Bu "uzlaşı kültürü"nde, biraz ileri gitmedik mi?

 
Ecevit'in "uzlaşı kültürü" dediği olgu, çağdaş siyaset dünyasında, farklı kültürlere sahip toplulukların daha yüksek bir düzeydeki kültür konusunda uzlaşmalarını ifade eder..

Öcalan konulu son liderler zirvesi bildirisini değerlendiren Başbakan Ecevit, şöyle demiş:

-Uzlaşı kültürü konusunda, yeni bir sınav verilmiş oldu!..

Evet.. Sonunda, "zirve bildirisi" diye bilinen bu garip metin de, bir "kültür" ürünü olarak yaşamımıza girdi.

Aslında bu açıdan baktığınız zaman, Türk siyasetinde, "uzlaşı kültürü"nü çok yoğun biçimde bulursunuz..

Özellikle Bülent Ecevit'in, "uzlaşı kültürü"ne yaptığı katkılar çok büyüktür..

Örneğin 1980 öncesinde, son Ecevit hükümeti kurulurken, "Güneş Motel" pazarlıkları ile, uzlaşı kültürünün oluşması yolunda, büyük bir adım atılmıştı..

Gerçi o zaman Ecevit hükümetine transfer edilen Tuncay Mataracı ve Hilmi İşgüzar gibi isimler, "uzlaşı kültürü"ne pek hoş olmayan lekeler sürdüler..

Ayrıca, Ecevit ve Demirel, 12 Eylül arifesinde "uzlaşı kültürü"ne sahip çıksalardı, ne askeri darbe olurdu, ne de Mataracı falan yargı önüne çıkardı..

Bu "uzlaşı kültürü"nü, zor deneyler sonunda ilgili herkes çok iyi öğrendi..

Bu şekilde "28 Şubat" post-modern müdahalesinin "uzlaşı kültürü" oluşmadı mı?

Atanmış hükümetin yeterli çoğunluğu sağlaması için, "uzlaşı kültürü" çalıştırıldı ve DYP'li milletvekilleri transfere razı edildi..

Eğer ses bantları falan ortaya çıkmasaydı, Bülent Ecevit ve partisi, ANAP'lı ortaklarının, POAŞ ile TÜRKBANK özelleştirilmelerindeki fesat meselesine de uzlaşarak göz yummaya hazırdılar..

Ecevit şimdi, tüm "enerji işleri"ni Mesut Yılmaz'ın ANAP'ına teslim ederek, "uzlaşı kültürü"nün, ne yüksek bir düzeyde olduğunu kanıtlamıyor mu?

Türk siyaset ve iş hayatında, artık ayyuka çıkan "uzlaşı kültürü" örneklerini sıralamaya, bir gazetenin sütunları yetmez..

Neticede medyadaki "kartel kültürü" de, siyasetteki "uzlaşma kültürü"nün bir yan kültürü değil mi?

Biliyorsunuz.. "Kültür"ün değişik anlamları var..

Bir toplumun, gelenek halindeki her türlü yaşayış, inanç, düşünce ve sanat varlıklarının tümüne "kültür" denilebilir..

Ama aynı şekilde, mikro-oragizmaların ve dokuların, hazırlanmış ortamda yetiştirilmesi de "kültür" adını taşır.. Örneğin az sayıda mikrobu, çeşitli bilimsel amaçlarla besleyip, çoğaltmak bir "mikrobial kültür" çalışmasıdır.

Bu "uzlaşı kültürü" kavramını irdelerken, önümüze çıkan en önemli sonuç, insanın diğer canlılardan farklı oluşunun, "kültür" tarafından belirlendiği gerçeğidir..

İnsan dışındaki bütün canlılarda, davranışları, "genlerden aktarılan bilgiler" belirtiyor.. Kuşlar böylece uçuyor, kediler bu şekilde miyavlıyor, arılar bu yüzden bal üretiyor..

İnsan ise, genler yoluyla değil, "eğitim"le belirliyor davranışlarını.. Çeşitli şartlara, çeşitli dillere, çeşitli mesleklere böyle uyum gösterebiliyor insan.. Antropoloji, arkeoloji ve dil bilimleri (linguistics) gibi bilim dallarının inter-disipliner çalışmaları ile, insanlığın temel farkının "kültür" olduğu iyice vurgulanıyor.

Ecevit'in "uzlaşı kültürü" dediği olgu, çağdaş siyaset dünyasında, farklı kültürlere sahip toplulukların daha yüksek bir düzeydeki kültür konusunda uzlaşmalarını ifade eder..

Örneğin ırkçılığın siyasetten çıkartılması, böyle bir uzlaşı kültürü örneğidir..

Ya da Avrupa Birliği'nin "uzlaşı kültürü"nde, "idam cezasının kaldırılması" ve "azınlıkların da eşit haklara sahip olması" gibi temel öğeler vardır..

"Seçilmişlerin atanmışlara üstünlüğü", siyasetin temel bir uzlaşısıdır çağdaş toplumlarda..

"Hukukun üstünlüğü", "suçun kanuniliği", "kanunların geçmişe doğru yürümemesi" gibi kavramlar da, çağdaş uzlaşma kültürü ürünleridir..

Ama tabiî, neticede insan insandır..
İnsan üretkendir, değişkendir, uyumludur..
Bakarsınız, "istikrar kültürü" uğruna, herşey "uzlaşma kültürü"ne konu edilebilir..

ŞAKA

Ankara-İstanbul!..

Türkbank özelleştirme ihalesinde yer alan ayıplı olaylar, sonunda Kamuran Çörtük'ün, TÜSİAD'dan sürekli ve kesin ihracına dayandı..
Türkbank özelleştirme ihalesinde, Kamuran Çörtük dahil her ilgili ile ön pazarlık yapanlar ise, Ankara'da iktidar sahibi hâlâ..
Görüyorsunuz değil mi?
Bazı TÜSİAD'çıların, hâlâ Ankara'ya dönük yaşamaları ne kadar büyük bir tutarsızlık.

ÖCALAN

Hukuk bitti, siyaset başladı!..

Son liderler zirvesi bildirisi ile, Öcalan meselesinin "hukuk süreci"nden çıkıp, artık "siyaset süreci"ne girdiği vurgulandı..

Buna göre, çeşitli şartların gerçekleşmesi durumunda, koalisyon liderleri, Öcalan'ın infazına giden süreci harekete geçirebilecekler..

Aslında "hukuk"un yerine "siyaset"in geçmesi, bizim geleneklerimizde çok görülen bir durum. Osmanlı'da "siyaseten katl" diye bir uygulama var.. Cumhuriyet döneminde de, hukukun siyasete bağımlı gelişmesi ve adaletin bundan etkilenmesi, görülmemiş bir olay değil..

Bizim pek alışık olmadığımız durum, hukukun, siyasetin de üzerinde olmasıdır..

Devletin de, kendi kanunlarına uyması pek alışılmış bir durum değildir.. Hatta teorik açıdan, "Danıştay'ın varlığı" bile, hukukun ve kanunların, ihtilaflarda taraflardan biri devlet olunca, farklı ele alındıklarını kanıtlar.

"Hukukun üstünlüğü" tabii ki özlediğimiz bir dünyanın ifadesi.. Bunun için, Türkiye gerçekten, "Kuvvetler Ayrılığı" ilkesini, en ince ayrıntılarına kadar benimsemek zorunda..

Bazı dönemlerde ise, "kuvvetler" kavramı denilince, Türkiye'de daha çok, "Kara", "Hava" ve "Deniz" kuvvetleri, akla geliyor..

Bu da, siyasal kültürümüzün bir başka gerçeğidir..