"Yeni bir parti kurmak" ile "yeni bir parti olmak" arasındaki fark artık Türk siyasal hayatında izaha ihtiyaç duymayacak kadar belirginleşmiş durumda.

Kurumsal anlamda yeni bir parti kurmanın kimseyi rahatsız eden bir tarafı yok. Kurumsal açıdan "yenilenmek" siyasal açıdan "yinelenmeyi" sürdürmenin garantisi ve hatta meşrulaştırıcısı bile olabiliyor çünkü.

Bu nedenle gerek darbelerle gerekse başka yollarla kapatılan partilerin, kapatılmalarını bahane ederek "yenilenmeden" kaçınıp "yinelenmeyi" sürdürmeye yol bulmaları mümkün olmuştur.

Bu nedenle devletin statükocu tavrından yakınan partilerin aslında bu yakınmayı kendi aleyhlerine olan statüko için düşündükleri, statükonun kendilerine çalışan yanları için bunu kolayca ihmal ettikleri görülmektedir.

Dolayısıyla devletin statükocu tutumundan yakınan partiler, aslında kendilerine iktidar fırsatı açacak kadar değiştirmeye çalışıyorlar statükoyu ve ondan ötesine ilişkin stratejik ya da ahlaki bir yönelimleri yok kesinlikle.

Hatta mevcut siyasi partilerin statükoya karşı çıkmaktan anladıkları şeyin devletin kendilerini iktidar yolu vermek üzere farketmesini sağlamak olduğu söylenebilir rahatlıkla.

Bu nedenle yeni bir parti kurmak kolaydır. Kurumsal bir kesittir bu. Siyasal açıdan "yinelenmenin" garantisidir ayrıca bu. Fakat siyasal açıdan "yeni" olmak gerçekten zorlu ve ilginç bir serüvendir.

Çünkü, siyasal açıdan yeni olmak, "devletin statükosu"ndan çok "siyasal partilerin statükosu"nu rahatsız etmektedir.

Yeni siyasi oluşumlardan en rahatsız olan kesim, siyasi partiler statükosunun temsilcileridir.

Bu nedenle devletin statükosu tarafından kapatılan bir partinin yerine kurulmaya çalışılan ve budanarak güçlendiğini iddia eden bir çizgi de, yeni siyasi oluşumları statükonun diliyle değerlendirebilmektedir. Çünkü siyasal partilerin zihin dünyasına ait statükonun içindedir, hatta tam merkezindedir. Kapatılmasını, statükonun devamlılığı için taze gerekçeler üretmenin "fırsatı" olarak değerlendirmeyi tek siyasallaşma biçimi olarak ortaya koymaktadır. Bu yüzden devletin statükosundan rahatsızlık sadece iktidar olma fırsatı elde etme sınırına kadardır. Ondan ötesi ise "değişimci siyaset" alanı değil, siyasi partilerin statükosunun hegemonik alanıdır.

Bugün siyasetin "yenilenmesinden" en çok rahatsız olanları siyasi partiler olması üzerine çok kafa yormak gerekir.

Hemen bütün partiler mensuplarını yeni oluşum çabalarının başarısız olacağı ile teselli etmektedir. Fakat kendilerinin nasıl başarılı olacağı üzerine tek söz söyleyememektedirler. Güçlerini sadece "negatif siyaset"ten almaktadırlar.

Yeni siyasallaşma süreçlerinin gündemleşmesi, siyasete taze kan girmesi yoluyla siyasetin aldığı toplam oksijenin artması, en çok siyasi partileri rahatsız ediyor bu nedenle.

Demek ki, devletin siyasetin yapısal olarak alanını daraltan refleksi olmasa bile, siyasi partiler statükosu bunu yapacaktır.

Siyasi partilerin siyasetin genişlemesinden anladığı sadece, kendi statükolarının güçlenmesidir.

"Devletin statükosu" ile "siyasetin statükosu" arasındaki mücadelenin "istikrar" ve "değişim" mücadelesi gibi pazarlanması ise Türk siyasal hayatının temel sorunudur.

Bu durumda "gerçekten yeni bir parti olmanın" "kurumsal" olmaktan önce "oluşumsal" bir mesele olduğu belirlenmelidir. Bu "oluşum" çabasının ise, demokrasi mücadelesinin gerçek odağı olmakla özdeş bir pozisyon olduğu açıktır.

Siyasal duruma değil, siyasal duruşa yönelen her oluşum bunun öznesidir artık.

Yeni oluşumlar Türkiye'nin değişime olan ihtiyacını ve buna dönük ilgiyi ortaya çıkarmışken, bir o kadar da statükonun yaygınlığını ve iriliğini ortaya çıkarmıştır.

Böylece görülmüştür ki, statüko ne kadar "iri" ise, yeni siyaset talebi de o kadar "büyük"tür.

Bu hatlar üzerinden siyasi gelişmeleri izlemek gayet verimli olacaktır...

ÖMER ÇELİK

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu