"Bütün eserleri" mi dediniz?!

Nisan ayının edebiyat dergilerini karıştırırken, henüz birkaç sayılık mâzîye sahip bir dergide beni hem gülümseten hem de şaşırtıp düşündüren bir ilân metniyle karşılaştım.

Bana, "Vay canına; demek bu günleri de görmek varmış!" dedirten ilân metni, genç bir şairin bugüne kadar çıkmış (ve çıkacak olan) kitaplarını içeriyordu. "Ee, ne var bunda?" dediğinizi duyar gibiyim. Elbet bir şey yok ama; eğer, ilân metninin serlevhasında gözümüzün içine bakan "Bütün eserleri" ifadesini yok sayarsanız bu mümkün olabilir... Oysa, orada kendinden büyük bir işlev taşıdığı açık olan söz konusu ifade, ilânın sınırları içinde kaldığı için, ister istemez, insanı düşündürüyor. Nasıl mı? Bana göre, şöyle:

Bu arkadaşımız, belirttiğim gibi hayli genç; genç ama, son yıllarda çokça rastladığımız sınıfa dahil, yani 'yıldızı parlayan'lardan... Olabilir tabii, kısmet; bazılarının şansı yaver gider ve yıldızı hızla parlar... İlk şiir kitabının yayım tarihi 1997, 48 sayfa; ikincisi, 1998 yılına ait ve 56 sayfa. Geçtiğimiz yıl, bir de günlük türü kitaba imza atmış ve ilândan öğrendiğimiz kadarıyla yakında 3. şiir kitabını çıkarıyor. İlânda, bu kitabı merak edenler için "bekleyin..." 'uyarı'sı uygun görülmüş.

Özetlersek; genç bir arkadaşımızın –yayımlanacak olanını da dahil edersek– 4 (yazı ile, dört) kitabı mevcut ve bu kitapların tanıtımında baş vurulan yöntem, "Bütün eserleri" gibi son derece kapsamlı, tarihî derinliğe işaret eden, daha ziyade 'çok'luk yani nicelik içeren ve belli bir bütünlüğü oluşturmuş intibaını veren bir deyimle sözüm ona 'taç'landırılmış... Burda bir gariplik, hatta tipik bir garabet yok mu?

Aynı sayıdaki bir yazısında, kendisini "Genç bir sanatçı olarak ben" –bu niteleme, bana, nedense, son dönemin moda tabiri olan "Biz sanatçılar" (!) böbürlenişini hatırlattı–, biçiminde tanımlayan bu arkadaşın, derginin 'hazırlayıcıları' arasında bulunması, kim bilir, belki de benim anlamakta zorlandığım o deyimi ilân metninin başına yerleştirmesinde son derece rahatlatıcı bir unsur olmuştur.

Ne olursa olsun, şu ya da bu gerekçe, varolanın çapını hiçbir zaman olduğunun üzerinde lânse etme, pâyelendirme sebebi olmamalı diye düşünüyorum. Ve bu durumu, daha sahip olunmayan bir 'değer'den hak edilmemiş de olsa 'pay' almak kurnazlığı ve giderek ahlâkî bir sorun biçiminde yorumluyorum.

Zaten esas mesele, bunu yapanın kimliği değil. Mesele bir algılayış, anlayış ve kabulleniş meselesi. Mesele, genç bir şairin sosyal/kültürel/ahlâkî normları zorlamak pahasına topu topu 3,5 - 4 yıllık bir yayın mâzîsine karşın, kitaplarını ve dolayısıyla kendisini âdeta dev aynasından yansıtmak istemesindeki ilginç tutum ve davranış modelinin varlığı... Alt tarafı 232 sayfalık bir birikiminiz var ve ürünlerinizi "Bütün eserleri" yaftasıyla pazarlıyorsunuz; gülerler adama!.. Dün bir, bugün iki; n'oluyoruz yani?

Kaldı ki, bir de şu hususa değinmek gerekiyor: Kitap yayımlamak başka şey, 'eser' vermek bambaşka... Bizim çalışmalarımızın hangi çerçevede algılanıp değerlendirileceği ise, ancak zamanla aydınlığa kavuşacaktır. Yanılıyor muyum?

Galiba, yakında, bu arkadaşların kitapları için verilen ilân metinlerinde "Unutulmaz eserler" veya "Şaheserler" ya da "Büyük eserler" ibarelerini görürsek, hiç şaşırıp gülümsemememiz gerekecek..

'Haddini bilmek!' diye bir kıstas, bir meziyet vardı ya; anlaşılan, kimilerinin semtine hiç uğramamış! Allah kolaylık versin...