Bir dizi ihmal, bir dizi hata

Nasrettin Hoca gibi "Hırsızın, uğursuzun hiç mi kabahati yok?" diye soracağınızı tahmin ettiğim için, en başta bildireyim: Diyarbakır Emniyet müdürü Gaffar Okkan ile beş polisin hayatlarını kaybettikleri eylemi gerçekleştirenlerin gözü kanlı câniler olduklarına hiç kuşku yok; iyi eğitilmiş tetikçiler bunlar... Ancak, bu yine de bir gerçeği değiştirmiyor: Türkiye de, terörle mücadele etmesi gerekenler de, bu tür eylemler konusunda hiç hazırlıklı değiller...

Terörün ayağa kaldırdığı toplum vicdanı henüz konunun bu yönünü düşünmüyor; ancak yetkili makamların, siyasi sorumluların, törenleri bir tarafa bırakarak, kayıpların yakınlarını tatmin edecek ciddi açıklamalarla kamuoyu karşısına çıkmaları gerekiyor.

Emniyet ve istihbarat birimlerinin, Türkiye'nin ekseninde bulunduğu gelişmelerin zorlamasıyla, bir süreden beri, özellikle Güneydoğu'da yeni terör eylemleriyle karşılaşılabileceği yönünde değerlendirmeler yaptıkları anlaşılıyor. Bu amaçla kullanılacak örgütün 'Hizbullah' olduğu da belirtiliyor aynı değerlendirmelerde. Kanlı eylemde kaybettiğimiz Gaffar Okkan, bir süre önce düzenlediği Hizbullah konulu basın toplantısında, örgütün 26 tetikçisinin halen firarda olduğunu da açıklamıştı. Terörün haber vererek geldiği ne büyük bir gaflet bu...

Teröristlerin, en önemli amaçlarının, 'devlete meydan okuma' olduğunu daha ilk gün kayda geçirmiştik. 80 ilden herhangi birinde değil de Diyarbakır'da planlanması, hedefin güvenlikten sorumlu kişi olarak seçilmesi ve eylem yerinin Emniyet müdürlüğünün az ilerisi olarak belirlenmesi, bombalar ve kaleşnikoflarla saldırmalarına rağmen yakalanmamaları, saldırı ânında elektriğin kesilmesi hep seçilen amaçla ilgili ayrıntılar... Ne yazık ki, eylemciler, amaçlarını bütünüyle gerçekleştirmiş bulunuyorlar.

Madalyonun öteki yüzü, yani meydan okunulan devletin sergilediği performans, ciddi bir âcizliği dışa vuruyor: Türkiye'nin en çok sayıda güvenlik elemanına sahip ilinde, en iyi korunan devlet görevlilerinden biri olan Emniyet müdürü, polis ve asker kaynaması gereken bir mıntıkada suikasta uğrayabildi. Daha da vahimi, olayın üzerinden dört gün geçmiş olmasına rağmen, soruşturmayı yürütenlerin, bir kaç hafta önce Gaffar Okkar'ın açıkladığı '26 tetikçi' dışında, somut bir ilerleme kaydedememeleri... Sayılarının 20 kadar olduğu tahmin edilen eylemciler ortalıktan yok oldular...

Diyarbakır'da düzenlenen ve hepimizin yüreğini kabartan tören bile, terörle mücadelenin sadece psikolojik yönleriyle ele alındığını gösteren bir yanlışlıktı. Türkiye'nin her tarafından ve çevre illerden onbinlerce kişi Diyarbakır'a koştu; tören sonrasında memleketlerine dönmek üzere... Eylemi gerçekleştirenlerin karışabilecekleri kalabalığı o muhteşem tören sağlamış oldu. Bunu anlamak mümkün değil.

Hedef olarak kimi seçmiş olursa olsun, terörün amacı, sadece hedefi ortadan kaldırmak değildir; terör eylemi başından sonuna kadar planlanır ve etkilerini eylemden çok sonra da sürdürür. Diyarbakır'daki terör eyleminin soruşturulmasında, eğer bu gerçek ihmal edilirse, teröristlerin ekmeğine yağ sürecek hatalar yapılması ihtimali büyük. Teröristlerin arkalarında bıraktıkları Makarof silâhı ve hedefin kimliği, otomatik olarak, eylemcilerin 'Hizbullah örgütü' ile irtibatlı olduklarını akla getirdi; birbiri ardına kimliği açıklanan 'muhtemel kâtiller', o örgütün kayıp elemanları... Oysa, özellikle aleni ipuçlarına bakarak, "Acaba yanıltılıyor muyuz?" diye- sormak ve 'yerli-yabancı' başka ihtimalleri de gözardı etmemek gerekirdi, gerekiyor...

Türkiye'nin iyi yönetilmediğini Ankara'nın sebep olduğu bir dizi olayda yaşıyoruz; Diyarbakır'da altı canı alan terör, ülkenin her parçasının kötü yönetimin etkisini hissettiğini hatırlatmış oldu. Bir şeyi daha: Çözüm bulması gereken siyaset, dışarıdan yönlendirilip yatağından saptırılınca, kendisi sorun haline dönüşüyor ve müdahaleleriyle bunu sağlayanları bile rahatsız ediyor.

28 Şubatçıları boşuna suçlamıyoruz biz.