Onun kafası tersine şarj eder

Sarı Basın Konseyi'nin değerli başkanı Oktay Ekşi, "40 yıl Sonra 27 Mayıs" başlıklı yazısında "özeleştiri" yapıyor.

Özeleştiri de denemez...

Bir tür "vicdan muhasebesi" (!)

"Şimdi" diyor, "Halkın oylarıyla seçilmiş bir Meclis'i kapatmayı, meşru sayılan bir hükümeti alaşağı etmeyi kafalarımız almıyor. Ama..."

İşin sırrı bu "ama"da...

Ama, halkımızın meşruiyet bilinci o tarihte bugünkü kadar "gelişkin" değilmiş. Zaten, 1957 seçimleri de pek temiz sayılmazmış...

Darbe "iyi bir şey" değilmiş, ama, "hukuk devleti" ve "sosyal adalet" kavramlarını da 27 Mayıs'ın getirdiği anayasaya borçluymuşuz.

27 Mayıs'a borçlu olduğumuz bir şey daha var.

Onu es geçiyor Oktay Ekşi.

Atatürk'ün 1924 yılında yaptığı anayasada, "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. Türk milleti egemenliğini TBMM eliyle kullanır" ibaresi yer alıyordu.

Ekşi'nin "Kurucu Meclis" üyesi olarak katkıda bulunduğu 61 Anayasası'nda mezkur ibare şu şekilde değiştirildi:

"Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. Türk milleti egemenliğini ancak yetkili organlar eliyle kullanır."

Ne demek "ancak?"

Ne demek "yetkili organlar?"

"Yetkili organlar"dan murat edilen, elbette, parlamento üstü siyasi erk işlevi gören MGK ve onun paralelindeki kurumlar: Anayasa Mahkemesi, Danıştay, Yargıtay gibi...

27 Mayıs'la birlikte, Türkiye "darbeler süreci"ne girdi.

Bunu da es geçiyor Ekşi.

Eylemlerini Mustafa Kemal'e dayandıranlar, "egemenlik" kavramını dönüştürmek suretiyle hem onun yaptığı (nispeten daha demokratik) anayasayı biçtiler, hem de "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir" sözünü çürüttüler.

"Hazindir" diyor Ekşi, "Kendi kusurlarını 1961 Anayasası'na fatura edenler, sonra o Anayasa'nın özgürlük ortamını yakalamak için çok bağırdılar. Hatta, daha ileri gidip, 'Türkiye'ye Paris Şartı gibi bir anayasa gerek' dediler."

Sözünü sanki "Liboşlar, enteller, numaracı cumhuriyetçiler" diye bağlayacak da, imtina ediyormuş gibi geliyor insana.

Doğrudur, 82 Anayasası 27 Mayıs'ın özgürlükler ortamını yakalayamamıştır; ancak her iki anayasa da hiçbir zaman Atatürk'ün "egemenlik" tasavvuruna yaklaşamamıştır.

Ekşi'ye göre darbeler, "aymazlar" için bir ceza.

27 Mayıs'ı beğenmedin mi?

Al sana 12 Mart, al sana 12 Eylül.

Ekşi, 27 Mayıs'ta Adnan Menderes'i astıran konsorsiyumun faal elemanlarından biriydi, dikkatinizi çekerim. DP iktidarına karşı İstanbul Üniversitesi'ndeki öğrenci olaylarını örgütlemiş, "hizmetleri" karşılığında Londra Büyükelçiliği'ne "diplomat" atanmıştı.

Ekşi, "Bu görüşlerimize bakıp '27 Mayıs kusursuzdu' dediğimiz sanılmasın. Onun da ciddi kusurları vardı" diyor.

Neymiş o kusurlar?

Adnan Menderes ve arkadaşları asılmayabilirmiş. Bir yasa çıkartılarak, siyasetle uğraşmaları engellenebilirmiş

İşin içine "Yassıada" gidince, demokrasi çıtası kendiliğinden aşağı iniveriyor. Demek ki Ekşi'nin 40 yılda aldığı mesafe bu kadar. 40 yıl sonra bile hâlâ "siyaset yasağı"ndan medet umuyor ve bunu da Yassıada mağdurları için bir lütuf olarak sunuyor.

Peki, başka bir kusuru yok mu 27 Mayıs'ın?

Yok... Çünkü, kusur 27 Mayıs'ta değil, bu "müdahale"ye yol açanlarda.

Yazısını bir "temenni"yle bağlıyor Ekşi:

"Artık gerideki kusurlar yüzünden birbirimizi suçlamayı bırakıp Türkiye'nin bir daha yeni 27 Mayıs'lar yaşamaması için neler yapmamız gerektiğini düşünmeliyiz."

Mesela?

"Artık bu müdahalelere yol açacak yanlışlar" yapmamalıyız.

Yakın dostlarından biri, Ekşi için, "Onun kafası tersine şarj eder" demişti. 40 yıl sonra koca başyazarın geldiği (aslında bir yere geldiği filan yok, hâlâ 40 yıl öncesinde o) bakıp hayıflanıyor insan.

Yazık...