Muhsin Yazıcıoğlu vefatının 17. yılında kabri başında anıldı

Cumhurbaşkanı Erdoğan: Yazıcıoğlu Türk milletinin hafızasında müstesna bir yer edinmiştir

MHP Lideri Bahçeli’den merhum Muhsin Yazıcıoğlu’nun kabrine ziyaret

Suriyeli bir Arap, kendisine 13 yıl ensarlık yapmış Türk'e mi kardeş diyecek yoksa insanlara zulmeden ama aynı ırktan olduğu Esed'e mi? Bir de tersten soralım. Mesela; şanlı bayrağımıza saldıran YPG yanlısı bir Kürt'e mi, her fırsatta İslam'a sataşan bir Türk'e mi 'kardeş' diyeceğiz yoksa Osman Gazi'nin dedesi Süleyman Şah'ın türbesini terörden kurtaran Suriyeli askerlere mi?

Sadece etnik temeller üzerinden inşa edilen 'kardeşlik' kavramı havada kalıyor. Bizi bir yapan ve ortak paydada buluşturan zemin İslam'dır. Kan bağı, kardeşliğin sebebi olmak için tek başına yeterli değildir. Tarih şunu göstermiştir ki biz ne zaman kardeş olduysak o zaman büyüdük, güçlendik. Ne zaman da ırkçı emellerin oyununa alet olduysak o zaman ağır bedeller ödedik.

Ödeme yöntemi olarak "Allah razı olsun"

Kimileri "Konferansları neden bedava yapmıyorsun?" diye sorarken Kimileri de "Allah rızası" kavramını, insanların emeğini sömürmek için "bedava iş yaptırma" aparatına dönüştürüyor. “Allah razı olsun” bir ödeme yöntemi değildir. Kaliteli iş, maliyet gerektirir.

Müslüman gençler yokluğa mahkum ediliyor

Seküler medya, kendi yazarını fonlayınca “vizyon”, okunmayan kitabı çok satmış gibi gösterince “başarı” oluyor ancak Müslüman bir yazar, emeğinin karşılığını isteyince etiket hazır: "Sen tüccarsın" Asıl tehlike burada başlıyor. Kendi mahallesinden destek göremeyen Müslüman gençler, bir süre sonra yokluğa mahkum ediliyor.

Sonra seküler ajanslar çıkıp, “Gel gel biz seni parlatacağız.” diyor ve o gençler; bu işe tesettürlü girip 6 ay sonra kadehlerle poz verir hale geliyor. Ardındansa gelen o cümle: “Yazık, kızcağız bozuldu…”

Bu isyan bu camia için

Altay Cem Meriç’in isyanı da şahsi değil. Bu isyan, bu camianın geleceği için. Kendi yazarına, kendi içerik üreticisine, kendi medyasına destek olmayanlar çocuklarının zihnini başkalarına teslim eder. Bu bağımsız seslerin soluğu kesilirse meydan, çocuklarınızı dönüştürmek için sırada bekleyen ajanslara kalır.

Sadaka, işgal altındaki Batı Şeria’nın Nablus kentinde doğdu. Birinci İntifada döneminde çocuk yaşta direnişe katıldı. İkinci İntifada yıllarında ise İsrail’e karşı silahlı eylemlere iştirak ettiği gerekçesiyle

17 Ağustos 2004’te Siyonist güçlerce gözaltına alındı. İsrail, Sadaka’ya 6 kez müebbet hapis cezası verdi. Serbest bırakılmasının ardından açıklama yapan Sadaka, “Direniş konuşandır, harekete geçendir. Onun sesinden daha yüksek bir ses yoktur. Biz özgürlük savaşçılarına düşen sadece dinlemek ve itaat etmektir” dedi.

Yahudi asıllı bir Filistinli olan Sadaka, Samiri mezhebine mensup olsa da Filistin davasına bağlılığını vurguladı. “Kimliğimin asıl parçası Arap kültürü ve Arap milletidir. İşgalci, ılımlı ya da radikal diye ayırmaz. Filistinli, Filistinlidir. Hepimiz hedefteyiz” ifadelerini kullandı.

İsrail işgaline karşı verdiği mücadele nedeniyle Filistinliler arasında sembol haline gelen Sadaka, işgalin tüm kimlikleri yok saydığını ve direnişin tüm kesimleri birleştirdiğini söyledi. Filistin davasına gönül veren kesimler, Sadaka’nın açıklamasını “Siyonizme karşı ortak direnişin güçlü bir sembolü” olarak değerlendirdi.

“Bu insanlara ne oldu?”

Kılınç, gözlemlediği değişimi şu sözlerle dile getiriyor:

“Müslümanların yüzde 80 çoğunlukta yaşadığı bir şehirde bir tane tesettürlü kadın yoksa, aklı başında mantıklı düşünen bir insan şu soruyu sormalı: Bu insanlara ne oldu?”

Yazar, bölgede kadınların örtünmesinin yasaklandığını ve dini sembollerin kamusal alandan tamamen silindiğini belirtiyor.

Cuma namazı öncesi yaşlı cemaate ‘bağlılık yemini’ ettirildi

Kılınç’ın kitabında anlattığı en çarpıcı sahnelerden biri ise, Hoten bölgesindeki İydigah Camii'ndeki cuma namazı öncesinde Uygur erkeklerine yaptırılan bağlılık yemini. O anı şöyle aktarıyor:

“İçeriye isimlerinin yanına tik atılarak giren ihtiyarları, çavuş gibi davranan genç bir görevli sıraya dizdi. Cami avlusunda bir Çin bayrağı, Şi Cinping’in fotoğrafı ve bir metin vardı. İkişerli sıra yapıp o metni yüksek sesle okuttular. Sonra ‘yan dön’ komutu geldi. Adamcağızlar bastonlu, yaşlı, titreyen insanlar… Gözlerimiz doldu o manzarayı izlerken. Onları camiye aldılar. Sorsan, cuma namazı kılınıyor.”

Kılınç, bu sahnenin fotoğraflarını da kitabında paylaşıyor. Yazar, o karelerin “bir halkın inancını, kimliğini ve direncini bastırma çabasını” en çıplak haliyle yansıttığını söylüyor.

“Kayıp coğrafyanın izinde”

Taha Kılınç, Kayıp Coğrafyanın İzinde: Doğu Türkistan Seyahatnamesi kitabında yalnızca tanıklıklarını değil; unutulmaya yüz tutan bir coğrafyanın hafızasını da yeniden canlandırmayı hedefliyor. Kılınç’a göre, Doğu Türkistan artık sadece haritalarda değil, vicdanlarda da “kayıp bir ülke”.

Yusuf Tülün, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın kadim dostlarını dinlediğimiz İstanbul Yılları serisinde Erdoğan ile hatıralarını anlattı.

Erdoğan'ı yol arkadaşı Feyzullah Kıyıklık'tan dinleyin: "Kızarken de samimidir severken de"

Röportajımızdan bazı satır araları…

Cumhurbaşkanı Erdoğan ile ortaokul okudukları dönemde tanıştıklarını anlatan Tülün; futbol ve münazara etkinliklerinde bir araya geldiklerini, sınıfların İngilizce, Almanca ve Fransızca olarak şubelere ayrıldığını, kendisinin Fransızca Erdoğan’ın ise İngilizce şubede okuduğunu söyledi.

‘Arkadaşımız dünya lideri oldu’

Tülün, “Farklı sınıflardaydık fakat okulun çeşitli etkinliklerinde görüşürdük. 1964-1965’li yıllardan günümüze uzanan bir sözümüz var. Başımızın üstünde taşıdığımız bir akdimiz var. Artık sadece bizim bir dostumuz, bir okula arkadaşımız, bir yol arkadaşımız değil, bir başkanımız değil, bir reisimiz değil. Dünyanın sayılı liderlerinden biri haline geldi. Şimdi ona kavli ve fiili dua ediyoruz. Başarılarının devam etmesini diliyoruz” dedi.

İstanbul İmam Hatip’te tanışıp dostluklarını hala devam ettirdikleri arkadaşları için her fırsatta şükrettiğini söyleyen ve o dönemki hocalarını da büyük bir vefa ile anımsayan Yusuf Tülün, yıllar sonra 1984’te Recep Tayyip Erdoğan’ın Refah Partisi İstanbul İl Başkanı olarak hazırlandığı süreçte, kendisini Şişli teşkilatında vazifelendirdiğini söyledi.

Prof. Dr. Ilıcalı İstanbul'un Erdoğanlı yıllarını anlattı: "Bir gün bize dedi ki: Bu kadro yarın Türkiye’yi yönetecek”

Sarıyer mücadelesi Şişli’den sonra başladı

Önce ilçe başkanlığı, 1994-1999 ve 2004-2009 yılları arasında Sarıyer Belediye Başkanlığı yapan Yusuf Tülün, 17 Kasım 1985’te Sarıyer’e ilk görevlendirildiği süreci şöyle anlattı:

“Telefonum çaldı. Baktım Tayyip Bey. Aradım. ‘Buyur reis emret’ dedim. ‘Hayırlı olsun’ dedi. Bu benim hayatımın sır cümlesidir. Nerede bir hayırlı olsun duyduysam başıma bir iş geldi demektir. Ben de ‘Amin hayırlı olsun da ne oldu reis?’ dedim. ‘Seni Sarıyer İlçe Başkanı yaptık’ dedi. Dedim ki ‘Reis ben daha siyasete yeni başladım. Bir şey bilmiyorum. Benim ailemde sülalemde, çevremde siyasetle meşgul olan kimse yok. Ben Allah'ın yalnız bir kulu Trakyalıyım. Ben biraz bir şeyler öğreneyim. Yanınızda kalayım. Azıcık pişeyim’ dedim. ‘Yenmez, yutulmaz bir şey olursun’ dedi ve telefonu kapattı.”

Erdoğan’ı yol arkadaşı Nabi Avcı’dan dinleyin: “İstanbul’un beş yıllık işini bir yılda yoluna koydu"

‘Farklı fikirler Albayrak ve Bayraktar’dan çıkardı’

Yusuf Tülün, o yıllarda Refah Partisinin il başkanlığında gerçekleştirdikleri kimi toplantılarda zaman zaman görüş ayrılıklarına düştüklerini fakat Erdoğan’ın herkesi ihtimamla dinlediğini söyledi. Tülün, “Sadık Albayrak da Özdemir Bayraktar de ekiptedir. Onların oturduğu tarafa doğru gittikçe değişik fikirler artar. O değişik fikirler de bizi geliştirir. Bazen şimşekler çakar, yıldırımlar düşer. Sonunda Tayyip Erdoğan toplantının kapanış konuşmasını yapar ve herkesi nasıl dikkatle dinlediğini ve not aldığını anlarız” dedi.

Yol arkadaşı Hilmi Güler Erdoğan’ın ‘İstanbul Yılları’nı anlattı: ‘Gece yarısı şantiyeleri denetlerdik’

Tülün'e, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yıllar önce Ordu’da yaptığı bir konuşmada, 'hesabiler ve hasbiler' diyerek sitemde bulunduğu şu sözlerini sorduk:

“Siyasetin bir hasbiliği vardır, bir de hesabiliği vardır. Ne çektiysek hesabi olanlardan çektik ve onlar hep gölgelediler, hep lekelediler ve onlarla da yol yürüyemedik. Onlar yol ve dava arkadaşı olmadılar. Yolda bıraktılar. Yola çıktık milletvekili oldular, belediye başkanı oldular, bakan oldular ama trenden indiler. Trenden inenler de bir daha zaten bu trene binemediler ve binemeyecekler.”

Hesabilere seslendi: ‘Sizi o makama getiren kimdi?’

Erdoğan’ın hasbiler diye andığı dostlarından biri olan Yusuf Tülün, “Hasbi olmak zor muydu?” sorumuza cevap verdi:

“Hasbi olmak zordur. Müslüman'ın en büyük düşmanı, rakibi, tehlikesi, riski nefsidir. Nefsine esir olduğu zaman çukura düşmeme şansı yoktur. Çukura düşen de kaybolur. Şimdi oradaki cümlenin altına haddim olmayarak ben de imzamı atıyorum. Konuşmamın içinde de söyledim. Bizim beynimizin arkasında hiç hesap olmadı. Ya pardon, affedersiniz, özür dilerim ya. Sizi belediye başkanı yapan kimdi? Sizi milletvekili yapan kimdi? Sizi falan konuma getiren kimdi? Falan makamı size tevdi eden teslim eden kimdi? Bize derdimiz varsa, biz dertlilersek ya bizim derdimiz ortadan kalktı mı? Bitti mi bizim derdimiz, son nefesi verinceye kadar benim derdimi muhafaza etmem lazım. Bizim alanlarımız bir tane mi? Sadece bu görev mi yapılır? Bunun dışında görev yok mu? Kombine. Futbolda bir tabir vardır. Toplu hücum toplu defans yani kalecinin görevi tutmaktır. Sağ bekin görevi sağdan gelen akımları, sol bekin görevi, soldan gelen akımları ortadakiler havadan yerden gelenleri süpürecekler. Orta sahaya pas edecekler. Orta saha sağa sola atacak. Karşı kaleye topun girmesi için kombine hücum başlatacak. Her görevin kendine has zorlukları, kolaylıkları, güzellikleri vardır ama her görevin kendine has önemi vardır. Bunu kaçıran arkadaşım, çok büyük bir fırsatı kaçırmıştır. Bu öyle sıradan bir topluluk değildir. Bu sıradan bir hadise değildir. Bu itikadi, imani ve Müslümanlığa yakışan bir hadisedir.”

Erdoğan'ın daha önce hiç görmediğiniz fotoğrafları Yeni Şafak'ta

Gençler, "I speak up for Palestine-Gazze İçin Ses Ver" videosunu farklı cümle ve formatlarda Türkçe, İngilizce, Arapça, Rusça, Çince, İbranice, Fransızca, Almanca ve Farsça dillerinde çekti. Türkiye genelinde hazırlık sınıfı bulunan imam hatip liseleri öğrencileri tarafından yapılan çalışmada gençler, “Filistin İçin Konuşuyorum”, “İnsanlık İçin Konuş”, “Masum Bir Halk İçin Konuş”, “Direniş İçin Konuş”, “Özgürlük İçin Konuş”, “Soykırım Hakkında Konuş”, “Zulüm Gören Bir Halk İçin Konuş”, “Vicdanın İçin Konuş” çağrısını yaptı. Videonun yayınlanmasının ardından çalışmanın ikinci aşamasında ise her öğrenci kendi okulunda Filistin ile alakalı konferanslar, söyleşiler düzenleyerek konuya dikkat çekecek.

“Filistin için ne yaptın?” dedik

İzmit Necip Fazıl Kısakürek Anadolu İmam Hatip Lisesi Öğrenci Birliği’nden Yunus Kayra Özer, Ahmet Sami Özkan, Ömer Özer,Mustafa Yaser Öz ve Ali Osman Keskin çalışmayı fikir olarak ortaya koyduktan sonra tüm aşamaları da organize etti. Son zamanlarda sosyal medya üzerinden yapılan çağrılar üzerine kendilerinin de böyle bir çalışma için yola çıktıklarını kaydeden Yunus Kayra Özer, “Biz kendimize ‘Filistin için ne yaptın?’dediğimizde bunun cevabını verebilmek istedik. Sonra diğer okullardaki arkadaşlarımızla görüştük. Her okuldan bir koordinatör öğrenci belirledik. Öğretmenlerimizin de desteğiyle böyle bir çalışma ortaya çıktı” dedi.

Mahmut Akşit ilk kez motorları değil hayatını anlattı: "Amerika’dan dönmemem için her şeyi sundular"

ABD'nin prestijli şirketlerinde çalıştı

2006 yılında Boğaziçi Üniversitesi Elektrik ve Elektronik Mühendisliği bölümünden yüksek onur derecesiyle mezun olan Şuayb Arslan, 2012 yılında Kaliforniya Üniversitesi, San Diego'da Elektrik ve Bilgisayar Mühendisliği Bölümü'nde yüksek lisans eğitimini ve doktorasını tamamladı.

Arslan, 5 yıl da doktora sonrası araştırmacı olarak bulunduğu Amerika’da; bulut depolama uygulamaları, fiziksel katman iletişim teorisi , bilgi ve güvenilirlik teorisi , tahmin teorisi, hata tespiti ve düzeltme kodlaması , kaynak kodlaması ve veri sıkıştırma, modern ölçeklenebilir depolama teknolojileri, ağ ve dağıtılmış sistemler üzerine yoğunlaşarak, IBM, HP ve Quantum Corporation gibi çeşitli şirketlerde de çalışarak deneyim sahibi oldu.

ABD'DEN TÜRKİYE İÇİN GERİ DÖNDÜ: DR. M. NURULLAH ATEŞ

10 yıl sonra Türkiye'ye döndü

ABD’de edindiği deneyimlerin ardından 10 yıl sonra Türkiye’ye dönen Şuayb Arslan, MEF Üniversitesi’nin kurulumunda görev aldı ve Sabancı Üniversitesi’nde dersler verdi.

Amerika'ya ikinci kez gitti ve ikinci kez geri döndü

2022’de Amerika’ya tekrar giden Arslan, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde 2 buçuk yıl çalışmalarına devam etti.

2024’ün sonlarına doğru Amerika’dan ikince kez dönen Şuayb Arslan, Profesör olarak atandığı Boğaziçi Üniversitesi’nde hocalığın yanı sıra Veri Bilimi ve Yapay Zeka Enstitüsü Müdürü olarak göreve başladı.

Türkiye’ye gelişi büyük ses getirmişti: Dr. Jaan İslam hayatını anlattı

Bilim adamı Bekir Dızman 20 yıl yaşadığı Amerika’dan sonra Türkiye'ye geri döndü

Hocaların hocası Prof. Dr. İskender Gökalp Türkiye’ye geri döndü: Avrupa’ya vereceğimizi verdik makası artık ters tarafa açacağız

Daha önce; Dr. Mehmet Nurullah Ateş, Dr. Emrah Eroğlu, Dr. İbrahim Sarpkaya, Dr. Bekir Dızman, Prof. Dr. İskender Gökalp ve Prof. Dr. Mahmut Akşit ile yaptığımız röportajlarda 'Türkiye'ye neden geri döndüklerini' sorarken, bu kez Dr. Jaan İslam'a 'Türkiye'ye neden geldiğini' sorduk.

Mahmut Akşit ilk kez motorları değil hayatını anlattı: "Amerika’dan dönmemem için her şeyi sundular"

Kanada’da doğup büyüyen Jaan İslam, Türk bir annenin ve Bangladeşli bir babanın oğlu.

Büyük dedesi Osmanlı paşası

İslam’ın, büyük dedesi 1920 yılında kurulan ilk TBMM’de milletvekili olarak görev yapmış Memduh Necdet Erberk.

Aynı zamanda dönemin ileri gelen komutanlarından biri olan dede Erberk, savaş zamanlarında verdiği mücadele sebebiyle de istiklal madalyasına sahip bir paşa.

Annesinin babası ise başarılı bir Türk subayı

İslam’ın annesi; dedesinin 1970’li yıllarda Türk devleti tarafından Amerika’ya Michigan Üniversitesine yüksek lisans yapması için gönderilmesiyle Kanada’da doğup büyüdü.

İslam, annesinin ODTÜ psikoloji mezunu olduğunu ve şimdilerde akademik kariyerini sürdürmek için çalışmalarına devam ettiğini söyledi.

Jaan İslam’ın babası ise Bangladeş’ten Kanada’ya göçen ve petrol mühendisi bir profesör. İslam'a göre babası, alanında en çok tanınan ve en başarılı akademisyenlerden.

İki kez sınıf atladı ve üniversiteye 15 yaşında başladı

Akademik eğitimine 15 yaşında başlayan, uzmanlık alanı dış politika ve uluslararası ilişkiler olan Dr. Jaan İslam; Dalhouise Üniversitesi’nde Siyaset Bilimi ve Din Bilimleri bölümlerinden birincilikle mezun olurken, Edinburgh Üniversitesi’nde de iki burs ile doktorasını tamamladıktan sonra, Oxford Üniversitesi’nde 2 milyon avro değerindeki bir projede görev aldı.

Hocaların hocası Prof. Dr. İskender Gökalp Türkiye’ye geri döndü: Avrupa’ya vereceğimizi verdik makası artık ters tarafa açacağız

İslam’ın Türkiye’ye gelişi oldukça ses getirdi

Boğaziçi Üniversitesi’ne hocalık başvurusunda bulunan İslam’ın, akademik çalışmalarının değerlendirmesini yapmak üzere vazifelendirilen Bilkent Üniversitesi öğretim üyesi İlker Aytürk, ‘gizli’ statüsündeki hakemlik görevini sosyal medya hesabından teşhir etti.

İslam’ın çalışmalarını çarpıtan ifadelerle paylaşımlar yapan Aytürk’ün ardından çok sayıda sözde haber sitesi hazırladıkları gerçek dışı haberlerle Jaan İslam’ı manşetlerinden hedef gösterdi.

Jaan İslam'a itibar suikastı düzenlendi

İslam’ın akademik yayınlarında terör örgütü IŞİD’in hilafet iddiasının meşru olduğunu savunduğuna dair hakkında bir karalama kampanyası düzenlendi.

İtibar suikastına uğrayan İslam, o döneme dair yaşadıklarını ve IŞİD’i nasıl gördüğünü ve Türkiye’ye neden geldiğini anlattı.

1. Röportaj teklifimizi kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederim Hocam. Türkiye'ye gelişiniz epey gürültülü oldu, çok konuşuldunuz hocam. Sizi yakından tanıyabilir miyiz Jaan İslam kimdir? Sizden dinleyelim...

Öncelikle davetiniz için tekrar teşekkür etmek istiyorum. Sağ olun.

İnşallah güzel bir şekilde anlatabilirim diye umut ediyorum. İlk olarak kendimle başlayayım. Adım Can Süleyman İslam. Kanada'da doğdum ve büyüdüm. Annem Ankara asıllı, ODTÜ psikoloji mezunu. Babam da Bangladeş asıllı, Kanada göçmeni, aynı zamanda petrol mühendislik profesörü. Alanında en çok tanınan, en başarılı akademisyenlerden bir tanesi. Benim hikayem nerede başlıyor? Halifax diye bir şehirde başlıyor. Kanada'nın doğu kıyısında, deniz kenarında bir tane küçük veya orta büyüklükte bir şehirde. Şehrin nüfusu yaklaşık 300 bin ve hayatımız aslında biraz değişik başladı ya da nasıl diyeyim, biraz sıra dışı bir şey yoktu ilk başlarda.

'Amerikan hayali gibi bir hayatım vardı'

Halifax aslında Kuzey Amerika'da Amerikan dream, Amerikan hayali diyebileceğimiz bir hayatımız vardı. Bilebilirsiniz, nasıl diyeyim... Müstakil ev, ön bahçesi, arka bahçesi, garaj falan. Böyle yaşıyorduk. Özel okula gidiyordum. Babam çalışıyordu o sıralar. Aynı zamanda bizim yan komşumuz, yan karşı komşumuz şehrin milletvekiliydi, onun oğlu benim yakın arkadaşımdı. Biz öyle yaşamaya başladık. Yaklaşık 10-12 yaşıma kadar böyle bir ortamda büyüdüm ve okula gittiğimde, Kanada aslında normalde çok kültürlü bir ülke olmasına rağmen ve genel olarak tüm kültürlere saygı vermeye çalışan veya Amerika ile veya İngiltere ile veya Avrupa ile karşılaştırdığımız zaman biraz daha hoşgörülü bir ülke olarak tanımlayabiliriz ancak benim büyüdüğüm ortamda okulda özellikle tek Müslüman kimlikli bendim. Benim dışımda bir zaman Müslüman yoktu sonra kardeşim de katıldı. Sonra da yavaş yavaş göçle beraber orada Müslümanlar, Türkler vs. çoğalmaya başladılar ve hayatım yaklaşık...

Hep bunu sorguladım: 'Müslüman olmak nedir?'

Nasıl diyeyim. Hayatımın ilk aşamasında ben az Müslüman kimlikli olan bir toplumda bir kişi olarak her zaman "Müslüman olmak nedir? Ben Kanadalı mıyım? Kanadalı aynı zamanda Müslüman olabilir mi?" diye düşünüyordum ve acaba dünyaya baktığımızda Müslüman olarak bu nasıl diyeyim... Müslüman kimlikli bir insan olarak, "Müslüman kimliği nedir? Ne yapar, ne eder? Dünyada nasıl bir etkisi olması gerekir?" diye her zaman düşünüyordum. Dünyadaki olaylara bakıyordum. Gazze, Filistin o zaman tabii ki her zaman uzun bir zamandır sorun vardı. Ondan sonra Afganistan, Irak savaşları vs. orada yaşayan bir Müslüman olarak bunları yavaş yavaş sorgulamaya başladım. Tabii ki tam dünyaya bakış açım gelişmediği halde yavaş yavaş bunları sorgulamaya başladım.

Nereye gelene kadar? 12-14 yaşlarına gelene kadar. 12 yaşımda annem ve babam ayrıldılar ve aynı zamanda hem manevi hem maddi sıkıntılar çekmeye başladık. Annem ve babamın evleri arasında gidip geliyordum ve özel okuldan devlet okuluna geçtim. Aynı zamanda dediğim gibi hem maddi ve manevi sorunlar yaşamaya başlamıştık çok da detayına girmek istemiyorum, uzun zaman oldu çünkü ama sonuç olarak bunu diyebilirim, benim kimliğimin oluştuğu, nasıl diyeyim... Ergenlik sonrası kimliğimin oluştuğu toplumda ben kendimi bir şekilde kanıtlamam gerekiyor diye bir fikir oluştu kendimce.

1. Anneniz ve babanız nasıl tanışmış hocam?

Annem aslında Amerika doğumlu. Amerika doğumlu olmasının sebebi, subay kızı. Dedem yani subaydı Türk devleti, dedemi Michigan Üniversitesine Amerika'ya yüksek lisans yapması için gönderiyor, annem orada doğuyor fakat Türkiye'de büyüyor ve ODTÜ'den mezun olduktan sonra Amerika’ya geri dönüyor ve çalışmaya başlıyor. Aslında normalde annemin her şeyi Türk, sonradan Amerika'ya gitti gibi diyebiliriz. Babam da o zaman bahsettiğim gibi genç yaşta Amerika’ya göçmüş Kanada'da Amerika'da görev yapmış o ara Amerika’da yeni doktor öğretim üyesi olarak başlamıştı işe, annem ile orada tanışıyorlar. Nasip yani...

Bu sebepten dolayı ben en kısa zamanda üniversiteye başlamaya karar verdim. Lisenin son zamanında. Kanada sisteminde çok değişik bir şey var. Kanada eğitim sisteminde bir öğrenci sınıf atlamak isterse senenin sonunda bir sonraki senenin sınavlarını alır, onu geçerse de bir sınıf atlamış olur.

İki kez sınıf atladım üniversiteye 15'imde başladım

Ben mesela 8'inci sınıftan 9'a geçiş yapmak yerine 10'ncu sınıfa geçtim. 10'uncu sınıftan da 12'nci sınıfa geçtim ve üniversiteye girdim bu şekilde.

Bunu da söylemek istiyorum, benim akıllılık bir şey IQ, iddiam kesinlikle öyle bir şeyim yok. Ancak kendimi kanıtlamak istediğim için aynı zamanda toplumda bir şeyler yapabilme isteğimden dolayı bahsettiğim maddi manevi sıkıntılar da bir rol oynadı bu kararımda. En kısa zamanda bunu yapmak istedim ve bunun için çok çalıştım, ilk başta hatta sınavları geçemedim mesela tekrar yaptım. En sonunda geçtim zar zor bir şekilde zorladım ve üniversiteye Dalhousie Üniversitesi'nde Siyaset bölümünde, ay olarak hesaplarsanız 15 yaşımda, sene olarak 16 yaşımda başladım.

1. Büyük dedeniz Memduh Necdet Erberk TBMM'nin ilk milletvekillerinden. Köklü geçmişiniz size ne hissettiriyor?

Dünyaya jeopolitik olarak baktığımızda, Kudüs’ü savunmuş bir atamın olması kesinlikle gurur verici bir şey. Öyle bir aileden gelmek önemli bir şey olduğunu düşünüyorum. Özellikle Osmanlı’nın son günlerinde o mücadeleyi verdikleri için bundan gurur duyuyorum. Ancak büyüdüğümde o nasıl diyeyim, o hissi yaşamış değilim. Çünkü biz Kanada’da yaşarken, oranın kültürüne, onların milli kültürü olabilir, dil vs. değerler biraz benzemeye başladık. Kötü anlamda değil de insan gittiği yere benzediği için onları çok şey yapmadım nasıl diyeyim, sonradan farkına vardım diyebilirim, sonradan keşfettim.

'Anneannemle konuştukça geçmişimi öğrendim'

Aslında Türkçemi de biraz daha düzeltmeye çalıştım son senelerde tam olmasa da. Aslında ben genç yaşta evlendim, lisansımın son senesinde evlendim. O da yine tevafuk oldu, planlı bir şey değildi. Eşim Erzincanlı. Yaklaşık on sene önce, lisansımı okurken İstanbul’la tanıştık. Rastgele bir şekilde, tesadüf diyebiliriz, tevafuk diyorum ben. O dönemden sonra speakingim Türkçemi geliştirmeye başladım, eşimle daha iyi iletişim kurabilmem için. Ondan sonra aynı zamanda aile geçmişimi araştırmaya başladım, daha önce bilmediğim şeyleri bulmaya başladım. Anneannemle konuşmaya başladım vs. kimliğimi bulmam böyle bir şey oldu diyebilirim.

1. Babam aslında çok kalabalık bir aile olduğu için çok amcalarım, halalarım var. Kuzenlerimin birçoğu Bangladeş'te hala yaşıyorlar. Aslında size değişik bir bilgi vereceğim. Benim küçük amcam Bangladeş Eğitim Bakanı. Yeni atandı.
2. 
   
3. Hayırlı olsun hocam.
4. 
   
5. Geçen sene bir devrim oldu. Teşekkür ederim, halk devrimi gibi bir şey diyebiliriz. Çok kötü bir diktatör vardı Bangladeş'te devrildikten sonra yeni bir hükümet inşa edildi, orada amcama teklif etmişler.

Benim içinde bulunduğum ortam, her zaman erken yaşta mümkün olduğunca başkalarının yapmadığı araştırmalar ve başvurular edinmeye teşvik etmişlerdi. En önemlisi, akademik yayın yapmak. Bu da aslında çok önemli bir şey, çünkü normalde insan doktorayı yaptıktan sonra ya da en azından yüksek lisansını bitirdikten sonra akademik yayın yapmaya çalışır. Ben lisansta başladım o sürece. O teşvik olmasaydı, büyük ihtimalle ben o genç yaşta hakemli dergilerde yayın yapmazdım ve kariyerim biraz farklı olabilirdi diye düşünüyorum.

'Doktorayı bitirmeden 2-3 kitabım oldu'

Daha da farklısı aslında, hakemli dergilerde yayın yapmaktansa kitap yazmak normalde hiç tamamen garip bir şey yani bir akademisyen için normalde doktorayı bitirdikten sonra, doktora tezini bir monografi yani kitap haline getirirsiniz öyle yayın yaparsınız. Ben aslında kitap yazmaya çok genç yaşta başladım. Yüksek lisansa başladığımda 2019'da nasıl diyeyim, en çok değer verdiğim kitaplardan birini yayınladım. Siyaset felsefesi hakkında, Batı ve İslam siyaset felsefesinin karşılaştırması üzerine. Doktorayı bitirmeden önce 2-3 kitabım var.

Aslında Türk sisteminde, insan kitap yayınlamak isterse yayınevi buluyor. Yayınevi araştırıyor, tamam derse parasını veriyorsun yayınlıyorlar. Kanada ya da Batı akademisinde öyle değil aslında. Siz başvuruda bulunuyorsunuz, kitabı beğeniyorlarsa kendileri basıyorlar kendi imkânlarıyla basıyor. O yüzden, kitap yayınlamak aslında hiç kolay bir şey değil, Batı akademisinde özellikle veya hakemli yayınevlerinde.

'Üniversiteden birincilikle mezun oldum'

2018 yılında mezun oldum. Mezun olduğumda birincilikle mezun oldum Siyaset Bölümünden. Dalhousie Üniversitesi’nden mezun oldum.

Yüksek lisansa başvurdum ve kabul aldığım üniversiteler arasında British Columbia Üniversitesi'ni tercih ettim, British Columbia Üniversitesi Kanada’nın en iyi üç üniversitesinden bir tanesi. Hem burs kazanmıştım aynı zamanda asistanlık kazanmıştım. Bu sebepten dolayı Vancouver şehrine taşınmaya karar verdik. Vancouver aslında Kanada’nın tam tersi, batı kıyısı diyebiliriz; yani Çin'e ve Japonya’ya daha yakın. İlk defa eşim de benimle birlikte gitti ve hayatımızı iki sene orada ikamet ettirdik.

Aslında benim ailemin de çok maddi imkânları olmadığı için bursa ihtiyacım vardı. Özellikle doktoraya ihtiyacım vardı. O yüzden hep bursla okumuşumdur. British Columbia Üniversitesi'nde 2019’un sonunda mezun oldum, 20-21 yaşındaydım, yüksek lisansı...

1. Maddi imkansızlar sizi nasıl etkiledi?

Babama şikayet ederdim. Babam da Kanadalı babaların çok ünlü bir söyleyişleri vardır, deyimleri vardır. "A builds character", “Karakter yapar” yani “adam olursun” gibi "bunu tecrübe etmen lazım" diye. İyi ki de tecrübe ettim, insan hayatında sıkıntı veya zorluk çekmediğinde o zaman potansiyelinin düştüğünü düşünüyor.

'Doktoramı iki bursla tamamladım'

Doktorayı King's College ve Edinburgh Üniversitesi'nde yaptım. Aslında ilk başvurduğumda Kanada'nın Milli Eğitim Bakanlığı'nın verdiği burs ile İngiltere'ye gittim. Edinburgh Üniversitesi’nde İslami hareketler üzerine çalıştım. Çağdaş öncesi, sömürge öncesi dönemde İslami siyasi ve kültürel yapıların, sömürge sonrası İslami hareketler üzerindeki etkisini araştırdım.

Dediğim gibi, Kanada Devleti’nin verdiği burs ile gitmiştim ancak bu burs yetmediği için İngiltere'nin Milli Eğitim Bakanlığı'nın her sene yabancı öğrencilere verdiği burslara başvurdum ve kazandım. Bu burs normalde çoğunlukla İngiliz öğrencilere veriliyordu ama son yıllarda çok az sayıda yabancı öğrenciye de vermeye başlamışlardı. O bursu kazanan ilk yabancılardan biriydim.

Orada iki bursla eğitim aldım ve 2023 yılında, iki sene önce doktoramı tamamladım.

1. Doktora sürecinizi anlatmak ister misiniz?

Aslında ilk başvurduğumda Kanada'nın Milli Eğitim Bakanlığının verdiği bursuyla gittim İngiltere'ye, İngiltere'de Edinburgh Üniversitesi'nde İslami hareket, nasıl diyeyim. Çağdaş öncesi, sömürge öncesi İslami, siyasi ve kültürel etkisinin veya kültürel yapılarının sömürge sonrası İslami hareketler üzerine etkisini araştırdım. Bu konu üzerine doktoramı yaptım. Dediğim gibi Kanada devletinin verdiği bursuyla gittim ve oraya gittikten sonra aslında o burs yetmiyordu. Dedim ki ben onu bırakıp İngiltere'ye başvurmak istiyorum, İngiltere'den alırsam çok daha iyi olur diye. O umutla, İngiltere Milli Eğitim Bakanlığının her sene verdiği burslara başvurmuştum ve oradan kazandım. Normalde İngilizlere veriliyorken, çok az miktarda dışarıdan yani yabancı öğrencilere veriliyor bu burs. Yeni başladılar aslında buna ve o bursu ilk kazanan yabancılardan biri bendim, iki bursla çalışmış doktoramı yapmış oldum. 2023'te 2 sene önce doktoramı tamamladım.

1. Türkiye'ye neden geldiniz?

Ben Türkiye'ye neden geldim? Bu soruyu cevaplamak için aslında birkaç konuya değinmek isterim. Temel olarak, bir akademisyen olarak bana sorarsanız bu soruyu, ben İngiltere'deyken ilk defa kendim hakkında bir karar oluşturma mekanizması geliştirdiğimi düşünüyorum. Yani birkaç seçeneğim vardı. İngiltere'de doktora sonrası araştırma işim bitince dedim ki "Ben İngiltere'de kalmaya devam mı edeyim, burada mı birikimimi yatırıp Müslümanlar ve sosyoloji hakkında nitelikli çalışmalar elde etmeye çalışayım, yoksa Türkiye'ye mi gideyim?" diye sordum kendime.

Türkiye'yi düşündüğümüzde, aslında özellikle İstanbul'da ve özellikle Boğaziçi Üniversitesi'ne başvurma sebeplerimden bir tanesi Boğaziçi Üniversitesi'nin öne sürdüğü akademisyenlere her türlü manevi, bunu biliyorsunuz... Üniversiteler, her üniversite akademisyenlerin daha etkileyici çalışmalar yapabilmeleri için belirli kaynaklar belirliyorlar. Maddi manevi destekler, konferans desteği gibi bağışlar vs. Buna baktığımızda aslında Boğaziçi Üniversitesi'nin hem yeni başlayan akademisyenlere verdiği projeler, ilan edilen mesela bir buçuk milyon liraya kadar destek veriliyor yeni başlayan akademisyenlere özellikle daha iyi çalışma yapabilmeleri için. Onun dışında, konferans desteği gibi genel olarak Boğaziçi'nin akademik kültürünün de biraz Amerika'ya benzediği için Kanada kültüründen gelen biri olarak kendime benzettim ve kendime uygun gördüm. Bunu İngiltere ile karşılaştırdığımızda aslında İngiltere'de akademisyen arkadaşlarımla konuştuğumda, onlar aslında şikayetçiler.

'Boğaziçi'ni anlattığımda ağızları açık kalıyor'

Ben Boğaziçi'ni anlattığımda "Ya nasıl bir yer?" diye ağızları açık bir şekilde kalıyorlar. Çünkü İngiltere'de üniversiteler genelde bu kadar bütçe ayırmıyorlar. Onun dışında akademisyenlere proje desteğinde bulunmuyorlar. Konferans desteği çok sınırlı oluyor ve buna mesela Oxford dahil. Bütün üniversiteler dahil. Amerika'da biraz farklı bu yönden ama İngiltere'de gerçekten hem maddi hem manevi imkanlar sınırlı olduğu için en sonunda Boğaziçi Üniversitesi'ne başvurmaya karar verdim ve bunu daha çok uygun gördüm. Ancak bunu derken bunu da eklemek isterim, benim Türkiye'ye gelme sebebim sadece akademisyen olarak değil. İstanbul veya Türkiye veya Boğaziçi sadece akademik yayınların yapıldığı veya verilerin toplandığı bir alan değil. Benim için çok... Özellikle İstanbul'a baktığımızda, toplumu farklı kültürlerden oluşan, aynı zamanda çok zengin bir tarihi yapıya sahip olan bir şehir olduğundan dolayı ve dünyanın aslında en büyük en önemli şehirlerden biri sayıldığı için. Özellikle İstanbul'da Doğu'nun Batı'nın bir araya geldiği nokta olarak İstanbul'da yaşamayı ve burada yaptığım çalışmalarımın çok daha büyük bir etkisi olacağına gerçekten inandığım için buraya geldim, bunu da vurgulamak istiyorum.

'Türkiye'ye iyi ki geldim'

1. Türkiye'ye geldikten sonra bir pişmanlığınız oldu mu yoksa iyi ki dediniz mi?

Aslında kesinlikle “iyi ki oldu” diyorum. Sebeplerden biri Türkiye'de üniversitelerin akademik açıdan bakarsanız Boğaziçi Üniversitesi ve onun dışında Türkiye'deki üniversitelerinin çoğunda bir yükseliş halinde olduğunu düşünüyorum. Bu sadece Türkiye'de değil, aslında Türkiye'nin dışında da bilinen bir şey. Jeopolitik olarak Türkiye'nin nasıl diyeyim... Zaman geçtikçe daha önemli olmasıyla beraber üniversitelerin de kültürel etkisi... Sosyal, toplumsal etkisinin daha değerli ve daha çok olduğunu tespit edebiliriz. Bu sebepten dolayı sadece benim gibi Türk kökenli akademisyenler değil, Türk olmayan; Müslüman akademisyenler İngiltere'den, Amerika'dan, Kanada'dan Türkiye'yi tercih etmeye başlıyorlar ve bunun gelecek 5-10 senede çok daha değişeceğini göreceğimizi düşünüyorum.

1. Türkiye'deki üniversitelerin başarılı olduğunu anlattınız fakat toplumumuzdaki algı böyle değil. Bu konuda hakkında ne söylemek istersiniz?

Türkiye hakkındaki algılar ve düşünceler konusunda çok hakim olmadığım için uzman bir görüş sunmak istemiyorum ama şunu söyleyebilirim. Müslüman toplumların sosyolojik, toplumsal ve siyasal sorunlarını araştıran bir akademisyen olarak Türkiye'nin dünya çapında zaman ilerledikçe çok daha büyük bir rol oynayacağını düşünüyorum. Benim gibi özellikle Batılı Müslüman kimlikli akademisyenlerin Türkiye'yi çok daha tercih edeceğini düşünüyorum. Büyük ihtimalle sadece sosyal bilimlerde değil bu tüm bilimlerde mevcut bir fenomen, bir akış olacaktır.

'O tepkileri siyonist lobiden beklerdim'

1. Türkiye'ye geldiğinizde linç edilmeyi bekliyor muydunuz? Hakkınızda yazılan haberler hakkında ne söylemek istersiniz?

Bunu sorduğunuz için çok teşekkür ederim aslında. İlk başta bunu düşündüm yani. İlk cevabım veya düşüncem buydu. Ben, Oxford'da akademisyen olarak görev yapmış biri olarak, orada görev yaptım, Edinburgh Üniversitesi'nde, King's College'de, British Columbia Üniversitesi'nde, Kanada'da birçok yerde benzer bir tepkiyi ben oradaki siyonist lobisinden beklerim.

Çünkü benim arkadaşlarım olan bazı akademisyenlere karşı karalama kampanyası gibi şeyler olmuştu. Batı'da ki oradaki siyasi durumlar belli.

Ama Türkiye'de bunu yaşayacağımı tespit etmemiştim ya da düşünmemiştim. İlk başta şok oldum sadece. Dedim ki "Böyle bir şey mi olur? Acaba bakayım ne diyorlar?" Yani bir insan illa fikir olarak aynı olmak zorunda değil. Siyasi olarak aynı pozisyonda olmak zorunda değil, değil mi? İnsanlar farklı düşünebilirler ama neden bunu düşündüm? Bana karşı yapılan haberler hakkında, benim belki bazı gerçek anlamda okuyup ve anlayıp, anladıysanız ve okuduysanız yine de anlaşamadığınız konular varsa ve yanlış olduğumu düşündüğünüz konular varsa oturup neden kahve içip, akademisyen, bilim adamı olarak sivil bir şekilde medeni bir şekilde oturup sohbet edemiyoruz? Değil mi? Neden illa karartma olacak, karşında duran kişi her zaman terörist olacak, kötü olacak? İnsanlar anlaşamasa da yine de akademisyen olarak oturup konuşabilmen lazım değil mi? Ya da haberci olarak da... İlk onu düşündüm. Sonra baktım biraz okudum makaleleri. Sadece beni kötü gösteren haberleri koymuşlar. Oxford'dan geldiğimi yazmamışlar. Farklı üniversitelerde görev yaptığımı, burs kazandığımı veya herhangi başarılarım hakkında bahsetmemişler.

Sebebi de o haberi okuyan kişiler, benim kim olduğuma baksalar hemen anlayacaklardı. "Bu söylenenler yalan ya da doğru gösterilmiyor" diye görebilirlerdi. Bu yüzden tam bir karartma kampanyası oldu. En sonunda bunu anladım. Türk siyaseti hakkında çok aşırı bir kutuplaşma olmasından dolayı, aslında bu benim hakkımda değil ya da bana karşı şahsi bir düşünce değil. Yok işte Boğaziçi Üniversitesi'nin yönetmeliği tarafından atandığım için sanki hiçbir süreç yok, sanki mülakatlar yok, sanki araştırma yok sanki objektif bir şey yokmuş gibi... Sonuç olarak, siyasi bir şey olarak görüyorlar ki ben Türkiye ile herhangi bir siyasi bağlantısı olmayan bir insanım, akademisyen olarak sadece uzaktan bağlantısı olan bir kişi olarak buna şaşırmıştım. Sonradan kabullendim, neyi kabullendim? Bu kutuplaşma olacak insanlar karşılarında ne kadar veri gösterirsen göster yine de onlar için yetmeyecek, çünkü onlar dünyayı öyle görmek istemiyorlar.

'IŞİD bir terör örgütüdür'

1. Hocam sizin yayınlarınızdaki ifadelerinize göre IŞİD'i meşru gördüğünüz iddia edildi. Sizin için IŞİD nedir?

Bir insan, akademisyen olarak bir konu araştırdığında, bunun anlaşılması lazım. Kürt bir akad4emisyen PKK'yı araştırıyorsa, o kişinin o yaptığı gruba desteklediğinden dolayı araştırıyor değil. Akademi dediğimizde objektif. Müslüman olmayan bir insan İslami grubu araştırabilir, Müslüman bir akademisyen Müslüman olmayan bir hareketi veya bir grubu veya bir toplumu araştırabilir. Burada herhangi bir sorun yok. Çünkü burada akademisyenlerin arasında belirli kurallar var. Hakemli dergi olması, belirli metodolojik standartlara uyması vs. bu sebepten dolayı bir insanın yaptığı akademik araştırma herhangi bir destek veya tam tersi bir eleştiride bulunmak sebebi değildir, yani asıl sebep asıl maksat onu yapmak değil, onu anlamaktır. Ondan sonra yapılanlar ayrı bir habere veya siyasete giriyor.

IŞİD, bunu aslında kitapta da yazdım, kitapta çok yerde yazdım, IŞİD hakkında 10 yorum yaptıysam yanlış anlamaya maruz kalan 2 tane cümle alıp, oradan cımbızla çekip, göstermeye çalıştılar. Ben diğer yazılarımda aynı kitapta, 2 sayfa sonra bunu söyledim; IŞİD bir terör örgütüdür, IŞİD aşırıcı bir harekettir, herhangi bir İslami meşruiyeti yoktur, bunu açıkça söylüyorum hilafet iddiaları gerçek değildir, zaten hilafet iddiasını yapmak için herhangi bir etik veya manevi veya maddi bir meşruiyette bunu söyleyemezler bunu yapamazlar. Ayrıca Müslümanları öldürdükleri için insanları haksız yere öldürdükleri için Müslümanları meşru, nasıl diyeyim haksız yere İslam'dan çıkardıkları için yani tekfir ettikleri için "Sen Müslüman değilsin" dedikleri için tamamen meşru olmayan, bütün Müslümanlar tarafından reddedilmesi gereken bir örgüttür. Bunu çok yerde söyledim aslında, bir yerde değil iki yerde değil belki 10 yerde söylemişimdir.

'Rektör seçimi meselesini ilk defa Türkiye'de duydum'

1. Boğaziçi Üniversitesi'ndeki rektör eylemleri hakkında ne düşünüyorsunuz? Bu vb. bir duruma daha önce şahit oldunuz mu?

Türkiye'ye geldiğimde ilk defa duydum bu rektör seçimi veya hatta rektör hakkında bir tartışmanın, tartışma söz konusu olması sadece Türkiye'de yaşadım. Buraya geldiğimde bu konuşmaların içinde buldum kendimi. İngiltere'nin akademik kültüründe veya Kanada'nın akademik kültüründe kesinlikle herhangi bir rektörün seçilmesi veya atanması, zaten rektör seçimi diye bir şey yok herhangi bir yerde en azından benim bildiğim kadarıyla benim çalıştığım üniversitelerde öyle bir şey yaşamadım ve şahit olmadım. Ancak rektör atamasıyla şu rektör mü atansın o rektör mü atansın, diye sorduğumuzda bu normalde İngiltere'de akademisyenler bu konuya bile girmezler. Yani bu kavga sebebi olacak veya sorun sebebi olacak bir konu olduğunu bile düşünmüyorlar. Çünkü rektör kim olursa olsun, bir insan akademisyen olarak kendisini çok sevmeyebilir ya da aynı fikirlere sahip olmayabilir. Öyle bir şey yok. Her yerde siyaset var, ondan kurtulamayacağımız bir şey, siyaset hocasıyım zaten o yüzden bunu biliyorum. Ancak "Bir akademisyen olarak senin üniversitede işin nedir?" diye sorduğumuzda; öğrenci yetiştirmek, çalışma yapmak, proje yapmak bir şey yapmak...

O kadar işin varken, o kadar yapılması gereken iş varken. Türkiye'de üniversitelerde yeni nesil öğrencilerin, o kadar büyük bir nasıl diyeyim potansiyeli olmasına rağmen, boş işlerle işte eylem işlerle ne bileyim siyaset işleriyle uğraşarak o akademisyenler kendi akademik değerlerine zarar verdiğini düşünüyorum. Çünkü orada yayın yapmak yerine, çalışma yapmak yerine, öğrenci almak yerine, rehberlik yapmak yerine ki bu normalde çok zaman isteyen şeyler, basit şeyler değil. Siyasetle yayın yapmak ile bir şey yapmakla uğraşıyorlar. Onlara kendi iyilikleri için söylerim, bunlarla uğraşmasalar kariyerleri için daha iyi olacak.

'Akademik olarak tartışmak isteyen herkesi, ofisime kahveye bekliyorum'

1. Öğrencilerinizle tanıştınız mı? Nasıl karşılandınız?

Çok iyi oldu aslında ben, sevindim yani öğrencilerin kalitesi gerçekten çok yüksek. Hatta İngiltere'nin en iyi üniversitelerinden daha yüksek olduğunu da söylüyorlar. Bunu çok yerde duydum gerçekten öyle hazırlıklı geliyorlar, girişkenler, daha çok öğrenmek istiyorlar. Parlak bir geleceklerinin olduğunu düşünüyorum, orada bazen hocanın dersi yayınlandığında yeni hoca olunca bazen katılmak istemiyorlar ya da boykot yapmak isteyen öğrenciler olabilir. Benim de onlara söyleyebileceğim tek bir şey olur, "Beni sevmeyebilirsin, benim düşüncelerime katılmayabilirsin, herhangi bir konuda, eğer gerçekten bilimle uğraşan bir öğrenciysen, verilerle ve kanıtlarla konuşmak istersen, benim ofisim her zaman herkese açıktır. Herhangi bir görüşten herhangi bir düşünceden, herhangi bir yerden gelmek isteyen, herhangi bir üniversiteden hatta, bana gelmek, ziyaret etmek, akademik ve bilimsel bir şekilde konuşma yapmak isteyen varsa benim ofisimde kahve içebilirler. Çok memnun olurum...

1. Ayaklarınıza sağlık çok teşekkür ederim vakit ayırdığınız için hocam, çok memnun oldum.

Bilim adamı Bekir Dızman 20 yıl yaşadığı Amerika’dan sonra Türkiye'ye geri döndü

"Hac yolunda İstanbul önemli bir durak"

İZÜ İslami İlimler Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Hüseyin Hüsnü Koyunoğlu ise tarih boyunca hac yolculuklarında İstanbul’un önemine dair bir konuşma yaptı. Surre Alaylarının Osmanlı döneminden bile daha eskiye dayanan bir uygulama olduğunu anlatan Koyunoğlu, “Özbekistan, Hindistan ve Türkistan gibi uzak bölgelerden gelen Müslümanlar, özellikle İstanbul’a uğrayarak Surre Alaylarına katılmışlardır. Yol üzerindeki kanaat önderleri ve toplumun ileri gelenleriyle bilgi alışverişinde bulunulmuş, ortak problemlere çözüm aranmıştır. İstanbul, hac yolcularını ücretsiz misafir etmiş, en meşhur konaklama yerlerinden biri de Özbekler Tekkesi olmuştur. Günümüzde de hâlâ, bilhassa Uzak Doğu Asya ülkelerinden hac yolculuğuna çıkan Müslümanların yollarını uzatarak İstanbul’a uğradıklarını görmekteyiz. İstanbul, geçmişte olduğu gibi bugün de Dersaadet (Saadet Kapısı) olarak anılmaya devam ediyor.” dedi.

İspanya Filistin soykırımının karşısında yer aldı

İZÜ Rektörü Prof. Dr. Ahmet Cevat Acar ise Endülüs medeniyetinin önemine işaret ederek Endülüs Müslümanlarını İZÜ’de ağırlamaktan duyduğu memnuniyeti dile getirdi. Acar şöyle dedi: “Hacı adayları, sembolik değeri çok yüksek olan yolculuklarında bizlere misafir oldular. İspanya, özellikle Filistin’de yaşanan ve belki de yüzyıllardır örneği görülmemiş bir soykırıma karşı aldığı tutumla dikkatimizi çekti. Görüyoruz ki 5-6 yüzyıl önce sona ermiş bir medeniyetin mirası hâlâ izler taşıyor ve belki de yeniden canlanıyor. Bu bağlamda, bu hac yolculuğunun da tarihsel bir anlam taşıdığını düşünüyorum.”

Sonradan Müslüman olan İspanyol akademisyenin 35 yıllık hayaliydi

Selamlama konuşmalarının ardından Endülüslü hacı adayları ile söyleşiye geçildi. İZÜ Kurumsal İletişim ve Tanıtım Daire Başkanı Ömer Çakkal’ın moderatörlüğünde ilerleyen söyleşide ilk sözü alan Dr. Abdellah Rafael Hernandez Mancha, 35 yıldır bu yolculuğun hayalini kurduğunu söyledi. Sevilla Üniversitesinden Eylül ayında emekli olduğunu anlatan Mancha şunları anlattı: “Bilim üzerine çalışırken Kur’an-ı Kerim ile de ilgilenmeye başladım. Bir gün Kur’an’da, denizlerin dağların üzerinde olduğuna dair bir ayetle karşılaştım. Dağların tepelerinin denizlerin altında olduğu ve yaratılışın bir döngü içinde gerçekleştiği yazıyordu. Yaratma ve yıkımın birbirine paralel olduğunu anlatan bu ayetler üzerine düşündükçe Allah’a bir söz verdim: Eğer coğrafya alanında sınavda başarılı olursam Müslüman olacak ve atalarım gibi at sırtında hacca gidecektim. Sınavda başarılı oldum ve kendi kendime İslam’ı kabul ettim. Müslüman olduktan sonra ilk 3 yıl hiçbir Müslüman ile tanışmadan dinimi yaşadım. Zamanla bölgedeki Müslümanlarla tanıştım ve adımı Abdullah olarak benimsedim.”

Endülüs'ten Mekke'ye

35 yıl boyunca, tıpkı Endülüs Müslümanlarının yüzyıllar önce yaptığı gibi at sırtında hac yolculuğunun hayallerini kuran Mancha, üniversiteden emekli olduktan sonra ilk adımı attı. Mancha, kendisine eşlik eden Abdelqader Harkassi Aidi, Tarek Rodriguez Fernandez ve Bouchaib Jadil ile 4 ay önce İspanya'dan yola çıktı. Fransa, İtalya, Slovenya, Hırvatistan, Bosna Hersek, Karadağ, Kosova, Kuzey Makedonya, Bulgaristan ve Yunanistan gibi ülkeleri at sırtında geçen kafile, konakladıkları hemen her yerde büyük ilgi gördü. Bu hafta İstanbul'a ulaşan hacı kafilesi, İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesinin Halkalı Kampüsünde misafir ediliyor. Endülüs Müslümanları, koşullar el verirse Suriye ya da Irak üzerinden, aksi halde gemi ile ulaşacakları Mısır üzerinden hac yolculuğunu sürdürerek Mekke'ye ulaşmayı planlıyor.

"Bizi tanıdıkça İslam'a karşı kalbi yumuşadı"

Dr. Abdellah Rafael Hernandez Mancha, en başta niyetlerinin Cebelitarık’ı geçip Kuzey Afrika üzerinden Mekke’ye ulaşmak olduğunu ancak Fas ve Cezayir arasında yer alan karayolundaki problemler nedeniyle bu yolculuğu Avrupa üzerinden sürdürmeye karar verdiklerini anlattı. Yolculuk esnasında pek çok ilginç anı biriktirdiklerini anlatan Mancha, “İtalya’nın kuzeyinde bir eve misafir olduk. Adam koyu İtalyan milliyetçisiydi. Evinde Mussolini'nin resimlerinin olduğu bir köşesi bile vardı. ‘Ben İslam karşıtıyım’ diye baştan belirtmişti. Ama bizi tanıdıkça İslam'a karşı kalbi yumuşadı. Şimdi bile sık sık beni arayıp yolculuğumuzun nasıl geçtiğini soruyor.” dedi.

"Yolculuk esnasında yırtılan kıyafetlerimiz yolculuğumuza şahit"

Yolculuk esnasında yaşadıkları maddi problemlere de değinen Mancha şöyle dedi: “İspanya'dan ceplerimizde kişi başı sadece 1.500 avro ile yola çıktık. Yola çıkmadan önce Suudlu bir reklam şirketi kendilerinin reklamını yapmamız karşılığında bize sponsor olacak, yüklü para verecekti. Ama biz yolculuğa başladığımızda ‘Siz bu yolculuğu bitiremezsiniz’ diyerek parayı vermediler. Oysa İspanya'da Faslı göçmen Müslümanlarının yaşadığı bir köyde ya da Saraybosna’da insanların ceplerimize hatta çizmelerimizin içine kadar 2-3’er avro sıkıştırmaları ile buraya kadar gelebildik. Yani zengin insanların değil fakir Müslümanların desteğiyle İstanbul’a kadar ulaştık. İspanya’dan yola çıktığımız kıyafetleri hiç değiştirmedik. Kıyafetlerimiz temiz ama eski ve yırtık sökük. At sırtında çalılara takıldık ve yırtıldılar. Gene de onları üzerimizden çıkartmak istemiyoruz. Çünkü bu kıyafetler yolculuğumuzun şahitleri.”

"Sultanahmet'te at sırtında dolaşacağız"

Bir ay önce İZÜ’nün kendileriyle temasa geçtiğini ve İstanbul’da oldukları süre boyunca onları misafir etmek istediklerini anlatan Mancha şöyle devam etti: “Şimdi İstanbul’dayız. İnanılmaz sayıda telefon ve mesaj alıyoruz. Oteli, restoranı olduğunu söyleyenler ağırlamak istiyor, insanlar evinde misafir etmek istiyorlar. Niyetimiz kutsal Ramazan ayını İstanbul’da geçirmek ve at sırtında bu güzel şehri gezmek. İki kıtayı birleştiren köprüden geçeceğiz. Ayasofya'ya gideceğiz, Sultanahmet'te at sırtında dolaşacağız ve mesajımızı tüm dünyaya ulaştırmaya çalışacağız.”

"Atlarımızı İspanya'ya geri götüremeyeceğiz"

Yolculuğa hazırlanırken 750 km antrenman yaptıklarını belirten Mancha, şöyle devam etti: “Hazırlık sürecinde 10 kişiden daha fazlaydık. Ancak sadece Tarek bu yolculuğa devam etti. Bir de yolculuğa 1 hafta kala gelen ve eşinden izin alıp bize katılan Abdelqader ile 3 atlı olduk. Ben bu yolculuğu 35 yıl hayal ettim.

Abdelqader ise 1 haftada karar verdi. Bouchaib Jadil ise araçla bize katıldı. Her gün yaklaşık 40 km at sırtında ilerledik. Şu ana kadar 4.000 km yol yaptık. Bize yardım edenlerin portre resimlerini yapıyorum. Yolculuk bittiğinde bu yolculuğun bir kitabını kaleme alacağım. Belki de filmini yapacağız. Avrupa Birliği kendi topraklarından çıkan atları, hastalık riskine karşı geri kabul etmiyor. Bu da yolculuğumuz tamamlandığında atları İspanya’ya götüremeyeceğimiz anlamına geliyor ki bu yolculuğumuzun biraz hüzünlü taraflarından biri. Hac görevimiz sonrası biz Suudi Arabistan’dan İspanya’ya uçakla gideceğiz ama atlarımız maalesef bizimle dönemeyecek.”

"Allah'ın bizimle olduğunu fark ettik"

Mancha’ya yolculuğunda at sırtında eşlik eden Abdelqader Harkassi Aidi ise Don Kişot örneğini verdi ve “Bu yolculuğu birkaç çılgın İspanyol’dan başka kim yapabilirdi ki” diyerek konuşmasına başladı.

Aidi şöyle dedi: “Bu yolculuk için birkaç yıl para biriktirmeli ve antrenman yapmalıydık. Yolculuğumuz gerçekten zorluydu. Don Kişot gibi biz de maceralar yaşadık. Karikatürlerde yer alacak kadar komik anlarımız da oldu. Ama nerede olursak olalım, Allah’ın bizimle olduğunu fark ettik. Dr. Mancha’nın hikayesinden çok etkilendim. Yolculuğumuz sadece saf bir şekilde hacca ulaşma hedefiyle gerçekleşti. Allah’ın bizi ona yönlendirmesi, onun ekibinde yer almamız bile bir işaret.”

"Hayatımın en büyük olayı"

Son sözü alan Bouchaib Jadil ise Dr. Mancha’nın evinde inşaatçı olarak çalıştığını, bu yolculukta kendilerine araçla eşlik edecek birini aradıklarını duyunca hemen ekibe katıldığını anlattı. Jadil şunları anlattı: “Hac yolculuğunu duyduğumda hemen ‘Ben varım!’ dedim. Yolculuğun başında lojistik, yemek ve atlarla ilgileniyordum. Her gün nereye gittiğimiz hakkında hiçbir fikrim olmadan yola çıkıyordum. Her gün farklı bir yerdeydik ve her yerde yeni aileler ve yeni arkadaşlar ediniyorduk. Bu yolculuk hayatımın en büyük olayı.”

İspanya Başbakanı'ndan Filistin atağı

İspanya 4 ülke ile aynı anda Filistin devletini tanıyacak

At sırtında hac yolculuğu: İspanya'dan yola çıkan 3 arkadaş Saraybosna'ya ulaştı

At üstünde Endülüs'ten Mekke'ye: 500 Yıllık Hac güzergahını takip ederek Hac ibadetini yapacaklar