Dipsiz kuyudaki demokrasi

Avrupa Birliği'ne "tam üyelik" hayallerimize ne oldu? Helsinki zirvesiyle oluşan "iyimserlik" havası, şimdilerde yerini "karamsarlığa" terketmiş durumda. Doğrusu, şu anda Türkiye'nin AB'ye üyelik hazırlığı içinde olan bir ülke görüntüsü verdiğini söylemek oldukça güç.

Çünkü siyasal iktidar, demokrasi, insan hakları ve hukuk devleti konularında hiçbir şekilde adım atma eğiliminde değil. Ufukta bir "Avrupa projesi" de gözükmüyor. İktidar, "sanal" siyasal istikrarın bozulabileceği endişesiyle adeta adım atmaktan korkuyor.

Oysa Avrupa, Türkiye'nin adım atmasını bekliyor. Yerine getirilmesi gereken yükümlülükler belli: Kopenhag Kriterleri. Türkiye, Helsinki'de bu konuda teminat verdi. Eğer, kriterler konusunda ciddi adımlar atılmazsa, AB kapısı hiçbir şartta açılmayacak.

AB için kritik tarih, Kasım 2000. Bu tarihte, Türkiye ile AB arasında "Katılım Ortaklık Belgesi" imzalanmış olacak. Bu belge, Türkiye'nin bundan sonraki Avrupa macerasının da yönünü belirleyecek. Dolayısıyla, Ankara'nın biraz hızlanması lazım. Örneğin, 312. Madde, Terörle Mücadele'nin 8. maddesi ve MGK'nın yapısıyla ilgili değişikliklerin süratle sonuçlandırılması gerekiyor. Ayrıca, yargı bağımsızlığı ve idam cezasının kaldırılması da AB standartları açısından büyük önem taşıyor.

Bilelim ki, her yerinde "kara delikler" bulunan hukuk anlayışıyla, demokrasi ve insan hakları ayıplarıyla bu AB trenine binemeyiz. Hele son dönemde yaşadığımız Türkiye tablosuyla asla.

Günlerce "Susurluk skandalı"yla yatıp, "temiz toplum" hayalleriyle uyandık. Ama sonunda Susurluk'un izini kaybettik. Şu anda, içeride Susurluk Skandalı'nın faillerinden tek bir kişi bile kalmadı.

Hizbullah vahşetinin korkunç yüzü hepimizi dehşete düşürdü. Operasyonlar yapıldı, yakalananlar adalete teslim edildi, edilmeye de devam ediyor. Ancak, Hizbullah örgütünün üzerindeki "sis perdesi" hâlâ kaldırılamadı.

Örneğin, Hizbullah olayı ile "derin" bağlantıları bulunan "Batmangate" aynen Susurluk gibi unutturulmaya terkedilmiş durumda. Batman Valiliği'nin ithal ettiği 2.7 milyon dolarlık silahların Hizbullah cephaneliği ile bir ilgisinin olup olmadığı gözle kaş arasında gündemden düşürülüverdi.

"Gümrük işlemi" yapılmadığı belirlenen 500 bin dolarlık silahlar nerede?

Bir bakıma, çağdaş dünyanın baskıları sonucu başlayan "temizlenme" operasyonları, her seferinde "dipsiz" bir kuyunun başında son buluyor ve sonsuz bir karanlığa gömülüyor.

Örneğin, umutla başlayan "Umut Operasyonu"nda yeniden başa dönülmüş durumda. Bir kere, devletin her olayı "dış güçlere" bağlayarak kolaycılığa kaçmasının operasyonları akamete uğrattığı kesin.

Bu kadar cinayetin işlendiği, silahların ortalarda dolaştığı bir ülkede, devlet her şeyi "dış güçlere" bağlayarak işin içinden çıkamaz.

Varsayalım ki, bu cinayetleri dış güçler gerçekleştirdi. O zaman Türkiye'deki istihbarat ve güvenlik güçlerinin ne işe yaradığını sorarlar adama. Yabancı ülkelerin cinayet örgütleri Türkiye'de "fink" atacak ve MİT bundan haberdar olmayacak. Olmaz öyle şey. Böyle bir durumda, bırakın güvenlik güçlerini, "devletin varlığı" sorgulanır hale gelir.

Artık herkesin bilmesi gerekiyor ki, Türkiye'nin ortalara saçılan bu kirliliği temizlemeden, hukukun üstünlüğünü sağlamadan AB treni içinde yer alması mümkün değildir.