklanamaz. Bu, odak problemidir. Bu, zihinsel bir kopuştur.

Futbol gerçekten de “ciddi bir oyun.” Bu cümle klişe gibi görünür ama içi doludur. Çünkü futbol, en çok ciddiyetsizliği affetmeyen spordur. Rakip kim olursa olsun, maçın önemi ne olursa olsun, bir anlık rehavet bile sizi geri dönülmez bir yola sokabilir. Galatasaray’ın Samsunspor karşısında yaşadığı tam olarak buydu: Rehavetin faturası.

Şampiyonluk, sadece büyük maçları kazanmakla değil; “kazanılması gereken” maçlarda hata yapmamayla gelir. Büyük takımları ayıran da budur. Motivasyonun zirve yaptığı derbilerde herkes oynar. Asıl mesele, sıradan görünen ama aslında kader belirleyen maçlarda aynı disiplini koruyabilmektir.

Bu yenilgi, Galatasaray için bir son değil. Ama ciddi bir uyarı. Şampiyonluk hâlâ mümkün olabilir, ancak artık mesele sadece puan tablosu değil. Takımın kendi içinde vereceği reaksiyon belirleyici olacak. Oyuncular bu eleştirileri bir kırılma noktası mı yapacak, yoksa bir motivasyon kaynağı mı?

Çünkü futbol, hataları affedebilir… Ama aynı hatada ısrarı asla.

Tedesco ilk geldiğinde diğer takımlardan neden kovulduğunu anlatmıştım; sürekli taktik değiştirmesi, oyunculara çok taviz vermesi ve artan baskıyı kaldıramaması vs.

Fenerbahçe’ye baktığımızda derbi performansı iyi olan ama diğer maçlarda takozlayan bir Tedesco gördük.

Çünkü derbilerde merkezi 3’lü sağlam tutup, Asensio’yu ekstra önlerine koyunca skoru aldı. Biz de alkışladık.

Fakat aynı şeyi nispeten kendinden küçük ve kapanan takımlara yaptığında, bu sefer merkez üretemedi, rakibi açamadı ve sorunlar yaşandı. Bu sefer de bunu eleştirdik.

Günün sonunda zaman zaman güçlü bir oyundan emareler sunan fakat hava toplarında, hızlı defansif reaksiyonlarda sorun yaşayan bir takım gördük. Bir de sakatlıklar yaşandı, forvetsiz kaldı, bazı yöneticiler PR peşinde koşunca takım olumsuz etkilendi…

Peki burada tek suçlu Tedesco mu? Bence sıralama yapsak, onun ismi en altlara yazılır.

Kendi kurmadığı bir kadro, onu getirmek istemeyen bir başkan, her maça final havasında çıkılması, PR işleri kovalayan sportif direktör, galibiyetlerde konuşan sarılmalı kafa tokuşmalı videolar atan ki altını çizeyim başta Asensio olmak üzere birçok oyuncu mennun değil bu davranışlardan….

Neyse, yenilgilerde kaybolan bir yönetim, transfer döneminde göz göre göre milyonlarca euronun yanlış yere saçılıp bir forvet bir de kreatif bir oyuncu alamayan, kulübün medya sorumlusunu gönderip yerini dolduramayan ve ayrılık açıklamalarıyla suçu diğer yönetimler gibi başkasına atan Saran yönetiminin hiç mi suçu yok? Tedesco açıkça söyledi; kulüpten dışarıya bilgi sızıyor.

Fenerbahçe’de adamcılığın zirveye çıktığı dönemleri yaşıyoruz. Herkes bir menfaat peşinde. Ayrıca Guendouzi’nin hırsı sözde bazı oyuncuları olumsuz etkilemiş, takım içerisinde gruplaşma var. Ederson bilerek kırmızı görüyor vs…

Günün sonunda Fenerbahçe bir yılını daha yaktı. Onları da daha sonra konuşuruz...

Son TÜMOSAN Konyaspor maçında dar alanda oyunu tartışılan Lovik’in geniş alanı kontrol etmekte sıkıntı yaşayacağı bilinmeliydi mesela. İlk yarıda Nwaiwu ile Lovik’in adam ve alan paylaşımındaki çaresizliği zincirin ikinci bölgeden sonraki en zayıf halkası olmasının yanı sıra set savunması yapan rakibi karşılamayı sadece Folcarelli’nin oyun gücüne bırakıp, aklı hücumda olan Oulai’den oyunu iki yönlü oynamasını beklemenin ne kadar yanlış olduğunu öngörmek gerekirdi.

Hücum iştahı nedeniyle önde oynamayı seven Pina’nın arkasında Bardhi ile Berkan destekli bizim Kazım’ın geçişlerine nasıl önlem alınmalıydı? Bir de Visca gibi kenar bekine yardım etme alışkanlığı olmayan Zubkov’u yakalayınca Konya ekibinin artan coşkusu ‘ne oynadılar’ övgüsünü getirirken, Trabzonspor için ‘ne oynadı ki’ anlamında kullanıldı.

Son yarım saatte aile boyu hücumda olup, üç uzunla pozisyon bulup skor üretilememesi sanırım Fatih Tekke’nin bir numaralı dersi olacaktır. Savunmada ve hücumda konumlanma sıkıntısı, final paslarında belirsizlik, ikinci bölgedeki çaresizlik ilk yarının kabus olmasının en önemli nedeniydi. Sonrasının analizi yok zaten. Biri yüklendi, diğeri savundu... İlk yarıda coşku ve skoru yakalayan üç puanın sahibi oldu. Kimse kimseyi suçlamasın. Trabzonspor bu noktaya hiç hesapta yokken geldi ve ligin zirvesinde. Bu takım takviyelerle gelecek yıl mutlaka bir başka hikayenin içinde olacaktır. Şu anda olan; maç golsüz devam ederken Onuachu’nun boş pozisyonda fantezi ye kaçmayıp Muçi’ye topu dokunsa öne geçeceği bir yerde merkezdeki kalabalığa vurması. Bu da gösteriyor ki Trabzonspor’da şu andaki en önemli sıkıntı fiziksel yorgunluğun yanı sıra mental yorgunluk. Önce mental yorgunluktan, sonrasında da buna bağlı karmakarışık duygulardan arınacak bu oyuncu topluluğu ağırlıklarından kurtulduğu takdirde teknik adamların beğenisini kazanacaktır mutlaka.

Trabzonspor’u bu pencereden yorumlarken arka bahçede güneşlenen beyleri de unutmamak gerekir. O baylar güneşlenirken ne mi yapıyor? Sistemi ve programı olmayan bir yapının içinde el yordamı ile futbolu dizayn etmeye çalışan bu beyler, ev sahibi takıma beş günlük dinlenme ve tekrar yapma fırsatı tanırken, deplasmana çıkan takım için bu süre sadece bir gün. Kötü organizasyonlar Trabzonspor gibi böylesi kısır kadrolu takımların sadece bir maçını değil, tüm geleceğini değiştirebilir.

Hedefsiz kalınca işler zorlaşıyor. Şampiyonluk yarışından erken kopan, ligde yalnızca sıralama hedefi kalan takımların motivasyon kaybı yaşaması futbolun doğal gerçeklerinden biri. Ancak Beşiktaş gibi büyük kulüplerde hedef hiçbir zaman tamamen bitmez. Siyah-beyazlı ekip için sezonun geri kalanındaki en büyük anlam artık Türkiye Kupası olmuş durumda. Teknik heyetin de odağını kupaya çevirdiği net şekilde hissediliyor.

Bundan sonrası Beşiktaş adına yalnızca sonuç değil, gelecek sezonun temelleri açısından da büyük önem taşıyor. Kadro planlaması, hangi oyuncularla devam edileceği ve takımın oyun karakterinin nasıl şekilleneceği kritik başlıklar olacak. Karagümrük karşısındaki durağan futbol, yaz döneminde ciddi kararların alınması gerektiğini bir kez daha gösterdi. Sergen Hoca'nın yeniden yapılanma sürecinde nasıl bir yol haritası çizeceği ise büyük merak konusu.

Türkiye’de deplasmanda derbi kazanmanın zorluğunu düşündüğümüzde, Galatasaray’ın cebindeki dört puanlık avantaj onu hâlâ birkaç adım öne çıkartıyor.

Fenerbahçe, sezon boyunca yakaladığı fırsatları yeterince değerlendiremedi. Şimdi karşı karşıya oldukları risk sadece şampiyonluğu kaybetmek değil; Şampiyonlar Ligi biletini de tehlikeye atmak. Çünkü arkadan sessizce gelen Trabzonspor’un bu hedefe Fenerbahçe’den daha odaklı olacağı açık.

Sarı-lacivertlilerde kronikleşen üretkenlik sorunu hâlâ çözülmüş değil. Asensio’nun yokluğu yaratıcılığı daha da sınırlıyor. Orta sahadaki Kante–İsmail–Guendouzi üçlüsü direnç katabilir ama net bir golcünün eksikliği ve Kerem Aktürkoğlu’nun yaşayacağı baskı hücumları törpüleyebilir.

Galatasaray cephesinde işin psikolojik tarafı ağır basıyor. Kazanmak zorunda olmayan bir takımın rahatlığı büyük avantaj. Osimhen’in kolunun hala koruma altında olması önemli bir sorun ama Barış Alper ile Sane’nin, risk almak zorunda kalacak Fenerbahçe savunmasının arkasında bulacağı alanlar maçın kaderini belirleyebilir.

Yazıyı Okan Buruk özelinde tamamlayayım. 3 sezonun şampiyonu olsa da ciddi eleştiriler alan bir teknik adam Okan Buruk. Bu sezon Beşiktaş deplasmanı dışında derbi galibiyeti yok. Genel olarak bu sezon ligde oyun sorunları yaşadığı da açık. Bu karşılaşma onun için yine, yeniden bir ispat maçı. Kaybedip şampiyon olsa bile bu hiçbir Galatasaraylıyı tatmin etmeyecektir. Bence o da bunun farkında. Okan Buruk için Galatasaray'daki sürecini de belirleyecek bir maç olarak görüyorum bu geceyi. Ayrıca birçok Galatasaraylı futbolcu için de finale yaklaşılıyor. Ayrılma olasılığı güçlü oyuncular için manevi anlamları olan bir maç bizleri bekliyor.

Fenerbahçe bu sezon hakikaten garip bir yıl yaşıyor. Yani bir şeyler olacakmış gibi oluyor ama olmuyor. Bu sadece oyunsal bir şey değil aslında, tamamen zihinsel kırılmalar.

Yani kritik Galatasaray derbisi öncesinde hem ligde son dakikada gol yemek hem kupada maçın uzatmalara gitmesi yani takımın yorulması ve üstüne bir de son dakikalarda yenilen golle elenmek… ‘Bu hangi takım başına gelir’ deseler, büyük çoğunluk ‘Fenerbahçe’ der.

Camia da alıştırıldı artık. Çünkü takım da tepki vermiyor.

Feyenoord, Alanya, Paşa, Rize, Kupa’daki Beşiktaş ve Konya maçları hep son dakikalarda yenilen goller.

Kadroya baksan, baskıyı kaldırabilecek çok isim var ama Fenerbahçe forması giydiklerinde tamamen değişiyorlar.

Tedesco da bu seviyede baskıyı daha önce yaşamamış bir hoca. Bu seviyede şampiyonluğa hiç oynamadı.

Her sene, ‘Hoca gitsin, o oyuncu gitsin, bu gelsin’ tartışmaları var.

Değişen ne? Hiçbir şey.

Fenerbahçe’nin en rahat şampiyonluğa gidebileceği bir sezondu.

Rize maçına bakalım. Kazansalar lider olacaklar ama o psikoloji yönetemiyorlar.

Yıllar içerisinde kimliğini kaybetti Fenerbahçe. Rakipleri ne Kadıköy’de ne de deplasmanda korkmuyor Fenerbahçe’den.

Artık Fenerbahçe’nin bir akla ihtiyacı var. Derbi öncesi kovulma ihtimali var diye pr haberleri yaptıran bir akıldan bahsetmiyorum.

Oyuncuların stresini azaltacak, taraftarla kulüp arasındaki bağı yapacak, hocaya kulüple ilgili bilgiler verecek, doğru kadroyu kuracak, konsantrasyon kaybını engelleyecek bir akıldan bahsediyorum.

Daha iletişimcisi bile olmayan bir kulüp burası. Öyle maç önü oyunculara sarılarak olmuyor bu işler.

Doğru zamanda doğru iletişimin yine kurulamadığı bir süreci yaşıyor Fenerbahçe.

Galatasaray maçını kazandığı için adeta cezalandırılan Trabzonspor, Alanya’daki hakem hatasından sonra Başakşehir maçında da iki önemli pozisyonda mağdur edildi.

Bu iki maçta yapılanlar hatadan öte kasıttır ve bana bunun aksini kimse anlatamaz.

Yok kafadan ele geldi, yok ayağını uzattı gibi safsatalarla geçiştirilemeyecek ve rakibe avantaj sağlayan iki pozisyonda hakem kasıtlı olarak karar vermedi, VAR da bu iki pozisyonu kasıtlı olarak geçiştirdi.

Merhum Özkan Sümer’in 36 yıl önce “Bayraklı gangster” olarak tanımladığı hakemler; sistemin en önemli parçası olduğu içgüdüsel kompleksiyle hata yapmıyor, kararlı olarak ahlak dışı eylemleriyle takımlar üzerinden güç gösterisi yapıyor.

Klasmanın ilk iki sırasını mülkü olarak paylaşan takımların sanal gücünün etkisinde kalan ve bu iki takımın altında ezilen hakemlerin özellikle son iki sezondur Trabzonspor üzerinden güç gösterisi yaptığı artık alenen ortaya çıkmıştır.

Aba altından sopa göstermeyi bırakıp alenen Trabzonspor’u yalnızlığa terk etmeye çalışan anlayış, piramidin tepesinden tabanına kadar nüfus kağıdına bakmaksızın herkesin ortak paydası olmuş.

Galatasaray ve Başakşehir maçında camianın kenetlenerek verdiği mesajı alması gerekenler bu inat karşısında hata yapmıyor, kasıtlı davranıp suç işliyor.

Bu gerilim, bu yok sayılma, bu ikinci sınıf muamele ve üzerinden güç gösterisi yapılma sevdası karşısında Trabzonspor camiasının sabrı sınanıyorsa da bir iyilik yapıp ‘sakın ha’ diyeyim. Aslında hata yaptığı söylenenler bana göre anayasal suç işliyor. Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 216. maddesinin “Halkı kin ve düşmanlığa, tahrik veya aşağılama suçu” olarak düzenlendiğinden yola çıkarsak hakemlerin yaptıkları tam da burada mevcut. Çünkü hakemlerin hal ve hareketleri içinde; tahrik var, taciz var, tehdit var ve tüm bunlar anayasal suçun en önemli bölümünü kapsıyor. Dünya Kupası’na gidilecek olmanın rehavetinde, büyük görev başarmışçasına bu yapılanları yok sayanlar, futbolu yönetiyor olmalarının aczi içinde elbette yapılan yanlışları anlayamıyorlar. Çünkü çevreleri; başta MHK olmak üzere yapılan yanlışı normalleştiren insanlarla dolu.

İlk yarıda oyunu kontrol eden Beşiktaş’ın, ikinci yarıda fiziksel temas ve baskı karşısında geri düşmesi, modern futbolda sadece teknik kapasitenin yeterli olmadığını bir kez daha gösterdi. Samsunspor’un agresif oyununa karşılık veremeyen siyah-beyazlılar, özellikle orta sahada direnç kaybı yaşadı ve bu durum skor tabelasına doğrudan yansıdı.

Cengiz Ünder özelinde açılan tartışma ise daha derin bir soruna işaret ediyor. Sergen Hoca'nın "Cengiz'i ligin yıldızı yaparım" yönündeki özgüveni biliniyor, ancak her oyuncunun aynı sistem içinde parlayamayacağı gerçeği de ortada. Futbol, yalnızca bireysel yetenekleri parlatma oyunu değil; doğru rol dağılımı ve takım dengesi kurma meselesi. Eğer bir oyuncu sistem içinde kayboluyorsa, sorun sadece oyuncuda değil, onu konumlandıran yapıda da aranmalı.

UZATMA DAKİKALARINDA YAPILAN HATANIN BEDELİ AĞIRDI. OYSA SAHADAKİ OYUN, ÖZELLİKLE İKİNCİ YARIDA, ÇOK DAHA FAZLASINI HAK EDİYORDU.

FUTBOLUN DEĞİŞMEYEN BİR GERÇEĞİ VAR: 1-0 ÖNE GEÇTİĞİNİZ BİR MAÇTA TOPUN KONTROLÜNÜ ELİNİZDE TUTMAK ZORUNDASINIZ. TRABZONSPOR BUNU ZAMAN ZAMAN BAŞARSA DA, KRİTİK ANLARDA OYUNU SOĞUTAMAMASI VE RAKİBE ALAN BIRAKMASI SONUCU SKORU KORUYAMADI.

YİNE DE BU KARŞILAŞMA, SKORUN ÖTESİNDE ÇOK DAHA ÖNEMLİ BİR GERÇEĞİ ORTAYA KOYUYOR: FATİH TEKKE YÖNETİMİNDEKİ TRABZONSPOR, UZUN SÜREDİR HASRET KALDIĞI BİR KİMLİĞİ YENİDEN İNŞA EDİYOR.

EKSİKLER ELBETTE VAR, HATTA BU EKSİKLER ZAMAN ZAMAN SONUÇLARA DOĞRUDAN ETKİ EDİYOR. ANCAK SAHADA GÖRÜLEN BİRLİKTELİK, MÜCADELE VE OYUN İŞTAHI; GELECEĞE DAİR GÜÇLÜ SİNYALLER VERİYOR.

BU HİKÂYEYİ SADECE “LİGİ ÜÇÜNCÜ BİTİRME HEDEFİ” İLE AÇIKLAMAK YETERSİZ KALIR. SON YILLARDA ŞAMPİYONLUK YARIŞININ UZAĞINDA KALAN VE TARAFTARIYLA ARASINDAKİ BAĞI ZAYIFLATAN TRABZONSPOR, ARTIK ÇOK DAHA FARKLI BİR NOKTADA DURUYOR.

GENÇ, DİNAMİK VE ORTALAMA YAŞI 23-24 OLAN BU KADRO; “EMEĞİN SAVAŞI” MOTTOSUYLA SADECE BUGÜNÜ DEĞİL, YARINI DA İNŞA EDİYOR.

SONUÇ HAYAL KIRIKLIĞI OLABİLİR. AMA BAZEN FUTBOL, TABELADAN ÇOK DAHA FAZLASINI ANLATIR.

VE BU TRABZONSPOR, UZUN ZAMAN SONRA YENİDEN HAYAL KURDURUYOR. ŞAMPİYON OLUR YA DA OLMAZ, BU AYRI BİR MESELE. ANCAK GÖRÜNEN O Kİ; FATİH TEKKE VE EKİBİ, SADECE BİR SEZONUN DEĞİL, YENİ BİR DÖNEMİN HABERCİSİ.

Bu tip kırılma anlarında belirleyici olan; oyun planı kadar, o planın baskı altında ne kadar sürdürülebilir olduğudur. Kasımpaşa ve Karagümrük karşılaşmalarında bu eşik aşılamadı. O maçlar sonrasında Fenerbahçe, mental direnç anlamında sınıfta kaldı. Bu da teknik ekipten, oyuncu grubuna, yönetime kadar herkesin sorgulanmasına neden oldu ki bu da oldukça doğruydu.

Şimdi ise benzer ama daha kritik bir test kapıda: Çaykur Rizespor maçı. Bu karşılaşmada belirleyici olacak unsur, özellikle tempolu ve iştahlı bir oyun, sadece üç puanı değil, psikolojik üstünlüğün kalıcı hâle gelmesini de sağlar. Çünkü maç fazlasıyla liderlik koltuğuna oturmak, doğrudan Galatasaray üzerinde baskı oluşturacaktır.

Her ne kadar kağıt üzerinde Gençlerbirliği maçı kolay görünse de, Galatasaray adına saha içi dinamikler farklı sinyaller veriyor. Oyuncuların sorumluluk alma konusundaki dalgalanmaları ve Icardi'nin durumu takım içi dengeyi etkiliyor. Oyun tarafında ise belirgin bir geriye gidiş söz konusu. Özellikle Osimhen yokken...

Bu tablo bize şunu söylüyor: 30. hafta ve hemen ardından oynanacak Galatasaray-Fenerbahçe derbisi, sezonun kader anı. Daha önce ipler Galatasaray’ın elindeydi, Fenerbahçe rakibinin hata yapmasını bekliyordu. Şimdi ise denklem değişti. Fenerbahçe tüm maçlarını kazandığı takdirde şampiyonluğa ulaşabilecek bir pozisyonda. Artık senaryoyu yazan değil, doğrudan sahada belirleyen taraf.

Maçın yıldızı şüphesiz kaptan Orkun Kökçü oldu. Hem gol atıp hem asist yaparak oyunun yönünü belirleyen milli oyuncu, liderlik vasfını sahaya yansıttı.

Devre arası transferi Hyeon-gyu Oh da attığı iki golle 'neden alındığını' net şekilde gösterdi. Bitiriciliği, pozisyon takibi ve fizik gücüyle Beşiktaş hücumuna farklı bir boyut katıyor. Eğer istikrarını sürdürürse, sadece bu sezonun değil, gelecek sezonun da kilit isimlerinden biri olabilir.

Sergen Hoca'nın sözleri, galibiyetin gölgesinde daha büyük bir gerçeği ortaya koyuyor: Beşiktaş ligde hedefsiz kalmış durumda. Bu durum, oyuncu motivasyonundan kadro tercihlerine kadar birçok şeyi doğrudan etkiliyor. Siyah-beyazlılar için artık mesele, kalan haftalarda alınacak sonuçlardan çok, gelecek sezonun doğru inşası. Bu galibiyet, bir umut ışığı olabilir ama asıl sınav, yaz aylarında yapılacak planlamada verilecek.

ŞAMPİYONLUK YARIŞININ ZİRVEYE ÇIKTIĞI GÜNLERDE…

TÜRKİYE FUTBOL FEDERASYONU’NDAN DİKKAT ÇEKEN BİR HAMLE GELDİ.

SÜPER LİG’DE SON 6 HAFTAYA GİRİLİRKEN…

GALATASARAY 64 PUANLA LİDER, FENERBAHÇE VE TRABZONSPOR ONU YAKINDAN TAKİP EDİYOR.

GÖZLER SAHADAKİ YARIŞTA AMA MASADA DA OYUN YENİDEN KURULUYOR.

TÜRKİYE FUTBOL FEDERASYONU, GELECEK SEZON İÇİN YABANCI KURALINI DEĞİŞTİRME KARARI ALDI.

MEVCUT SİSTEMDE KULÜPLER 14 YABANCIYI KADROLARINA YAZABİLİYOR… BUNLARIN 2’SİNİN 2003 VE SONRASI DOĞUMLU OLMASI ZORUNLU.

PLANLANAN YENİ MODELDE İSE 2026-27 SEZONUNDA BU SAYI 4’E ÇIKACAKTI. ANCAK KULÜPLERDEN GELEN TALEPLER,FEDERASYONU GERİ ADIM ATMAYA YÖNELTTİ.

YENİ DÜZENLEMEYE GÖRE 14 YABANCININ SADECE 2’Sİ 2004 VE SONRASI DOĞUMLU OLACAK. YANİ GENÇ YABANCI ZORUNLULUĞU ESNETİLİYOR.

RESMİ AÇIKLAMA HENÜZ YOK AMA KARARIN KISA SÜRE İÇİNDE DUYURULMASI BEKLENİYOR.

2015’TEN BU YANA SÜPER LİG’DE YABANCI KURALI SÜREKLİ DEĞİŞTİ.

14 YABANCI SERBESTLİĞİYLE BAŞLAYAN SÜREÇ…

SAHADA YABANCI SINIRI, YERLİ OYUNCU ZORUNLULUĞU, KADRO KRİTERLERİ DERKEN HER SEZON YENİ BİR FORMÜLE EVRİLDİ.

KİMİ ZAMAN SERBESTLİK. KİMİ ZAMAN KISITLAMA ÖN PLANDA OLDU.

VE ŞİMDİ SORU YİNE GÜNDEMDE;

TÜRK FUTBOLUNUN ÇIKMAZI, GERÇEKTEN YABANCI KURALI MI?

ALTYAPI EKSİKLİĞI, PLANLAMA HATALARI VE EKONOMİK DENGESİZLİKLER. YABANCI KURALI DEĞİŞİYO AMA TARTIŞMA AYNI KALIYOR.

TÜRK FUTBOLU YİNE AYNI SORUNUN FARKLI CEVABINI ARIYOR.

Karşılaşmaya da iyi başlayan bir Fenerbahçe vardı. Daha 30. saniyede Nene müsait pozisyonda golü bulamadı. Başlangıç 11’ine baktığımızda Tedesco, topa sahip olmayı, oyunu üçüncü bölgede oynamayı ve rakibi geniş alanda savunmaya zorlamayı hedefledi.

Beşiktaş ise geçiş oyununu ligin en efektif kullanan ekiplerinden birisi. Özellikle orta sahada kapılan toplar sonrasında, ilk pası öne atıp, Orkun Kökçü’den çıkacak paslarla Cerny ve Oh ile geçiş kovalandı.

Temposu yüksek, iki takımın da planlı geçişlerle pozisyona girdiği, özellikle merkezde geniş alanların kaldığı bir karşılaşma oldu. Kante'nin performansıyla da yıldızlaştığı bir geceydi. Hem defans geçişleri hem sahipsiz top kazanımı konusunda çok iyiydi.

Sarı lacivertlilerde Asensio’nun 25’de sakatlanıp çıkması ise Fenerbahçe’nin oyununu olumsuz etkiledi. Boş alanları, birebirleri bulan ve kanat organizasyonlarıyla pozisyona giren ama ceza sahası içerisine çevrilen toplarda ve son vuruşlarda başarısız olan bir Fenerbahçe izledik.

Bu kadar net pozisyonlara girilen bir maçta, gol beklediğin oyuncuların fileleri havalandıramıyorsa, sorun yaşarsın. Nene'nin Cherif'in 2 tane, Kerem'in yüzde 99'luk gol pozisyonlarında; takımda net bir golcü olsa, bugün çok daha farklı bir maçı konuşuyor olabilirdik. O yüzden bence tebrik edilmesi gereken isim Tedesco. Son vuruşlar başarılı olsa, Tedesco yere göğe sığdırılamıyor olurdu. Bir de şu ana kadar derbilerde bileği bükülmedi. 13 puan topladı.

İşin sonu şampiyonluğa gider mi, bilmem. Fakat forvetsiz Fenerbahçe, bu maçlarda yaşadığı bitiricilik problemini diğer maçlarda da yaşamaya devam edecektir. Bu da yönetime yazar...

Maçın genelinde Fenerbahçe’nin daha istekli ve baskılı oynadığı açık. Özellikle ikinci yarıda kurdukları oyunla galibiyeti isteyen taraf olduklarını net şekilde gösterdiler. Buna rağmen, böylesine kritik bir derbide sonuca doğrudan etki eden tartışmalı bir penaltı, “hak edilmiş galibiyet” algısını zedeliyor. Futbolun adaleti, sadece kimin daha iyi oynadığıyla değil, sonucun nasıl belirlendiğiyle de ilgilidir.

Beşiktaş cephesinden yükselen tepkiler de bu yüzden yabana atılacak türden değil. Sergen Yalçın’ın maç sonu açıklamalarında vurguladığı gibi, pozisyonun ceza sahası dışında olduğu iddiası ve VAR’ın bu karara müdahale etmemesi, tartışmayı daha da büyütüyor. VAR sisteminin amacı hataları minimize etmek iken, böylesi bir pozisyonda devreye girmemesi sistemin güvenilirliğini sorgulatıyor.

Sonuç olarak Fenerbahçe üç puanı hanesine yazdırdı ve şampiyonluk yarışında kritik bir adım attı. Ancak bu derbi, skordan çok hakem kararlarıyla hatırlanacak gibi duruyor. Türk futbolunun en büyük ihtiyacı olan güven duygusu ise bu tür tartışmalarla her geçen gün biraz daha aşınıyor. Eğer futbolun sahada kazanılması isteniyorsa, adaletin de aynı sahada sağlanması gerekiyor.

Bu sadece bir teknik direktör başarısı değil. Bu, bir zihniyet değişimi. Montella geldiğinde herkesin aklında soru işaretleri vardı. Ama o, gürültü yapmadı. Büyük laflar etmedi. Sahaya konuşan, planı olan, ne yaptığını bilen bir takım inşa etti.

Belki en önemlisi, kaybolan o “aidiyet duygusunu” geri getirdi. Oyuncular artık sadece forma giymiyor, o formayı taşıyor. Sahada sadece koşmuyor, mücadele ediyor. Çünkü bir teknik adam, sadece taktik vermez; bir inanç aşılar. Montella’nın yaptığı tam olarak buydu.

24 yıl boyunca kaç jenerasyon geldi geçti… Kaç umut yarım kaldı… Ama bu kez farklıydı. Çünkü bu takım, zor anlarda da oyunun içinde kalmayı bildi. Çünkü bu takım, sadece yetenekle değil, akılla oynadı.

Ve şimdi dönüp baktığımızda görüyoruz ki bu başarı tesadüf değil. Bu, sabrın, planın ve doğru liderliğin sonucu.

Belki yıllar sonra bu süreci anlatırken skorlar unutulacak, maçlar silikleşecek. Ama bir şey hep hatırlanacak:

Bir adam geldi ve 24 yıllık hasreti bitirdi.

Galatasaray adına Trabzonspor maçının kritik noktalarından biri de Icardi olacak... Trabzonspor evinde büyük bir baskı ortamı oluşturacak. Fatih Tekke ve ekibi, zirve iddiasında olabilmek için bu fırsatı değerlendirmek isteyecektir. Bu arada Trabzonspor'da Batagov ve Oulai gibi çok önemli iki oyuncu yok. Ev sahibi ekip adına bu isimlerin yerine oynayacak oyuncuların belirleyici olacağını söylemek gerekiyor. Öte yandan karşılaşmanın öznesi Uğurcan Çakır olmuş vaziyette. Trabzonspor Başkanı Ertuğrul Doğan'ın söylemleri ile birlikte milli kaleci maçın şimdiden gündemi oldu. Maç içerisinde bu durum kime zarar verir onu kestirmek zor. Uğurcan Çakır psikolojik olarak etkilenir mi ya da Trabzonspor tribünü Uğurcan'a odaklanıp maç temposunu arka plana mı atar? Bunu maç saatinde yaşayıp göreceğiz.

Hak edenin kazanacağı bir mücadele olsun.

2002’de yazılan o destanı hatırlayanlar için bu başarı, bir 'dejavu' gibi. O günlerde sokaklara dökülen insanlar, bayraklarla donatılan şehirler ve kalplerde hissedilen tarifsiz gurur… Şimdi aynı hikâye, yeni bir kadro ve yeni bir ruhla yeniden yazılmaya hazırlanıyor. Üstelik bu kez sahada sadece yetenek değil; sabır, disiplin ve “gol yemeden kazanma” alışkanlığı var. Bu takım, zor maçları oynamayı öğrenmiş bir takım.

Teknik direktör Vincenzo Montella’nın sözleri de bu başarının arkasındaki ruhu özetliyor: Aidiyet duygusu, mücadele ve birlikte kazanma arzusu… Bu takım artık sadece bireysel yıldızlardan oluşan bir topluluk değil; gerçek anlamda bir “takım”. Sahaya çıkan herkesin aynı hedef için koştuğu, aynı hayali paylaştığı bir yapıdan bahsediyoruz.

Şimdi önümüzde yeni bir yol var: Dünya Kupası… Belki 2002’deki destan yeniden yazılacak, belki de sahneye yepyeni kahramanlar çıkacak. Ama en değerlisi, bu ülkenin yeniden milli takımına ve kendi potansiyeline güven duymaya başlaması.

Aslında konu 24 yıllık serüven değil, 24 yılın hazımsızlığı ve başaramamanın verdiği ezikliğin dışa vurumu. Bu ezikliği yaşayanların 24 yılda Türk futbolunun içinde bulunan kısır döngünün içinden çıkamamasının aczi devam ederken aslında acı veren en önemli gerçeğin; Milli takımın çoğunluğunun gurbetçi olduğu gerçeği ile yüzleşmeleri.

Villa muhabbetiyle işin şekline değiştirmeye çalışanların karakterli takım muhabbetine inat, kaptan Hakan Çalhanoğlu’nun Milli takımın bünyesini oluşturan geçmiş dönem Milli takım oyuncuları ile Amerika’ya gitmek istediklerini açıklaması geçmişte krize dönen jip muhabbetini günümüzde villa muhabbetine dönüştürmeden bitirdi.

Tarihin en karakterli oyuncu grubunu tüm zamanlara yayan Çalhanoğlu’nun basın toplantısında ki özgün açıklamaları gösterdi ki bizim çocukların istek ve arzusu bu dünya kupasına gidecekti ve dedikleri de oldu. Geçmiş dönemlerde Ay Yıldızlı forma ile mücadele eden oyuncuların en karakterli takım iddiasına söyleyecek bir şeyleri vardır diyerek maça dönersek; her hakkı ile Dünya kupasını hak eden bir takımımız vardı sahada. Alman disipliniyle bezenmiş kardeş ülke Kosova karşısında; kim nasıl oynadı, nasıl mücadele etti, neler kurtarıldı, neler kaçırıldı bir yana, Türk Milli takımın zaferi hepsinin önüne geçti ve Ay Yıldızlı bayrağımız dünyanın bu ucunda savaşla beslenen, dünyanın öbür ucunda şovla yaşayan ABD’ de tüm asaleti ve inancıyla göndere çekilecek.

Elemelerde yer aldığı grubu 3 galibiyet, 2 beraberlik ve 1 mağlubiyetle tamamlayan Kosova, 11 puanla ikinci sırayı alarak play-off’a yükseldi. Bu süreçte İsveç ve Slovenya karşısında aldığı kritik galibiyetler, takımın çıkışının en önemli göstergeleri oldu. 2025–2026 dönemine ait genel performans verilerine bakıldığında Kosova’nın hücum gücü öne çıkıyor. Maç başına ortalama 2.2 gol atan ekip, kalesinde ise 1.3 gol görüyor. Toplamda 22 gol atıp 13 gol yiyen takımın maçları ortalama 3.5 gol gibi yüksek bir skora sahne oluyor.

A Milli Takımımız'da durum nasıl, gelin biraz da bizden bahsedelim.

Milli Takım Teknik Direktörü Vincenzo Montella uzun süredir forvetsiz sistemle olumlu sonuçlar alıyor. Ay-Yıldızlılar buna rağmen 2.3'lük bir gol ortalamasına sahip. İtalyan teknik adamın Kosova maçına da çok farklı çıkmasını beklemiyorum. İdealden çok uzaklaşan bir teknik adam olmadığını biliyoruz. Romanya karşılaşmasında sabırlı bir oyunla rakibe de çok fırsat vermeden istediğimiz sonucu aldık. Kosova Milli Takımı'na göre çok daha fazla üst seviyede oyuncuya sahibiz ve bu noktada sahneye çıkmalarını bekliyoruz. Romanya maçında olduğu gibi...

Gelelim medya okumasına... Romanya maçı öncesinde kamuoyu, milli takımın farklı kazanmasını bekliyordu. Ancak bu maçların ne kadar zor olabileceği konusunda yeteri kadar bilgi sahibi olunmadığını düşünüyorum. Romanya maçı öncesinde eleştirdiğim fikre sahip olan birçok kişi Slovakya-Kosova maçını da Slovakya'nın kazanacağını söylüyordu. Ortaya çıkan tabloda Kosova bizim rakibimiz oldu. Şimdi de "Kosova çok iyi takım, Kosova bizi eler" diyorlar. Anlaşılan bunun sonu pek yok gibi.

Ben A Milli Takımımıza güveniyorum. Bu bizim çocuklara güveniyorum. Başaracaklarına inanıyorum. Kosova'dan daha iyi olduklarını düşünüyorum. Hak ettiğimizi hissediyorum.

Vurduğunuz gol olsun, dönüşünüz zaferle olsun...

Kosova, Romanya’dan farklı bir profil çiziyor. Daha az savunma, daha fazla hücum. Vedat Muriqi ve Fisnik Asllani gibi bitiricilerle ceza sahasında etkinler. Ama asıl kilit, bağlantı oyununu yöneten Muslija. Orta sahayı bypass edip uzun ve direkt oyunla forveti bulduklarında, ikinci toplarla rakibi boğabiliyorlar.

Bu yüzden mesele sadece savunmak değil; ikinci topları domine etmek. Çünkü Kosova, baskıyı doğru anlarda yapabilen, topu kazandığında hızla yön değiştiren bir ekip. Özellikle kenarlardan gelen ortalar ve duran toplar en büyük silahları. Sağ kanatta Vojvoda bindirmeleriyle genişlik sağlıyor, ortalarla ceza sahasına servis yapıyorlar.

Ama bu maçın kırılma noktası, bizim neyi ne zaman yaptığımız olacak. Kosova’nın en zayıf anı: top kaybı sonrası yerleşim. Eğer kazandığımız topları hızlıca üçüncü bölgeye taşıyabilirsek, savunma organizasyonlarını kuramadan yakalayabiliriz. Yani bu maçın anahtarı: geçiş hücumlarını doğru oynayıp, sakin kalmak.

Sol kanatları savunma anlamında kırılgan. Ferdi Kadıoğlu – Kenan Yıldız hattı burada adeta bir “matkap” görevi görebilir. Sürekli tekrar eden koşular, half-space koşuları ve çizgiye inen aksiyonlarla o bölgeyi aşındırmak, savunma dengesini bozacaktır.

Ancak bu maç sadece taktik değil, psikoloji maçı da. Kosova pes etmeyen, oyunun içinde kalmayı bilen bir takım. Skor ne olursa olsun vazgeçmiyorlar. Bu yüzden Türkiye’nin en büyük hedefi şu olmalı: Maçı 75. dakikaya kalmadan kırmak.

Çünkü süre uzadıkça, umut büyür. Umut büyüdükçe direnç artar. Direnç arttıkça oyun kaosa döner. Ve kaos, bu tarz fiziksel oynayan takımların en sevdiği zemin. Sertlik dozunu artıracaklar, oyunu durduracaklar, sinirleri test edecekler. Burada soğukkanlı kalınıp, oyunu kontrol etmek şart.

Başlangıç da kritik olacak. Kosova maça yüksek tempoyla, ön alan baskısıyla girecektir. İlk 15 dakikayı doğru oynamak, o baskıyı kırmak ve topa hükmetmek, oyunun geri kalanını şekillendirecek.

Sonuç olarak bu maç, kaliteyle değil; doğru plan, doğru tempo ve doğru zihinle kazanılır. Türkiye teknik kapasite olarak fersah fersah önde. Ama bunu sahaya yansıtmak için disiplinli bir oyun, doğru geçişler ve erken gelen bir gol şart.

Çünkü bu maçın sonunda sadece bir galibiyet yok…

24 yıl sonra yeniden yazılacak bir hikâye var...

Aradan geçen 24 yıl çok şey değiştirdi. O gün sahada olanların bir kısmı bugün teknik adam, yorumcu ya da hatıraların kahramanı. Hatta bugünkü kadroda yer alan bazı gençler, 2002’deki o tarihi başarı yaşandığında henüz dünyaya bile gelmemişti. Ama futbolun en güzel yanı da bu değil mi? Nesiller değişir, formalar değişir ama hayaller aynı kalır. Ay-yıldızlı formayı sırtına geçiren herkes, o mirası taşır.

Vincenzo Montella için de bu maç ayrı bir anlam taşıyor. 2002’de futbolcu olarak o atmosferi yaşayan bir isim, şimdi Türkiye’nin başında o hikâyenin yeni bölümünü yazmak istiyor. Bu sadece bir teknik direktör hikâyesi değil; bu, geçmişle bugünün kesiştiği bir kader anı. Sahaya çıkacak oyuncular için ise bu maç, kariyerlerinin en özel gecelerinden biri olabilir.

Rakip kim olursa olsun, bu maçın adı artık sadece futbol değil. Bu, bir ülkenin yeniden dünya sahnesine çıkma arzusu. 24 yılın hasreti, milyonların duası ve tek bir hedef: yeniden Dünya Kupası. Belki de bir neslin ilk kez yaşayacağı o heyecan, sadece 90 dakika uzağımızda.

İlk yarıda Ay-Yıldızlı Milliler belki çok koştu, topa en fazla hakim olan taraf oldu ama bu sadece yorulmalarına yol açtı.

Bu tür final maçları ayrı bir motivasyon ister doğru. Fakat, bu doğru, sonuç üretmek için yeterli olur mu? İşte ortaya çıkan tablo gösterdi ki değil. Ön alan baskısı yaptık, rakip çıktı. Hakan ve Arda ile oyunu iki yönlü ve çabuk oynadık; rakip kapandı. Kenan ve Barış ile çizgiye indik rakip yine karşıladı. Dış şut teşebbüslerimiz ise evlere şenlikti.

Türk Milli takımının Romanya karşısında en önemli görüntüsü vazgeçmemesiydi. Başladığı gibi devam eden Ay yıldızlı Millilerimiz sadece hücum organizasyonlarında isim değişikliğine gitti. Bu tür maçlarda alan ve adam paylaşımı yapılıyorsa mutlaka gol bölgesinde sürpriz bir isim bulunduracaksın ki Milli takımın bu organizasyonu sonucu da beraberinde getirdi.

Montella’nın, Orkun’u oyuna alması çalışılan dersin en önemli parçasıydı. İsmail Yüksek’in savunmanın ortasında değerlendirilmesi ne kadar doğruysa Orkun ile Hakan ve Arda’nın yükünün hafifletilmesi de o kadar doğruydu. Her şeye rağmen istek ve arzusu ile alkışlanmaya değer bir takımımız var.

Sonuç olarak bizim çocuklar kafaya koydu. Amerika’ya gidecekler…

Aslan, kanatlarda Sane ve Barış’la başlamalıydı. Ocak ayında kreatif bir on numara alınmalı diye defalarca söyledik. İki maçta da Galatasaray’ın orta saha özelinde efektifliği sıfırdı. İlk maçta Sallai, bek pozisyonunda gayet iyiydi. Neden kanat tercih edildiği anlaşılamadı. Osimhen’in erken sakatlığıyla yarım saati neredeyse 10 kişi oynayan Galatasaray, yüksek tempo oyuna direnemedi.

Savunma, ciddi anlamda ağır kaldı; orta saha da aynı şekilde tempoya ayak uyduramadı. Liverpool oyuncuları neredeyse her hücumda rahat şekilde pozisyon bulup şut çekebildi. Üstelik dönen topların tamamını toplamaları da kontrolü tamamen onlara verdi. Boey, ilk yarıda inişli-çıkışlı bir performans sergilerken Okan Buruk’un onu çıkarıp Sallai’yi sağ beke çekmesi dengeleri iyice bozdu. Sallai’nin savunma yönü zayıf; nitekim o kanattan iki gol yendi. Barış Alper, önceki maçların yıldızıydı ama bu maçta sahada yok gibiydi. Brezilya Milli Takımı’na çağrılan Sara ise beklentilerin çok uzağında kaldı, neredeyse olumlu bir katkı veremedi. Bu durum Liverpool’un yoğun baskısından mı kaynaklandı yoksa sarı-kırmızılıların kötü gününe denk gelmesi mi, orası biraz soru işareti. Her şeye karşın G.Saray’a bu sezon Şampiyonlar Ligi’ndeki temsiliyeti için teşekkür ediyoruz.

Mücadelenin sonunda yaşanan sakatlık ise gündem oldu. Noa Lang’ın reklam panolarına sıkışan parmağı gecenin en çok konuşulan olayı haline geldi. Yıllardır tartışılan saha ölçüleri meselesi yeniden gündeme geldi. Ayrıca saha kenarlarına konulan reklam panolarının da futbolcu sağlığını ne kadar riske attığı net bir şekilde görüldü. Maçın kaybedlişi, Galatasaray’ın elenişi derken bu yaşananlar bizleri oldukça sinirlendirdi. Aynı olayın Liverpoollu bir futbolcunun başına İstanbul’da geldiğini düşünün… UEFA’nın bugün Galatasaray’a neler yapacağını kestiremiyorum bile. Yıllardır orta seviye takımlara cezalar keserken cömert davranan UEFA malesef bu denli kulüpler işin içine girdiğinde sessizleşiyor ve gerekenler yapılmıyor. Ancak bu noktada susmamak ve bu durumu dillendirmek gerekiyor.

Konuyla ilgili birçok hukuçuyla konuştum. UEFA’nın işleyişine oldukça hakim olan Anıl Dinçer, bu sakatlığın net olarak UEFA ve Liverpool’un sorumluluğunda olduğunu söylüyor. Haliyle Galatasaray’ın tazminat davası açmak hakkı. Tabii o noktaya gelene kadar Liverpool ya da UEFA gerekenleri yapmazsa… Şahsi fikrim; Yapacak gibi gözükmüyorlar. En azından Liverpool'un bu tavırda olmadığı çok açık. İngilizler, yaşanan bu skandalın üstünü örtmek için Konate'ye gösterilen tepki mesajlarını ırkçılık olarak değerlendirip bir açıklama bile yayınladılar. Stadyumlarında parmağı kopan bir oyuncu için 'geçmiş olsun' mesajı yayınlamayı bırakın bir de bu demagojilerle akıl oyunları peşindeler. İngiltere için 'futbolun beşiği' deriz ancak İngilizler bunu güç zehirlenmesi ile başka bir boyuta taşımayı başarmışlar!

Galatasaray için Şampiyonlar Ligi bitse de buraları tecrübe etmenin hazzı ve maddi getirisi muhteşem bir sonuç… Sarı Kırmızılılar Şampiyonlar Ligi’nde mart ayını görmekle kalmadı 60 milyon Euro’ya yakın geliri de kasasına koymayı başardı. Bu da takımın devamlılığını sağlamak açısından oldukça kıymetli. Şimdi hedef, istikrarı koruyarak Devler Ligi’nde buraları yeniden oynamak, gelişmek ve daha iyi bir seviyeye ulaşmak olacak. Hatta belki bir de Türk lobisini UEFA'da inşaa etmek. Kulağa hiç de fena gelmiyor...

Aradığı golü de 41’de geçiş hücumundan buldu. Gaziantep’in kullandığı kornerde Cheriff topu kendi sahasından rakip kaleye kadar taşırken, müsait pozisyonda Nene fileleri havalandırdı. 52’de ise VAR izlemesinin ardından kazanılan penaltıda Gaziantep FK Maxim ile eşitliği yakaladı. Bu gole hızlı cevap veren Fenerbahçe, 60’da Kante’nin ceza sahası dışından attığı golle skoru 2-1’e getirdi.

İkinci yarı tamamen geçiş hücumlarına dönen sarı lacivertliler, merkezden, savunma arkasına koşu yapan Nene’yi bularak, arka arkaya fileleri havalandırdı. Önce 68’de Guendouzi’nin sonra da 78’de Asensio harika paslarında Nene golü buldu: 4-1. Set oyununda pozisyon üretmekte zorlanan ve kontrollü geçişlerle skora giden Fenerbahçe karşılamadan galip ayrıldı.

Maçın en dikkat çekici anı ise kuşkusuz Orkun Kökçü’nün attığı frikik golüydü. Neredeyse sıfır açıya yakın bir noktadan gelen bu gol, hem estetik hem de zorluk derecesi bakımından haftanın en özel anlarından biri olarak kayıtlara geçti. Beşiktaş’ın hücum üretkenliğinin sınırlı kaldığı bir maçta bu bireysel kalite farkı, skoru açan ve oyunun yönünü belirleyen kritik dokunuş oldu.

Beşiktaş’ın daha güçlü rakipler karşısında bu oyunla yetinmesi mümkün görünmüyor. Eksik kalan bir rakibe karşı oyunu daha erken koparmak ve daha üretken bir futbol ortaya koymak gerekir. Kazanmak elbette önemli, fakat hedefi yukarıda olan bir takım için oyun kalitesinin de aynı ölçüde yükselmesi şart. Siyah-beyazlılar bunu başarabilirse hem ligde hem kupada hedeflerini gerçekleştirebilir.

Okan Buruk yönetiminde Galatasaray, çok kötü Avrupa sınavları vermedi değil. FC Kopenhag, Young Boys, Sparta Prag ve Az Alkmaar maçları bunlara örnek. Frankfurt maçı da var ancak o maçın hikayesi bunlarınkinden çok daha farklı. O dönemlerdeki kadro yapısıyla şu dönemki kadro yapısı arasında çok net farklılıklar var. Büyük zaferler elde edebilmek için büyük mağlubiyetler yaşamak sözü tam olarak yerini bulmuş gözüküyor. Hoca, Avrupa’da mücadele edebilmek için değişimin şart olduğunu bu maçlarla anladı. Atletizmini yükseltmesi gerektiğini fark etti. Sadece teknik kapasitenin bu kulvarda sonuç vermediğini öğrendi. Atletik oyunculara yöneldi. Mevcut kadroya baktığımızda atletizm seviyesinin çok iyi olduğunu gözlemleyebiliyoruz. Artık Liverpool ile oynadığın bir maçta rakibinden daha çok ikili mücadele kazanabiliyor ve onlardan daha fazla koşabiliyorsun. Tüm bu veriler tecrübelerin sonucunda gelen değişimle yaşandı.

Beşiktaş maçı öncesine gitmek istiyorum. O günlerde herkes zorlu fikstürden bahsediyordu. Doğal olarak Galatasaray’ın kafasının Liverpool maçında olacağından bahsediliyordu. O maç öncesindeki yazımda da belirtmiştim. Beşiktaş, Liverpool maçı öncesi Galatasaray için en iyi rakipti. Çünkü savunmasını test edeceği bir karşılaşmaydı. Galatasaray o maçta çok iyi savunma yaptı ve geçişleri iyi oynamaya çalıştı. Ayrıca bunu 30-40 dakika 10 kişi yapmaya çalıştı. Anlayacağınız zorlu fikstür Galatasaray için avantaja dönüşmüş durumda. Çünkü hem futbolcular çok sıcak hem de kadro genişliği buna çok müsait. İsim isim belirterek çok zaman almak istemiyorum ancak Uğurcan Çakır, Davinson Sanchez, Abdülkerim Bardakçı, Jakobs, Singo, Barış Alper Yılmaz ve Gabriel Sara’yı da ayrıca takdir edeyim. Hepsi şu anda muhteşem bir seviyede ve böyle devam etmeleri halinde sezon sonunda Galatasaray’ın kapısını çok kulüp çalacak gibi gözüküyor.

Victor Osimhen konusuna gelelim. Nijeryalı yıldızın önceki günlerde geçmişiyle ilgili verdiği röportaj Galatasaray camiası içerisinde büyük ses getirmişti. Anne özleminden bahsettiği ve zorluklarla mücadelesi ona olan saygının daha da artmasına neden oldu. Galatasaray tarafatar grubu da bu duruma eğilmek ve ona olan sevgilerini göstermek istedi. Yapılan koreografinin tek bir futbolcu özelinde olması dışarıdan bakıldığında rahatsız edici olsa da altındaki metin çok daha önemliydi, “Biz bir aileyiz…” Bu ana stadyumda şahit olduğum için çok şanslıyım. Çünkü o anda oluşan atmosfer çok derindi. Birçok taraftarın duygulandığını gördüm. Belki de birçoğu annesini düşündü. Açıkçası anlatılmaz, yaşanır bir andı. Şunu da söylemeden geçmek istemiyorum. Osimhen sezon sonunda Galatasaray’ın belki de en ciddi teklifleri alacak oyuncusu olacak. Daha şimdiden birçok haber çıktığını görüyoruz. Bu koreografi bir röportaj sonrasında planlanmış olsa da Galatasaraylıların Osimhen’e bir mesajıydı. Sarı Kırmızılı taraftarlar yıldızlarına, “Biz senin aileniz ve hiçbir yere gitme” dedi. Bence bu durum Osimhen’in yeni sezon planlarında da etkili olacak. Çünkü o sevilmek istiyor. Galatasaraylılar da sevmesini biliyor...

İlk yarıya baktığımızda uzun bir takım boyu, oyunda kopukluklar, dağınık baskı, pas opsiyonlarının oluşmaması, Samsunspor’un ön alan baskısını kırmakta zorlanan bir Fenerbahçe gördük. Aynı zamanda topu üçüncü bölgeye taşıdığında da, orada top tutamayan ve gelen kayıplar sonrasında sürekli geriye koşan bir takım halindeydi sarı lacivertliler.

Ayrıca Tedesco’nun da söylediği gibi, haftalardır her açılan orta, Fenerbahçe kalesinde ekstra bir gol tehdidi oluşturuyor. Samsunspor da bu şekilde hem gol buldu hem de son maçlarda üretemediği pozisyonları, Fenerbahçe deplasmanında üretti.

Genele baktığımızda sistemin değişmesi ile maçın geri dönüş ışıkları da yandı ama son 2 maçta Fenerbahçe’nin gol aradığı dakikalarda Kerem’in oyundan çıkması doğru bir tercih değildi. Galibiyetin en önemli nedenlerinden birisi de kesinlikle Guendouzi ve Asensio’nun ekstra çabaları ve ekstra oyunlarıdır.

Fenerbahçe’yi ve Tedesco’yu adeta ipten alan da bu oyuncular. Evet, sakatlıklar var. Oyunda düşüşler de meydana gelebilir ama Fenerbahçe’nin bu dalgalanma ritimlerindeki fark çok yüksek. Bu kadar fark olması doğal olarak teknik heyetin oynatmak istediği oyundan kaynaklı ve bu problemin çözülmesi gerekiyor.

Son paragrafta şuna da değinmek lazım; çok kötü bir hakem performansı gördük. Çaldığı çalmadığı, verdiği vermediği bütün fauller ve kartlar tamamen futboldan uzak birisinin yapabileceği müdahalelerdi. Bu kadar kötü performansla bu seviyede maçlar yönettirmek de bu MHK’ye yakışırdı.

Maçın oyun tarafına bakıldığında Beşiktaş’ın özellikle ilk yarıda istediği oyunu sahaya yansıtamadığı görüldü. Orta sahada kurulan baskı nedeniyle siyah-beyazlılar topu sağlıklı şekilde ileri taşıyamadı. İkinci yarıda ise tablo değişti; Beşiktaş, 10 kişi kalan Galatasaray karşısında daha agresif, daha baskılı bir oyun ortaya koydu ve rakip yarı sahaya yerleşti. Ancak yakalanan fırsatlar değerlendirilemeyince derbilerde sık görülen senaryo tekrarlandı: Golü atan kazandı.

Karşılaşmanın ardından en çok konuşulan konu ise hakem Ozan Ergün ve VAR ekibinin kararları oldu. Teknik direktör Sergen Yalçın başta olmak üzere Beşiktaş cephesi, özellikle ilk yarıdaki bazı pozisyonlarda kırmızı kart çıkmamasını sert sözlerle eleştirdi. Maçın kırılma anı 28. dakikadaki Sane'nin pozisyonuydu. Çünkü kırmızı görmesi gereken Alman yıldız, tartışılan pozisyondan 10 dakika sonra derbideki tek golün asistini yaptı. Elbette bir mağlubiyeti sadece hakem kararlarıyla açıklamak kolaycılık olur, ancak futbolun adalet duygusu da tartışmaya açıldığında sahadaki mücadele geri planda kalıyor.

Sonuç olarak Beşiktaş derbiyi kaybetti ama ortaya çıkan tablo yalnızca skorla açıklanamaz. Siyah-beyazlı ekip hâlâ bir yapılanma sürecinde ve kadronun tam anlamıyla oturması zaman alacak gibi görünüyor. Ancak bu süreçte en az skor kadar önemli olan şey, futbolun adil ve tartışmasız bir ortamda oynanması. Çünkü derbiler sadece üç puanı değil, futbolun güven duygusunu da belirler.

Okan Buruk’un kariyerinde en zorlandığı takımlardan biri Beşiktaş. Teknik direktör olarak Sergen Yalçın da listede üst sıralarda. Bu anlamda ciddi bir rekabet bizleri bekliyor.

Ben, Galatasaraylıların tamamen Beşiktaş maçına odaklandığını ve Liverpool’a bir sonraki adım olarak baktığını düşünüyorum. Ayrıca Liverpool ile oynamadan önce Beşiktaş gibi havasını yakalamış bir takımla karşılaşmak mükemmel bir test. Bu sebeple Liverpool maçının taktiksel provasını da izleyeceğiz.

Galatasaray için sezonun maçı olabilir. Alınacak sonuç milli araya kadarki süreci çok net etkiler.

Beşiktaş adına Orkun’un, Galatasaray adına da Osimhen’in performanslarının etkili olacağını tahmin ediyorum. İyi bir sonuç almak için eksik kalmamak da şart.

Bunlar sakatlıkla bağlantılı değil, oyunla ilgili değişiklikler. Ne oldu da takım boyu uzadı? Avrupa’nın en çok presle top kazanıp pozisyon üreten takımlarından birisi olan Fenerbahçe, artık bunları yapamıyor. İsmail Kartal zamanında Dzeko, Tadic, İrfan, Szymanski topu aldıklarında sete yerleşiyorlardı ve top kaybında da takım zaten önde olduğu için şok presle topu kazanıp, atak sürekliliği sağlanıyordu. Takım boyu kısaydı. Mourinho geldi, takımı hızlandıracağım diyerek Maximin’i aldı. O topu vurup gitti, dönüp arkasına baktığında diğer oyuncular ona yetişemediği için takım boyu uzadı. Top kaybında geri koşmalar başladı. Tedesco aslında ikisinin de ortasını bulmaya çalışıyordu kabaca. Hem geçişi hem set oyununu da başarılı uyguladı ligin bir bölümünde.

Fakat baskı arttıkça kendi oyunundan çok, rakibi engelleyelime döndü olay. Tamam rakip analizi önemli ama asıl öncelik Fenerbahçe’nin kendi oyununun rakiplerine empoze etmesi. Bunda da herhalde Tedesco’nun daha önce şampiyonluğa oynayan bir takımda görev yapmamasının payı yüksek. Ederson konusu ayakları iyi ama eller de problem var. Gün sonunda o da soru işareti. Kasımpaşa maçı sonrasında gol sonrasında takımın geri çekilmesini hocaya sorduğumda, ‘Biz geri çekilmedik, ortaları engelleyemiyoruz’ dedi. İyi de hocam kaç maç oldu, hala mı çözüm bulunamadı? Bir de Skriniar olmayınca Fenerbahçe’nin defans hattı çöküyor, ileriye çıkamıyor. Takım boyu uzuyor. Rakip takımlar, Fenerbahçe’ye karşı cesaretli oynayabiliyor. Çünkü çok pozisyona girebileceklerini biliyorlar.

Bu arada forvetsizliğe de katılıyorum. Cheriff gelecekte iyi olabilir ama şu anda bu takımın tek forveti olacak seviyede değil. Yönetim hatası. O parayı veriyorsan daha iyisine de gidebilirsin. Tamam penaltı da verilmedi ama oyunu konuşuyorum. Şu anda takım ışık vermiyor diyorum. Şampiyonluk yarışında en tehlikeli şey de puan kaybından çok, oyuna inancın gitmesi. Tedesco nasıl takımı ilk aldığında beklenilenden iyi toparladıysa şu anda da aynısını yapması gerekiyor.

Hücumda bu kez suskun kalan Hyeon-gyu Oh bile takımın genel dengesini bozmadı. Bu da Beşiktaş’ın artık bireysel performanslara bağımlı olmayan bir yapıya evrildiğini gösteriyor.

Bu dönüşümün arkasındaki akıl ise teknik ekipte saklı. Yardımcı antrenör Murat Kaytaz’ın sözleri, sistemsel değişimin bilinçli bir tercih olduğunu ortaya koyuyor. Ön alan baskısını yeniden tasarlamaları, ikinci bölgede daha agresif ama daha kontrollü savunma yapmaları; daha önce Başakşehir ve Göztepe maçlarında denenen planın artık oturduğunu kanıtlıyor. Kısacası Beşiktaş’ın ayakları artık yere daha sağlam basıyor; ne zaman hızlanacağını, ne zaman oyunu soğutacağını bilen bir takım var sahada.

Son haftalardaki istikrarlı grafik ve yükselen fiziksel veriler, teknik heyetin sıkça vurguladığı Sergen Yalçın prensibini doğrular nitelikte: Çok koşan ve mücadeleden kaçmayan takım kazanır.

Eksiklere rağmen takım ön alan presini organize yaptı. Savunma arkası koşular, bek-stoper arasına yapılan diagonal sprintler ve üçüncü bölge koşu zamanlamaları savunmayı zorladı. İlk yarı 3-0’a gelebilecek net fırsatlar üretildi fakat bitiricilik ve son pas kalitesi skoru belirledi. Rest-defence yerleşimi de fena değildi; ikinci toplar çoğunlukla toplandı.

Artık odak lig olmalı. Kasımpaşa maçı unutulup diğer maçlara odaklanılmalı. Eleştirilen Kante’nin performans artışı dikkat çekici: 12 sahipsiz top kazanma, 14’te 9 ikili mücadele üstünlüğü, 3 pas arası ve 94 topla buluşma. Bu veriler merkezdeki dengeyi ve oyun içi agresifliği net gösteriyor.

Sezon başından bu yana olduğu gibi Galatasaray’ın Şampiyonlar Ligi’ndeki maçlarının yıldızı olan Victor Osimhen uzatmalarda attığı golle Juventus’un umutlarını yıkan adam oldu. İlk golde asisti yapan Barış Alper Yılmaz son dakikalarda attığı golle son sözü söyledi. İki Juve maçına genel olarak baktığımızda milli oyuncunun rakibin 3 oyuncusunu cezalı duruma düşürmesi ve bu maçta 1 asist yapıp 1 gol atmış olması da büyük bir mesajdı.

İlk maçta atılan 5 gol ve görkemli oyundan sonra Okan Buruk’a yapılan tüm övgüler bu maçta tamamen tersine döndü. Hoca ile ilgili ‘B planı yok’ eleştirisi sürekli konuşulan bir şeydi. Zamanı öldürmek üzerine kurgulanan oyunda rakibin kırmızı kartı bile Galatasaray’ı kendine getiremedi. Tam bu noktada yedek kulübesi ve sahanın bağlantısının koptuğunu hissettik. Aynı TÜMOSAN Konyaspor maçında olduğu gibi. Galatasaray için bundan sonrasında halledilmesi gereken bölüm tam olarak burası. Felaket anlarında, işler iyi gitmediğinde Galatasaray’da teknik direktör ve saha arasında bağlantı kopuyor. Şampiyonlar Ligi’nde bu sezon oynanan Frankfurt maçında da buna benzer sekansların yaşandığını hatırlatayım.

Bireysel performanslar açısından ele alırsak Galatasaray’da Lucas Torreira için büyük bir parantez açmak gerekiyor. Uruguaylı, Juventus maçının saha içerisindeki sorumlularından biriydi. Yaptırdığı anlamsız penaltı ve orta sahadaki olumsuz oyunu Juventus’un fizikli bölge oyuncularına davetiye çıkardı. Okan Hoca’nın ona bu denli sabretmesi de tartışma konusu. O bölgeye uzatma bölümlerinde giren ve fiziksel olarak sahadaki birçok oyuncudan güçlü durumda olan Singo’nun oluşturduğu fark belki de turu getirdi.

Kötü performanslara Leroy Sane’yi de ekleyelim. Özellikle 10 kişi kalan rakibe karşı sahaya atılabilecek en iyi isimdi. Ancak yaptığı top kayıpları büyük hayal kırıklığı yaşattı. Sezon başındaki ısınma dönemine geri döndü. Sane’nin acilen toparlanıp yeniden sorumluluk alması gerekecek.

Her şeye rağmen bir Türk takımı Şampiyonlar Ligi’nde mart ayını gördü ve son 16’da. Galatasaray bu turdan çok büyük dersler çıkartarak yoluna devam etmeli. Liverpool mu, Tottenham mı derseniz. Tabii ki Tottenham. Liverpool’u lig aşamasında yendik ama o denklemin içinde Anfield yoktu. Gerçekçi olmakta fayda var.

Önceki hafta ilk iki şansını mucizelere bırakan Trabzonspor, geride kalan hafta saçını başını yoldu.

Galatasaray’ın mağlubiyeti ve Fenerbahçe’nin beraberliği düşüncelerde yoktu ama hayatın birde gerçekleri var ve bu gerçeklerle yüzleşmek ağır gelir, açıkçası her iki camiaya da ağır geldi.

Bundan sonrasının Galatasaray için buruk acı, Fenerbahçe için ise kahır mektubu niteliğinde geçeceğinden yola çıkarsak, oyun istikrarının her hafta değişken olduğu Trabzonspor’da bundan sonrası için artık sayısal eksiklik mazeretinin yaz transfer dönemine kadar rafa kalkması gerekiyor. En azından mübarek ramazan ayında temcit pilavı gibi her hafta önümüze koyulmasının bir anlamı da yok kazancıda. Trabzonspor sezon başından beri göz ucu ile takip ettiği ilk iki sıradan artık vaz geçtiğine göre bundan sonrasını yapılandırma ve itilerek ardından gelenlere yer vermemek üzerine hedef koymalı.

Üçüncülük Trabzonspor için belki bir başarı değildir ama gelecek sezonlarda başarılı olunması için atılacak temeller adına önemli bir mihenk taşıdır. Sezonun bundan sonraki bölümü için yarışırken yapılanmasını sürdürmek zorunda olan Trabzonspor, yere sağlam basan bir anlayışın temelini atma mecburiyetini her zaman üzerinde hissetmeli. Gelecekte olmayacak bir oyuncu için sistemi ve yapıyı değiştirip tartışmanın merkezine yerleşmek planlamaya vurulacak en önemli darbe olur. Hep söylediğim gibi; Oyuncu bütünlüğü, düşünce bütünlüğü ve bu ikisine paralel yakalanacak düşünce bütünlüğü takımları başarıya getiren en önemli argümanlardır. Bu nedenle; bir oyuncu değiştirmek, bu oyuncu değişikliği ile oyun formasyonunu değiştirmek, yarar sağlamadığı gibi farklı konuları gündeme getirerek yoktan yere tartışmaya neden oluyor. Ve bu tartışma da maalesef camiada ayrışmaya kadar büyüyor. İşin şekli bir atasözümüzde dediği gibi; “Bir mıh bir nal kurtarır, bir nal bir at kurtarır” şeklinde olsa tamam da değil ama. Transfer artık yok. Transfer dönemi de bitti. Trabzonspor camiası artık bu kayıkçı kavgasından vaz geçmeli, körün gördüğü, dilsizin söylediği, sağırın duyduğu gerçeği artık kabul etmeli. Bu saatten sonra transfer diye haykırmak iyi niyetten uzak, imha etme psikolojisi ile sahip olma psikolojisinin harmanlandığı düşünce zehrinin dışa vurum şeklidir. Bu zehrin daha fazla zarar vermemesi için camia bütünlüğünün sağlanarak herkesin öte yandan değil, gerçekten samimiyetini göstermesi gerekiyor. Öyle yandan çarklı muhabbet içinde destek söylemlerinin karşılığı olmadığı gibi samimiyeti de yok.

Hemen filmi 2 hafta geriye saralım; Alanyaspor’la Dolmabahçe’de berabere kalınan maçı, yenilen golleri ve verilen pozisyonları hatırlayalım. O maçtan sonra ise “Kırmızı halı serseydiniz” diye başlık atmıştım yazıma… Çünkü orta saha Alanya stoperleri tarafından 50 metre top sürerek geçiliyordu! Rakip yarı alanda kalabalık bir şekilde şuursuzca yapılan bire bir baskı, rakip yarı alana gönderilen stoper ve kenar bekleri, dönen her topun pozisyon ya da golle sonuçlanması! Bu uzun süre böyle devam etti.

Son 2 maçtır ise, 2 stoperin de duran toplar dışında çakılı kalması, gerektiğinde topun arkasına geçip, orta sahayı kalabalık tutarak kapılan toplarla hızlıca rakip kaleye inme planı. Yani ayaklar yere daha sağlam bastığı gibi, hücumu büyük riskler alarak değil, arkadan kontrollü kurgulayarak yapmak…

Bu durumu sadece iyi transferlerin gelmesi ile açıklayamayız. Elbette o çok önemli bir faktör; Ancak en önemli değişim, Sergen Hoca ve ekibinin, uzun süredir yapmadıklarını yapıp, tekdüzelikten çıkarak yeni ve sağlam kurgularla, rakibe göre planlarla yeni bir oyuna geçmeleri…

İşte bu gelişim ve değişim; gelecek adına umut olur ve yarına dair hayaller kurdurur. Uzun süre sonra iyi oyunculara imza attırmak yönetimin; yeni oyun planıyla bunlardan kısa sürede iyi verim almak teknik heyetin marifetidir. Marifet de iltifata tabidir…

Bu dönüşümün mimarı kuşkusuz Sergen Yalçın. Derbide Fenerbahçe’ye kaybedilen maçtan sonra gelen 12 maçlık yenilmezlik serisi, teknik direktörün söylemlerinin sahaya yansıdığını gösteriyor. Özellikle Tüpraş Stadı’ndaki dirençli performans, bir takımın özgüven kazanmasının en somut göstergesi. Artık bu stat sadece bir saha değil; rakipler için psikolojik eşik.

Beşiktaş 12 maçtır kaybetmiyor. Üstelik bu seri, yıldızların bireysel parlamasından çok kolektif üretimle geldi. Son haftalarda skor yükünü çeken Orkun Kökçü bu kez direğe takılsa da oyunun aklını temsil etti. Savunmadan gelen katkıyı artıran Amir Murillo ve jeneriklik gollere imza atan Hyeon-gyu Oh'la siyah-beyazılar farklı bir kimliğe büründü. Orta sahada dengeyi kuran Wilfred Ndidi performansı da bu yapının sigortası niteliğinde.

Sonuç olarak tablo net: Bu takım şampiyonluk yarışına geç kalmış olabilir ama kimlik yarışını kazanmaya başlamış durumda. Eğer bu oyun disiplini korunur ve gençleşen kadronun gelişimi sürerse, bugün 'yeniden yapılanma' diye tarif edilen süreç yarın doğrudan zirve mücadelesine dönüşebilir.

Beşiktaş'ta ilk 3 maçında 3 gol atan Hyeon-gyu Oh bu alanda kulüp tarihinin en etkili ilk dönem performansını sağlamış oldu.

Bu işin istatistik kısmıydı. Güney Koreli yıldız, Beşiktaş'a sadece skor katkısı sağlamadı. Psikolojik olarak tribünlerdeki olumsuz havayı dağıtan golcü oyuncu, ülkesinin birçok markasını da Türkiye'ye çekebilir. Göztepe maçını Güney Kore televizyonlarında yayınlatan Hyeon-gyu Oh, belki de yaz transfer döneminde Beşiktaş'a sponsor çekme noktasında ciddi katkılar sağlayacaktır.

Asya pazarının futbol piyasasındaki etkileri biliniyor. Japonya ve Güney Kore bu noktada Türk takımları açısından bir madene dönüşebilir. Beşiktaş, Hyeon-gyu Oh'un performansını ticari anlamda da bir zafere dönüştürebilir.

Dünya Kupası'nda da boy gösterecek olan yıldız oyuncu şu ana kadar devre arasında yapılmış transferler arasında etki alanı en büyük oyuncu oldu. Böyle devam ederse Beşiktaş için çok daha fazla anlamlar teşkil edecek bir isimden bahsediyor olabiliriz.

Bekleyip, göreceğiz..

HATALARA RAĞMEN!

Başakşehir maçında belirgin zafiyetler de vardı. Yine savunmada bireysel hatalar, fazlaca verilen pozisyonlar, oyunu geniş bir zaman diliminde rakibe bırakmak, gol katkısı vermelerine rağmen galipken 2 hücum oyuncusunu oyuna almak vs… Bunlar oluşacak olumsuz bir skorda öne çıkardı. Kenarda sinyal olarak dursun! Özellikle akan oyunda tercih hataları oluyor. Sergen Hoca’nın, ekibine kendi belirleyeceği isimleri takviye etmesi gerektiğini düşünüyorum. Bunun ayıbı günahı yok. Hem kendisine, hem ekibine hem de takıma faydası olacaktır.

KELEBEK ETKİSİ

Başakşehir çok iyi takım ve zor deplasman. Futbolda bazen günü kurtarmak önemlidir. 1 gol sizin sezonun geri kalanındaki seyrinizi belirleyebilir. 1 gol kelebek etkisi yapabilir. Bazı maçlar oyundan ziyade skor maçlarıdır. Göztepe maçına da öyle bakıyorum. Yıllardır süregelen sıkıntılar siyah-beyazlıları kaygı bozukluğu sahibi yaptı. Bundan çıkmanın en önemli kriteri ise kendine olan güveni geri kazanıp ve kulübün hedefinin ne olması gerektiğini yeniden idrak etmek. Böyle kırılma maçlarından alınacak her galibiyet öz güven inşasına bir tuğla koymak demektir!

Fenerbahçe artık klasik bir 9 numaralı oyun tercih etmiyor. Elde bu tarz bir oyuncu olmayınca, ön hatta hareketlilik var. Son 2 maçta gördük ki, bu durum Kerem’e yaradı. Çünkü 9 numaralı oyunda önceden çizgiye hapsolan Kerem, bu sefer savunma arkası koşularını yapıp, half space’lere yani gol ve asist bölgelerine girebiliyor. Artık kendisine alan buluyor. Tedesco ön bölgede bağlantı kurabilecek, hareketli ve savunmayı sürekli karar vermeye zorlayan bir oyuncu istiyordu. Lookman olmayınca, eldeki oyuncularla yeni bir sisteme geçildi.

Trabzonspor maçına bakalım. Önde Talisca’yı çiftleyen Kerem, arkalarında Asensio, Kante, Guendouzi, İsmail gibi elmas şeklinde dizilmiş, baskı, pres, ikinci topları alma, oyuna enerji katma, hem hücum hem savunma geçişlerini çok doğru yapan oyuncular var. Alvarez de döndüğünde kesicilik seviyesi daha da yukarı çıkacak.

Mesela Trabzonspor’un merkezi güçlü. Görüyoruz ki merkezi kapatan, Trabzonspor’u zayıf olan kanatlara yönlendiren ve Asensio’nun merkeze yaklaşarak rakibine sayısal üstünlük kuran bir Fenerbahçe vardı. Ekstra bindirmeler de sorun çıkardı. Gol de öyle geldi. Oosterwolde öne çıkıp topu aldığında, Trabzonspor doğru adam paylaşımı yapamadı. Talisca’nın tekte oynayıp müthiş bir pas atması ve şiir gibi gol.

Kısacası bu oyun ilerledikçe daha iyi olacak. Bunlar da hep ezber bozan ve rakip analizlerini doğru yapan Tedesco’nun başarısı.

Üç puanı getiren golü Mustafa Hekimoğlu atsa da bu maçın kahramanı kuşkusuz Orkun Kökçü'ydü. Üst üste dördüncü lig maçında ağları bulması tesadüf değil. İlk haftalarda 'nerede bu yıldız?' diye soranlar, şimdi onun liderliğe soyunduğunu görüyor. Futbol bazen sabır oyunudur ve Orkun bu sabrın ödülünü almaya başlamış durumda.

Ara transfer döneminin dikkat çeken hamlelerinden Hyeon-gyu Oh da kısa sürede dikkatleri üzerine çekmeyi başardı. İki maçta iki gol, istatistikten öte mesaj taşır: Adaptasyon sorunu yaşamayan, sorumluluktan kaçmayan bir forvet profili. Beşiktaş’ın hücum hattında uzun süredir eksik olan özgüven hissi yeniden filizleniyor gibi.

Maçın öne çıkan isimlerinden biri de Ersin Destanoğlu oldu. 4 net kurtarış yaparak galibiyetin mimarlarından olan genç eldiven, tepkilere rağmen güçlü bir irade ortaya koydu.

Yeni transferleriyle daha derli toplu bir görüntü veren siyah-beyazlılar, bunu sürdürür ve geliştirebilirse sezon sonunda sadece Avrupa bileti değil, yeni bir dönemin temelini de cebine koyabilir.

Trabzonspor’un planı netti: Merkezi kalabalık tutmak, kenar ortaları ve ikinci toplar üzerinden tehdit üretmek. Nitekim hava toplarından skor da buldular. Buna karşın merkezdeki sayısal ve fiziksel üstünlük Fenerbahçe’deydi. Kante–İsmail–Guendouzi üçlüsü hem şiddetli pres hem de ikinci top organizasyonlarında ciddi üstünlük sağladı. Tempoyu belirleyen, oyunun ritmini ayarlayan yapı burasıydı.

Elmas yerleşimde Asensio, en uçta ama aslında serbest oyun kurucu rolünde takımın beyni gibi oynadı. Forveti çiftleyen Kerem ise savunma arkası koşular, doğru pozisyon alma ve zamanlama becerisiyle hem gol hem asist katkısı verdi. Bu sistemde beklerin rolü kritik; genişliği sağlayan ve hücumda derinlik veren Mert ile Semedo iki yönlü oyunu çok doğru oynadı.

Asensio’nun golü ise tam anlamıyla organize bir geçiş hücumu örneğiydi: Orta sahada kazanılan top, Talisca’nın tek dokunuşu, Kerem’in doğru tercihleri…

Fenerbahçe şu an hem geçiş hem set oyununu akıllı ve usta ayaklarla oynayan, planı net bir takım görüntüsünde. Bu oyun şampiyonluk yolunda belirleyici olacak.

Ancak Beşiktaş; Alanyaspor maç başlangıcında ne yapmaması gerekiyorsa yaptı. Maç başlangıcı, tercihler ve oyun anlayışı tamamen Alanyaspor’un ekmeğine yağ sürdü. Joao Pereira Hoca ilk yarının sonunda Sergen Yalçın’a teşekkür etse yeriydi. Alanyaspor’un böyle maçları nasıl oynadığını analiz etmeniz için 2 maçını izlemeniz yeterli. Daha fazlasına gerek yok. Maç başlangıcında Alanyaspor’a karşı ne yapılmaz denilse; iki bekle birlikte stoper rakip yarı alana gönderilmez. Zaten Olaitan ve Orkun rakip alanda konuşlanmışken, Ndidi ve Emirhan’ın bu hızlı çıkılarla baş etmesi göle yoğurt mayalamak gibidir… Alanyaspor’a 30 metre boşluklar bu kadar kolay verilmez. Hele kalecinin güven problemi varsa hiç verilmez… Alanyaspor stoperinin 60 metre top sürdüğü yerde, ortalık podyuma dönmüştü. Orta sahada Alanyasporlu futbolcuların geçişi için bir kırmızı halı eksikti!

CENGİZ SEVDASI!

Ön alan baskısı ile dengesiz, kontrolsüz ve şuursuzca yapılan adam adama baskıyı birbirine karıştırmayalım. Beşiktaş ikincisini yapıyor. Ve dikkat edin, aldığı bu riskler büyük oranda pozisyon ve gol olarak kalesine dönüyor. Ve hep aynı şey oluyor. Hadi maça yanlış başladın, akan oyunda müdahale edip bunu değiştirirsin! Bu kadar çok gol yiyen, bu kadar çok puan kaybeden takımın, bırakın şampiyonluk hayali kurmasını, Avrupa hayali kurması bile zor! Sergen Hoca’nın acilen bu konuda anlayış değişikliğine gitmesi şart.

Öte yandan Cengiz Ünder’i “ligin en iyisi yapma sevdası!” oyuna da takıma da zarar veriyor. Cengiz’in niyeti iyi olabilir ancak beyninin düşündüğünü ayakları yapamıyor! Hal böyleyken neredeyse bütün maç oyunda tutmak; sırf bu yüzden Cerny’nin yerini değiştirip, oyundan da sürekli ilk onu almak, yarın öbür gün başka sorunlara neden olacaktır.

STANDARTSIZLIK!

Yeni transferlerin enerjisini ve katkısını beğendim. Diğer isimlerin de katılımıyla kalite daha yukarı çıkacaktır elbette. Devre arası 50 milyon avro harcamış bir takımdan ikinci yarıda üst sıralara tırmanmasını, daha güçlü futbol oynamasını, Avrupa hedefini tutturmasını beklemek herkesin hakkı…

Öte yandan maçın hakeminin Beşiktaş’ın süresinden çalması ve ekibiyle birlikte vermediği penaltı kulübün içinden geçtiği süreçten aldığı cesaretten olsa gerek… Başka statlarda bu kararları böyle kolay veremiyorlar!

Maçın bir diğer fotoğrafı tribünlerdi. Ersin Destanoğlu’na maç öncesi verilen destek, iki golün ardından protestoya, ikinci yarıda ise yeniden alkışa dönüştü. Bu gelgit, aslında Ersin’den çok Beşiktaş’ın ruh halini anlatıyor. Genç bir kalecinin böylesine sert dalgalanmalar yaşaması kolay değil. Sergen Yalçın’ın “Ersin gibi bir oyuncunun ön plana çıkmasını doğru bulmuyorum” sözleri de bu yüzden önemli. Sorun tek bir oyuncu değil.

İkinci yarıda ise başka bir Beşiktaş vardı. Baskı kuran, pozisyon bulan ama bitiremeyen bir takım… Orkun Kökçü’nün gollere devam etmesi, Hyeon-gyu Oh’un ilk maçında siftah yapması ve Olaitan'ın orta sahadaki direnci ve Murillo’nun sahneye çıkması, geleceğe dair küçük ama değerli notlar. Buna karşın VAR incelemeleri, oyunun uzun süre durması ve sadece 6 dakikalık uzatma, Beşiktaş cephesinde haklı bir serzenişe neden oldu. Topun oyunda kalma süresi meselesi, bu ligin değişmeyen yarası olmaya devam ediyor.

Sonuçta 2-2’lik beraberlik tabelada bir puan yazdırdı ama Beşiktaş için alarm zilleri hala çalıyor. Yeni transferler, yeniden yapılanma ve 'inşa' söylemi doğru olabilir; fakat Dolmabahçe’de maçlara bu kadar kötü başlamak, ne projeyle ne sabırla açıklanabilir. Beşiktaş’ın önce ilk 20 dakikayı kazanmayı öğrenmesi gerekiyor. Çünkü o dakikalar kaybedildiğinde, geri dönüş her zaman mümkün olmuyor.

Bordo-Mavili camia buna rağmen Samsunspor deplasmanından farklı bir galibiyet çıkardı ve Fenerbahçe maçı öncesinde bir kenetlenme sağladı. Bu dakikadan sonra yapılması gereken de buydu. Ocak ayında transfer şarttı. Ancak transferler gerçekleşmedi diye mevcut takıma destek vermemek olmaz. Trabzonspor'un mevcut takımının en çok ihtiyacı olan şey onlara omuz verecek bir taraftar kitlesi.

Trabzonspor, sezonun kalan kısmında zorlu bir savaş verecek. Rakiplerinin pahalı ve geniş kadrolarının yanında daha mütevazi ve dar bir kadroyla hedefe yürümeye çalışacak.

Bu noktada Fatih Tekke hoca için müthiş bir referans sezonunu yaşayacağız gibi gözüküyor. Hoca, ciddi paraların harcandığı bir dönemde eldeki kadroyla iyi bir derece yapabilirse müthiş bir hikaye yazmış olacak.

Fenerbahçe maçını işaret ederek tamamlayalım. Çünkü böyle maçların futbolda ne anlama geldiğini biliyoruz.

Trabzon'da kazanılacak bir Fenerbahçe karşılaşması Trabzonspor'un mevcut sezondaki gidişatını bambaşka bir seviyeye çıkartacaktır.

Asıl problem forvet hattında başlıyor. Mevcut santrforlarını gönderip, onların yerini dolduracak net bir golcü almıyorsan burada ciddi bir planlama hatası vardır. Cherif yüksek tavanlı bir oyuncu olabilir, müthiş de patlayabilir; ama bu tamamen bir belirsizlik. Şampiyonluk hedefi olan bir takım için papatya falı açmak değil, daha net bir bitirici profile yönelmek gerekirdi.

Şu an tablo net: Fenerbahçe adeta “forvetsiz şampiyonluk” denemesi yapıyor. Kalede tutanı var, orta sahada gücü var, oyunu yönlendirecek isimleri var, kreatif ayakları var. Ederson’dan başlayıp Skriniar, Kante ve Asensio’ya uzanan güçlü bir omurga kurulmuş durumda. Ancak bu omurganın ucunda olması gereken, tabelayı değiştirecek santrfor eksik.

Eski yönetimde de futbol yapılanması sorunluydu; denge bir türlü tutmuyordu. Bu yönetim de transfer döneminde benzer bir planlama sıkıntısı yaşadı. Sağlam parçalar var ama tamamlayıcı son dokunuş eksik.

Bundan sonrası tamamen Tedesco’nun sistemine ve çözüm üretme becerisine kalıyor. Ancak futbolun değişmeyen bir gerçeği var: Şampiyonluk, atanın ve tutanın net olduğu takımların işidir. Fenerbahçe’nin tutanı var, omurgası var; ama golcüsü yok. Golcün olmadan, bu ligde mutlu sona ulaşmak çok zor.