Koalisyon hükümetinin hem ekonomik krizin giderek artan yükünü, hem de "kaos"tan daha hafif hiçbir kelimeyle tanımlanamayacak mevcut siyasi yapıyı taşıyamayacağı artık herkes tarafından kabul ediliyor. İktidar partilerinin milletvekilleri tarafından bile paylaşılan bu kabule rağmen, ortada bir hükümet alternatifi bulunmayışı umut kırıcıdır. Bu durum özellikle para piyasalarında; işlerin daha da kötüye gideceği kanaatine referans teşkil etmektedir. DYP Genel Başkanı Tansu Çiller, partisinin normal şekilde teşekkül edecek bir hükümete dahil edilmeyeceği endişesinden olacak, bu konuda bir "milli mutabakat hükümeti" kurulmasını öneriyor. Öte yanda; bir iktidar alternatifinden söz edilecekse "meşru" zeminde akla ilk gelecek parti olması icab eden, FP'nin Genel Başkanı Recai Kutan bu konuda perspektifi şu sözlerle ortaya koyuyor: "Bazı kişiler 'bu iktidarın alternatifi yok' diyorlar. Bu Hükümet`in de bu Hükümet`i işbaşında tutan zihniyetin de alternatifi vardır. Bir değil, birkaç alternatifi bu Meclis`ten çıkar."

Kutan'ın hükümeti hedef almak bir yana "müesses nizam"a yani, ülkeyi bu hükümete mecbur eden derin güçlere meydan okuma anlamı da taşıyan bu sözleri cesur ve yürekli bir çıkış olarak kabul edilmelidir. Ancak, bu ifadede de kendini gösteren bir gerçek var ki o da, "bu hükümeti işbaşında tutan zihniyet"in omurgasını FP-DYP'nin oluşturacağı bir hükümete rezerv koyduğu ve ağır ekonomik kriz pahasına bu rezervde ısrarlı olduğudur. İşte bu noktada, "milli mutabakat" modeliyle ortaya çıkan ara rejim kuşkusunu dağıtan, FP ve DYP'nin üzerindeki blokajı kırabilecek bir öneri şekilleniyor

Meclis'e düşen görev

Siyasi kulislerde, "demokratik" referanslara sahip isimlerle dillendirilen bu önerinin özeti şu: "Mevcut hükümetin bir ekonomik disiplin sağlayamayacağı, 35 bakanla kurulmasından belliydi. Oysa, Türkiye'nin sorunlarını çözmek için 22 kişilik bir kabine yeter. Ama, bu asla Sadi Irmak, Nihat Erim modelleriyle olmaz. Meclis'te oluşacak ve dünyaya da sorunların çözümü için güven verecek bir hükümet olmalı. Böyle bir oluşum işlerin bayramdan sonra düzelmesi ve takriben 10 milyar Dolar'lık yeni bir kaynak gelmesini kolaylaştırabilir."

Ayırım yapılmaksızın bütün partilerin katılımıyla Meclis içinde kurulacak ve dolayısıyla Meclis'in bir bütün olarak elini taşın altına koyacağı bir restorasyon hükümeti öneriliyor. Yani, Sezer'in Çankaya'ya çıkartılmasında oluşan ittifakın, bu kez yeni hükümet üzerinde oluşması gündeme getiriliyor. Ve bu şekilde teşekkül edecek bir hükümetle; "Ekonominin rayına oturtulmasıyla birlikte, Mahalli İdareler Kanunu ve Personel Reformu ile, Ulusal Programda orta vadeye yayılmış demokratikleşme hedeflerinin bir yıl içinde tamamlanmasına kadar bir dizi acil ve çözüm bekleyen konunun halledilip, ortalama bir yıl sonunda seçime gidilmesi ve seçime gidilirken Seçim ve Siyasi Partiler Kanunlarının da demokratikleştirilmesi"nin sağlanması düşünülüyor. Yani, devletin personel ve bürokrasi açısından küçültüleceği ve kamu bankalarının paylaşılmasının önüne geçileceği şeffaf ve dış etkilerden arındırılmış bir yapı önerisi...

Ulusal Program

Önümüzde AB üyeliği için hazırlanan ve üzerinde gözle görülür bir tartışmanın şekillendiği Ulusal Program var. Ama, Meclis'in bu programa sahip çıkıp, Ulusal Program'ı Türkiye'nin ihtiyaçlarına göre zenginleştirmesi gerekiyor. Meclis'in içinden çıkacak bir hükümetin önceliği bu programın hayata geçirilmesi olmalıdır.

Peki, Meclis'in Türkiye'nin kaderine el koyması ve dolayısıyla da siyaset gücü güçlerin tasfiyesi mümkün olabilir mi? Neden olmasın!

Mevcut tabloya bakıp umutsuzluğa kapılmak yerine; istenirse ve cesaret edilebilirse, tahmin edilenden daha iyi ve daha demokratik çözümler bulunabileceğini akıldan çıkarmamak gerekiyor. Bu çözüm önerisi belki, herkesten çok Ecevit, Bahçeli ve Yılmaz'ın işine gelebilir. Gemi karaya oturtulmadan ülkenin selamete çıkması, herkesten çok onların sorunudur çünkü.

MUSTAFA KARAALİOĞLU

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu