Biraz basiret ve feraset lütfen!

28 Şubat süreciyle birlikte yaşanan gelişmeler, Türkiye'nin yaşadığı ama bugüne dek sürekli olarak konuşmaktan, tartışmaktan kaçındığı, örttüğü, ertelediği hayati sorunları, krizleri su suyüzüne çıkartıyor.

Ama medyanın bir kontrol ve manipülasyon aracı olarak kazandığı yeni güç, bu sorunların gün ışığına çıkmasını, tartışılmasını engelliyor. Oysa medyanın tam da yapması gereken bu işken, güç ve çıkar odaklarının güdümüne giren medya hayati sorunları tartışmaya açmak yerine, güç ve çıkar odaklarının çıkarlarını koruyacak ve pekiştirecek şekilde manipüle ederek (çarpıtarak) yanlış ve yanıl(sa)tıcı gündemler oluşturuyor. Böylelikle medya, bir kontrol, manipülasyon, baskı ve sindirme aracına, medyadaki kişiler de "kapıkulları"na dönüşüyor.

Türkiye gibi ülkelerde daha henüz en temel sorunlarını tanımlayamamış ülkelerde medya son derece barbar, ilkel şekillerde adeta bir silah, bir sopa gibi kullanılıyor. Henüz en temel sorunlarını bile tanımlamayı beceremediği için hemen her alanda tam bir kaosun yaşandığı Türkiye gibi ülkelerde kaba güce ("sopa"ya ve "sermaye"ye) belirgin bir şekilde hakim olanlar, iktidar seçkinlerini ve normal iktidar süreçlerini, enstrümanlarını devre dışı bırakıyorlar.

Aslında bu anormal bir durum. Siyaseti de, ekonomiyi de, kültürel aygıtları da etkisizleştiren, işlevsizleştiren ve sonuç olarak kaotik bir ortamın oluşmasına zemin hazırlayan absürt bir durum.

İşte bu anormal ve absürt durum, normalde bir ülkenin iktidar seçkinleri tarafından tersine çevrilebilir. Ama Türkiye'de iktidar seçkinlerinin böyle bir zihin yapıları ve kaygıları yok. Güç ve çıkar odaklarının talim ve terbiyelerine uyum katsayıları bir hayli yüksek. Kaldı ki, "nasıl bir Türkiye?" sorusuna verilen cevaplarda onlardan farklı düşünmüyorlar zaten. O yüzden toplumda yepyeni gerilimlerin, bunalımların, sıkıntıların yaşanmasına yol açacak talimnameleri ve kararnameleri hazırlamakta ve onaylamakta bir sakınca görmüyorlar.

Sözünü ettiğim iktidar seçkini tipinin en canlı ve somut örneği Mesut Yılmaz. Başından beri ben Mesut Yılmaz'ın "kendiliğinden" hareket etmediğini, "ödevli" biri olduğunu düşünüyorum. Basında hemen hiç yer almayan Amerika seyahati kafamı bir hayli karıştırmıştı. "Amerika'da ne yaptı?" "Kimlerle ve ne görüştü?" Bunların hiç birini öğrenemedik. Amerika seyahatinden hemen sonra hükümete girmesi de kafalarda yığınla soru işareti oluşturdu.

Mesut Yılmaz'ın, Ecevit-sonrası Türkiye'yi yönetmek için bir takım güç ve çıkar odaklarınca hazırlandığını zannediyorum. Parlamento'dan geçmeyeceği bilindiği için apar topar hazırlattırılan bir Kanun Hükmünde Kararname ile memur kıyımının sanki normal bir şeymiş gibi uygulanmaya kalkışılması devletle toplum arasındaki ilişkileri ve dengeleri fena şekilde gerecek ve sarsacaktır. Kendi ülkesinin insanlarının bir bölüğünü açlığa mahkum etmeyi meşrulaştıran bu kararnameye Mesut Yılmaz'ın "bu, irtica ve bölücülükle mücadelede zaruri bir adımdır" diyerek destek vermesi, bugüne kadar "demokrasiden, insan haklarından, özgürlüklerden, devletin milletin hizmetinde olması gerektiğinden vs." sözden ANAP Genel Başkanı'nın asla samimi olmadığının göstergesidir.

Yılmaz üzerinde özellikle durdum. Çünkü Yılmaz, millete "iyi", "olumlu" mesajlar veren liderlerin bile Türkiye'de artık topluma güven veremeyecek duruma geldiklerinin en somut örneği.

Kararname veya talimatname, hem Türkiye'nin krizlerini, sorunlarını kat be kat artıracak; hem de Türkiye'deki iktidar aygıtlarının yaşadığı meşruiyet, otorite ve hegemonya krizini bir süre daha örtecektir. Bu da Türkiye'ye kan ve zaman kaybettirecektir. O yüzden elitleri ve medyatörleri Türkiye'nin kaderiyle daha fazla oynamamaya ve oynatmamaya; biraz basiret ve feraset sahibi olmaya davet ediyorum.