Sizin gibiler gelmiyor efendi, nesil bozuldu

Nasıl şirin, nasıl dünya tatlısı; üstelik fevkalade hassas, fevkalede rakik, fevkalade mütehammil adamlardınız.

Maşaallah, pek de dayanıklıydınız.

Üç otuz paraya gazetecilik yapmak; basmayan entertip, yamrı-yumru hurufat, ölçüye gelmez şimşir ve klişe başlıklarla "taze havadis" sunmak kolaş iş midir?

Emin Karaca'nın "Türk Basınında Kalem Kavgaları" kitabını okuyunca aklıma sen üşüşüverdin. İkdam Yurdu'nun bir katında, kısılmış ışıklar altında "Yarın" gazetesinin son provolarını tetkik edişin...

O hüzünlü bakışın...

Ali Naci Bey'e vereceğin cevabı düşünürkenki pathetic ruh halin...

Kelebek gözlüklerin...

Şimdi, muhtelif ansiklopedilerin (ORUÇ) Arif maddesinde, 1882 yılında Şumnu'da doğmuş, İstanbul Edebiyat Fakültesi'ni bitirmiş, Kurtuluş Savaşı sırasında Ankara'ya geçmiş, Çerkez Ethem'in yardımıyla Eskişehir'de "Yeni Dünya" gazetesini çıkarmış, İstiklal Mahkemeleri'nde yargılanmış, yurtdışına sürülmüş, kurduğu bütün partiler kapatılmış, son yıllarını sefalet içinde tüketmiş sıradan bir muharrir, sıradan bir gazeteci olarak geçiyor adın...

Sert mizaçlı, öfkeli, muhalif bir adamdın.

Biraz da inatçı mı ne?

"Serbest Fırka" deneyiminden bir yıl önce, 1929'da, İkdam Yurdu'nun bir katını kiralayıp "Yarın" adında sosyalizan fikirlerini faş edeceğin bir gazete çıkaracak, İsmet Paşa'ya giydirmelerinin neticesi olarak da sık sık cezaevini boylayacaktın.

Serbest Fırka start aldığında kırk sekiz yaşında koca bir çocuktun; ülkeye hürriyet geldiğini, Fethi Bey ve erkanının iktidarı devralmasıyla birlikte bu hürriyetin genişleyeceğini düşünüp harala-gürele yazıyordun.

Handiyse çatmadığın bürokrat, ipliğini pazara çıkarmadığın siyasetçi, polemiğe girip de merhum Turgut Özal'ın söyleyişiyle "kıçüstü oturtmadığın" gazeteci kalmamıştı.

Muarızların sık sık Kel Ali'yi hatırlatıp aba altından sopa gösterme cihetine gidiyorlardı da, tabir-i amiyane ile, pek kazımıyordun; Kel Ali'yse Kel Ali'ydi... Nasılsa sıranı savmış, İzmir Suikasti tutuklamalarında İstiklâl Mahkemeleri huzurunda hesabını verip o belayı defetmiştin.

Kel Ali'nin yapmadığını, bir üst katında "İnkılâb" gazetesini çıkaran refikin Ali Naci Karacan yapacaktır oysa. Halk Partisi ve İsmet Paşa'ya giydirmelerinin acısını fitil fitil burnundan getirmekle kalmayacak, Emniyet kuvvvetlerini ve savcıları devreye sokarak gazeteni kapattıracaktır.

Ali Naci Karacan, 30 Ağustos 1930'da yayın hayatına başlayan İnkılab gazetesinin ilk sayısında Serbest Fırka'yı savunanlara cevaben "Bütün muhalifler dinlesin" diye bir "hücum" yazısı kaleme almış, satır aralarında "Yarın" gazetesine de dokundurmuştu.

Polemik olacak da, kenarda oturup izleyeceksin, mümkün mü?

Hemen ertesi gün cevabını yapıştırdın:

"Ali Naci Bey İsmet Paşa'yı müdafaa için Ziraat Bankası'ndan 35.000 TL. aldı."

Ali Naci ne desin? "Bu gazeteyi çıkarma kararını verdiğimiz zaman bazı itlerle dalaşmak mecburiyetinde kalacağımızı esasen biliyorduk" diyerek karşı saldırıya geçecek ve Falih Rıfkı Atay'ın da desteğini alarak ağız dalaşını sürdürecekti.

Ne antika adamlardınız...

Gazete köşelerinde birbirinizi yer, küfürler, hakaretler, ağza alınmayacak sözler sarfeder, eskaza bir araya gelince, ya da bir lokantada, bir davette karşılaşınca, efendi efendi oturur, muhabbeti koyulturdunuz. Sizin gibisi gelmiyor artık efendi, zaman değişti.

Hele, İnkılâb gazetesiyle bir müsademeniz var ki, ölünür.

Ali Naci Karacan gazetesinde, "Vatan haini ve dolandırıcı Arif Oruç'u teşhir ediyoruz" diye yazıp, eski defterleri karıştırınca, sinirlerine hakim olamamış, tabancanı çektiğin gibi İkdam Yurdu'nun bir üst katındaki Ali Naci Bey'in odasına kurşunları boşaltıvermiştin. Tarih, 19 Teşrinisâni 1930.

Ali Naci, polemiklerinde Ali Kemal'in akıbetiyle tehdit ediyordu seni; Ali Kemal'i bir motorla İstanbul'dan kaçırıp İzmit'e getirmiş, orada halka linç ettirmişlerdi.

İsmet Paşa'ya sataşmaların, gazetenin Müdir-i Mesulü Süleyman Tevfik'le tutuklanıp "deliğe tıkılman"la sonuçlanınca, Ali Naci fırsatı kaçırmayacak, "Arif Oruç haini bir motörle İzmit yolunda" diye manşet atacaktır.

(Yerim kalmadı efendi, yarın devam edelim...)