Bilinenin aksine devleti ve geleceği gençliğe emanet eden lider Mustafa Kemal Atatürk değil gavur padişah olarak nam salmış II. Mahmud'dur. 1826 yılında Askeri Tıbbiye'nin açılış sırasında II. Mahmut devleti gençliğe emanet eden bir konuşma yapmıştır. Bu konuşma devletin artık yaşlıların sahip olduğu tecrübeyi değil, gençlerin sahip olduğu yeni ve genç olmaya öncelik verdiği bir değişim sürecinin başladığına işaret eder.

Geleneksel dünyada ailenin temel direği yaşlıdır. Tabiatla bağını yitirmemiş yaşlı, görüp geçirdiklerinden arta kalan tecrübe ile genç kuşaklara mihmandarlık eder. Çünkü o değişmeyenin bilgisine sahiptir. Geleneksel dünyanın hayat tasavvuru ibret çıkarmaya dayalı olduğu için toplum içindeki yaşlı, olayların yani gelip geçenin içinden ibretin dilini sökme kabiliyetine sahip olan kişidir.

Modern hayat geçmişten tamamen farklı bir konumda hayat tasavvuru oluşturmaya talip olduğu için, geçmişe göndermede bulunacak her şeyi karşısına alır. Modern bilim bile bu noktada dünün bilgisini "dün"ün kendisini ortadan kaldırarak izah etmek yolunda bir tercih kullanır.

Geleneksel dünyada devletin, toplumun ve ailenin direği olan "ak sakallılar" modern dünyada yerlerini gençlere bırakmış, Post-modern dünyada ise gençlerin yerini çocuklar almıştır. Post modern dünyada gençlerin yerini çocukların alması ile, siyasi projelerin zayıflayıp güçsüzleşmesi ve yeni yaklaşımlar oluşturamamaları arasında doğrudan bir bağlantı var. Siyaset projeden yoksunlaştıkça, kendi gücünü kandırılabilir muhatap üzerinde sınamaya kalkıyor. Süper marketlerin çocukların göz hizasına onları tahrik eden ürünler koyarak market alış verişini hafta sonu aktivitesine çevirmesi gibi, siyasi liderler de kucaklarına aldıkları çocuklarla kendilerini göz hizasında algılanabilir "ürün" konumuna getirmiş oluyorlar. Başka türlü haber olmayı beceremeyen lider kucağına aldığı "çocuk" ile haberleşip/starlaşıyor.

Türkiye fotoğraf karelerinde sık sık çocuklarla poz veren ilk lider olarak Özal'ı gördü. Esasen Mustafa Kemal'den yadigar manevi kızına Latin alfabesini öğreten fotoğraf karesi ders kitaplarına kadar girmiş olmakla beraber o kare bir çocukla birlikte poz vermekten ziyade bir çocuğa alfabeyi öğretme anını işlevsel olarak sembolize ettiği için günümüzün çocuk ve lider pozlarının başlangıcı için çok uygun değildir. Çünkü günümüzün çocuk ve lider kareleri sadece poza yönelik olarak, bir çocuk ile aynı fotoğraf karesine girmeyi gaye edinmiştir. Özal'ın içinde taşıdığı çocuğa uygun olarak verdiği çocuk-başkan kareleri onu taklit edenlerde, çocuğa yamanan lider pozisyonuna düşmüştür.

Mesut Yılmaz'ın küçük oğlunun medyatikleştirilmesi, medyanın çocuk ve lider pozlarına verdiği ehemmiyete özenen Deniz Baykal'ın torunuyla objektiflere poz vermesi ve nihayet Demirel'in bayram objektiflerine ve kameralarına kayınbiraderinin laftan sözden anlamaz ikizleriyle poz vermesi çocuk masumluğundan ve tabiiliğinden bir imaj olarak faydalanılmaya kalkılmasıyla yakından alakalı.

Özal'da post modern döneme geçilmesinin sembolü olarak sanki kendiliğinden (miş gibi) gerçekleşen çocuklu kareler, diğer liderlerde poz vermek üzere inşa edildiği için çocukluğun masumiyetinden istifade etmeye yönelik imaj gerçekleşemeden çoğu defa -Devlet Bahçeli'nin kucağına aldığı çocuğun ağlaması gibi- liderin aleyhine bir imaj bozumuyla nihayetleniyor.

Lider ve çocuk büyüsü deprem bölgesini ziyaret eden Clington'un kucağına aldığı "Erkan bebek" pozuyla tam bir masala dönüştü. ABD başkanının kucağına oturan Erkan bebek Türk medyası tarafından o kadar çok yazıldı ki henüz yürümeyen bebeğin kariyeri koşar adım ilerlemeye başladı. O kadar ki geçtiğimiz ay sabık başkan olarak ülkemizi ziyaret eden Clington'a ilk iş olarak "Erkan bebek"i hatırlayıp hatırlamadığı sorulmakla kalmadı oradan geçmekte olan tesettürlü kadınlardan biri çocuğunu adeta zorlayarak Clinton'un kucağına bırakıverdi.

Çocuk ve lider pozu artık tavsadı. Hem yavan hem yalan duruyor. Seçimler için poz kesecek liderlere duyurulur!!!

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu