Popüler eğlence kültürü şiirin en sağlam dişini çekmek istiyor!

Türkiye'de, son on yıl içinde toplumsal/etik aşınmalara tamamen hakim olan popüler eğlence kültürünün 'açık pazar'a sürdüğü ürün çeşitliliğine baktığımızda; sahih sanatların en 'muhkem' alanı hüviyetini her zaman koruyan şiirin de, pazar payından 'rant' elde etmek endişelerine sahip bir konuma itilmek istendiğini görmekteyiz.

Popüler eğlence kültürünün toplumsal 'tüketim'e yönelik manipülasyonları hiçbir sınır tanımadan tüm yerleşik değerleri alt-üst ederken, bu arada şiirin kadim 'rûhu'na da 'saldırması'nın anlamı ne olabilir? Türkiye'de şiirin poetik ve pratik onca sorunu varken; bir veba gibi yayılan popüler eğlence kültürünün içi boş 'üretim-tüketim' mekanizmasına 'geçici' malzeme teşkil ederek, bulunduğu mevzîleri terketmeye zorlanması neyin nesidir? Şiir, varoluşu/doğası bakımından popüler bir 'yenilgi'yle sonuçlanacağı kesin olan bu 'plastik macera'yı nasıl hazmedebilecektir?

Bu ve benzeri sorular karşısında sanatkârın vereceği cevaplar aşağı-yukarı bellidir. Sanatkâr kisvesine bürünmüş zenaatkârın cevapları ise; "Ne iyi, bakın şiir halka 'iniyor', halkla buluşuyor" vs. gibi popülizm mikrobu saçan bir çizgide olacaktır hiç kuşkusuz..

Sanatkârın cevabı, şiirin yarın öbür gün posası çıkarılıp çöpe atılacak bir 'yem' olmasına tahammül gösteremeyen ve şiiri merkeze alıp şiirin 'muhkem/mahrem' alanını koruyan endişelerin neticesiyken; zenaatkârınki, tam da popüler kültür üreticilerinin nefsini okyaşan türden, yani şiirin asal değerinden, varoluş nedenlerinden uzak düşen ve şiiri 'yığınlar'ın elinde hoşça vakit geçirmeye yarayan bir 'eğlence unsuru' kılmaya dönük tarzdadır.

Oysa Nietzsche'nin de serahatle vurguladığı gibi, en genel anlamda sanat ve daha özel ölçekle şiir bir "eğlence" değildir.

Günümüzde, şiirin "Halkla buluşuyor" teranesiyle sıradan bir eğlence motifine dönüştürülmesi kadar şiire girişilebilecek bir başka zalimâne 'suikast' tanımıyorum! Bu suikastın en son halkası, 'halk' nezninde 'itibar' bulup şiir 'sanılan/sayılan' birtakım 'manzumeler'in, şiir kasetleri yoluyla kalabalıklar için yeni 'eğlence mezesi' biçiminde dayatılmasıdır.. Niteliğin, kalite ve sahiciliğin dibe vurduğu ve en bayağı örnekleriyle tam anlamıyla bir 'kitsch adacıkları' hâline gelmiş görünen sözüm ona 'müzik piyasası'nın tefessüh etmiş rûhuna cuk oturan çeşitli şiir kasetlerinin 'montaj'ı, popüler eğlence kültürü üreticilerinin son 'başarısı' sayılabilir.

Yalnız şiir kasetleri mi? Elbette, hayır! Popüler eğlence kültürünün o 'obur iştahı'nı kabartan 'şiirin sağlam dişi'nin mahiyetiyle sağlam dişi kemirmeye ve ortadan kaldırmaya yönelik kimi 'tehdit uzantıları'nı sergilemeyi haftaya sürdüreceğiz...