Bayramlaşma

Siz bu satırları okuduğunuzda Allah nasip ederde varırsam, ben sılamın ikliminde nefes alıyor olacağım. Çıplak kavak ağaçlarının arasından; zirvesinde Ağustos ayında bile karın eksik olmadığı adı üstünde karlık tepesi ufkumu aydınlatan muazzam bir beyazlıkla karşılayacak beni. "Benim meskenim dağlar!" Dağlara bakacağım ve orada öyle durdukları için kalbim bir kez daha çatlarcasına şükürle dolacak.

Sessizliğin üç boyutlu olarak yaşandığı bu yerde köpek ulumaları, civelek serçe cıvıltıları bu muazzam tenhalığı bozmak yerine biraz daha derinleştirecek. Yaşlısı bol, çocuğu az köyümde 60 yaşına kadar köyden hiç çıkmamış ihtiyarlar bile kışı geçirmek için çocuklarının yanına gitmişken; 50 yaşına kadar şehrin cefasını çekmekten yorgun düşmüş anacığım ve babacığım yerlerinden bile kıpırdamayacaklar. Çünkü babam, kendini artık dağ başlarındaki ağaçlardan bile mesul hissedip; kapanmış arkları açmanın, buz tutmuş olukları çözmenin derdinde. O artık sadece köyünde bahtiyar oluyor. Çünkü benim ailem üç kuşak önce köyden şehre göçmüş olduğu halde, şehirle hesabını bitirir bitirmez baba ocağına geri dönenlerin tarihini yazmaya memur hissedenlerin öz geçmişiyle dolu.

Ben kağıt üzerine yazılar düşürmeye uğraşırken, toprak üzerine gölgeler düşürsün diye dağa taşa ağaç dikmeye çalışan ailemin yanında olacağım bayram sabahı. Soğuktan ellerim yine kapı tokmağına yapışacak.

Gözün ufuk çizgisine kadar dört bir yanı gördüğü yerden şöyle bir etrafınıza bakmamışsanız şehrin bir kulübe olduğunu henüz idrak etmemişsinizdir. Evet şehir bir kulübedir. Kapısı, bacası ve penceresi vardır. Yani hep sınırdasınızdır ve üstelik her sınırda yeniden sınırlanmaktasınızdır.

Eskiden sadece anne babamla bayramlaşmak için düşerdim yollara. Şimdi bir de mezarda bekleyenlerim var. Hanesi az, mezarı kalabalık köyümde şehrin eskittiği bütün hemşehriler sıla toprağının koynunda. Yazık ki arife günü varamamış olacağım köye. Oysa ölülerin bayramı arife günüdür rüzgarın sert estiği o yerde. Köyün bütün erkekleri ikindi namazını müteakip tekbirlerle köyün içinden geçerek, mezara vasıl olurlar. Herkes ailesinin kabrini bulup usulca başucuna oturur. Televizyon programları raiting rekorları kırıp, "Ölünüze dua okunmaz, dua okumak için ille de mezar başına gidilmez" diye dursun sadece arife günü toprağın kara bağrındaki canını (can çıkmıştır dense de toprağın kara bağrındakiler hep can içre canımızdır çünkü) yalnız bırakmamak için İstanbul'dan, İzmir'den, Bursa'dan gelenler vardır. Diriye vefa kolaydır. İlle de ölüye vefa deyip yollara düşerler. İlimleri yoktur diye küçümseyebilirsiniz onları. Parası olanların tatile gittiği modern şehir bayramlarına aşina kalbiniz; çoluğunun çocuğunun nafakasından kesip, en kötü arabalardan bilet alıp, üstelik köyde tüten bir ocağı bile yokken sadece arife gününün ikindisini ölülerinin başucunda geçirmek için gayret gösterenlere uzak düşebilir.

Yaşınız ilerledikçe; çocukluğunuzu, ilk gençlik yıllarınızı bıraktığınız ağaçlarla, dev kayalarla, suları yavaş yavaş çekilen çeşmelerle bile bayramlaşacağınız tutuyor.

Söylemeye gerek var mı, ben ki üzerine bastığım toprakla bile bayramlaşmadan edemezken beş yıldır aynı satırlara göz nuru akıttığımız sizlerle bayramlaşmayı unutur muyum. Bayramınız mübarek olsun. Bayramınız bayram gibi olsun.

Not: Bayram vesilesiyle e mail yollayan, yayınevine mektup gönderen okuyuculara cevap verememiş olduğum için özür diliyorum. Özellikle Konya'dan yazan bir okuyucunun mektubu aylar sonra elime geçti. Yazdığı adres değişebilir bir adres olarak gözüktüğü için cevap yazamadım. Umarım bu satırları okur ve beni bağışlar. Lütfen e mail göndermeyin. Bilgisayarımdan kaynaklanan bir problemden dolayı hiçbir e maili okuyamıyorum.