Münib Engin Noyan için herşey yirmi yaşına bastığı gün, annesinin kendisine yaş günü hediyesi olarak eski görünümlü, kocaman bir sarı zarf vermesiyle başlar. Zarftan bir defterle, kapağı kopmuş bir ajanda çıkar. Ajandanın başında bir ithaf cümlesi: "Engin için." Engin'in yardımına annesi koşar: "Rahmetli anneannenin hatıratı... Senin için yazdığı notlar ve Türkiye'ye geldiğinde tuttuğu hatıra defteri..." Anneannesine ilişkin silik birkaç resim, ses ve kokudan başka bir şey hatırlamamasına rağmen, (anneanne öldüğünde Engin 7 yaşındadır) büyük bir merak ve heyecanla kendisine bırakılan bu 'emanet'i sözlük ve annesinin yardımıyla yutarcasına okumaya başlar Münib Engin. Ve temize çekmeye karar verir. Sonra çatı katındaki fotograf albümlerini keşfeder. Hatıratta anlatılan her olayın bir 'fotograf'ını arar, bulunca kendini canlı tarihin bir tanığı olmaktan öte, bu tarihin bir parçası ve devamı olarak algılamanın, hissetmenin anlatılması güç duygularını yaşar. Bu notları yayınlamaya karar verir ve yeni kapılar açıp, köprüler kurmak amacıyla

"Oma.."yı sunar bize. Noyan, kendisini uçuşan bir hatıra olmaktan çıkarıp, ete kemiğe büründüren anneannesine ait bu notları yayınlarken bir amacı olduğunu söylüyor: "Bu çok kişisel hatıratı yayınlayarak kamuya açmaya karar vermemin sebebi, kendini ne kadar değersiz ya da önemsiz kabul ederse etsin, herkesi, kendi en yakınlarına ve kendine dair yazılı bir belge bırakmaya özendirmek" Çünkü, insan ancak kendiyle hesaplaşarak 'insan' olur ve bir toplumun, bir dönemin gerçek tarihi ancak kendiyle hesaplaşan 'insan'ların yazdıklarıyla belgelenir." Ve bir davette bulunuyor: "Oma.., yalnızca bu ülkenin çok özel bir döneminin, çok özel bir tanıklığının belgesi değil, aynı zamanda bir davettir; kişisel bir tarih şuuru geliştirebilmek için anı yazmaya, hoşgörüye, önyargısızlığa ve herkesi 'kendi'ni bulmaya, 'kendi-yalnızca kendi' olmaya açık bir davet!." (Birun Yay. 0212.528 52 32)