Anayasa ile toplumsal talepler arasındaki "açı farkı" bütün tarihimiz boyunca hep büyük olmuştur.

Toplumun taleplerine uygun bir yönetim biçimi olmamasının nedeni olarak anayasa gösterilmiştir sık sık.

Yönetenler çoğu zaman toplumsal taleplerle çatışmalarını anayasa ile izah etmektedirler.

Oysa anayasayı değiştirme gücüne kavuştuklarında bundan en çok geri duranlar da yöneten elitlerdir. Yöneten elitler, toplumun karşısına çıkan otoriter uygulamaların gerekçesini anayasa olarak göstermektedirler. Fakat bu otoriter uygulamaların bahanesi olarak anayasal sistemi istismar etmekten başka birşey değildir aslında.

Buna karşılık yönetim esasını belirleyen belgelerin değiştirilmesinde veya yeni değişikliklerin adının koyulmasında daha çok "uluslararası zorunluluklar" etkili olmuştur tarihimiz boyunca. Bu değişiklikler olumlu içerimlere sahip olsa bile toplumsal yapı bununla paralel bir gidiş içinde olmadığından derinlere inememiştir. Topluma verilen hakların toplumsal derinliklerden değil, dış gelişmelerden kaynaklanması, toplumun sahip kılındığı hakların kağıt üzerinde kalması sonucunu doğurmuştur sadece.

Şimdi gelinen noktada, anayasa değişikliği için gereken bütün kuvvetler aynı düzlem üzerinde yer almıştır ve bu siyasi tarihimiz açısından "ayrıksı" bir durumdur...

Toplumsal talepler çok uzun zamandan beri anayasanın değiştirilmesini bilinçli bir şekilde istemektedir.

Uluslararası zorunluluklar Türkiye'nin bir anayasa değişikliğine gitmesini zorunlu kılmaktadır.

En önemlisi, Türkiye'de "yöneten demokrasi"ye kavuşmanın önündeki en büyük engellerden biri olan mevcut yönetim şeması ciddi bir anayasa değişikliği temelinde yeniden düzenlenmezse, kriz sponsorluğu yapmaya devam edecektir. Yönetim ilişkilerinde yaşanan kilitlenme yüzünden, her türlü krizin sebebinin örtbas edilmesinde anayasa bahane olarak kullanılmaktadır. Yönetim şemasının yeniden düzenlenmesi için anayasa değişikliği yapılması açık bir gereklilik olarak önündedir Türkiye'nin.

TBMM'nin 12 Eylül Anayasa'sının 51 maddesini değiştirmeye yönelen adımı bu bakımlardan büyük bir anlama sahiptir.

12 Eylül gibi bir bagajın manevi sorumluluğunu hala taşımaktadır Türk siyasal hayatı. Üstelik bu bagajın kaldırılmasına dönük her adım sert bir tepkiyle karşılaşmaktadır. Kenan Evren'e dava açan savcının başına gelenler ortadadır. Anti-demokratik kalıntıları dokunulmaz kılarak demokrasiye geçme uğraşı veren tek ülke Türkiye'dir. Yani işin başında gaz pedalının altına gizli bir fren pedalı yerleştirilmiştir. Artık ciddi bir anayasa değişikliği ile ortaya çıkılmazsa, tüm tartışmaların anlamsızlaşacağı bir dönemece girmiştir Türkiye. Ve gaz pedalını altındaki gizli fren pedalının sökülmesinden başka yol yoktur.

Son ekonomik krizle beraber yurttaşlık bilinciyle ülke yönetimi arasında büyük bir kopukluğun ortaya çıkmasını giderecek şekil unsurlarını barındırmaktadır değişiklik paketi. Kriz sonrasında bu ülkenin yurttaşları, kendi ülkelerinden kaçma arzusuna yoğun biçimde kapılmışlardır. Bu ülkenin yurttaşı olmakla, başka ülkelerde ucuz iş gücü olma tercihinde, ikincisini tercih etmeye zorlayan sebepler sürekli anayasanın arkasına saklanılarak tartışma düzleminden koparılmaktadır. Anayasa değişikliği buna son nokta koyulması için de geçerlidir.

Ayrıca, Türkiye'nin uluslararası topluluk karşısında amorf bir görüntü vermesinin önüne geçecek düzeyde, en azından şu aşamada yeterli olabilecek adımların atılmasını önermektedir değişiklik paketi.

Ve, Türkiye'nin artık krizlerden çıkma ihtimali olmayan yönetim şemasını belli bir standarta kavuşturacak asgari adımların atılması bu yolla mümkün olabilecektir.

TBMM, bu anayasa değişikliğini gerçekleştirebilirse, bu siyasi iradeyi gösterirse, gerçekten siyaset ve ülke yönetimi adına büyük bir iş yapmış olacaktır.

ÖMER ÇELİK

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu