Biri 12 diğeri 14 yaşında iki kardeş Marina ve Oksana. Anne ve babaları Rus. Ellerinde yapıştırıcı ve afiş ile sokak sokak dolaşıp, uygun olan duvarlara seslerini duyurmaya çalışıyorlar.

Daha birkaç gün önce Marina ve Oksana ünlü Puşkin Meydanı'ndaydılar. Yine her zamanki gibi ellerinde yapıştırıcı kovası ve kağıt afiş. Gördükleri her duvara yapıştırıyorlardı kağıttan afişleri. Afişte "Haydi hep beraber çocuklara bir dünya kuralım'' başlayan cümlerle, "Artık çocuklar ölmesin. Analar gözyaşı dökmesin, geleceğimiz silahların gölgesinde olmasın'' ile bitiyor. Altında ise şöyle bir not yazılı: "Bizimle Çeçenistan'a gelmek istiyorsanız lütfen bizi şu numaradan arayın.''

Seslerini duvarlar aracılığıyla duyurmaya çalışan bu çocukları kimlerin organize ettiğine dair bir bilgi yok. Yalnızca bir telefon numarası. Numarayı çevirmeden önce Marina ve Oksana kardeşlerle bir bankın üstüne oturup sohbet ettik. İkisi de heyecanlı ve mahzun.

Marina, yaşının küçük olması nedeniyle daha duygusal davranıyor. Konuşurken ağlıyor, "Siz de bizimle gelir misiniz Çeçenistan'a" diyerek adeta yalvarıyor. Kardeşinin nemli gözlerini silen Oksana ise konuya daha duyarlı.

"Sizleri kim organize etti" diye soruyorum Oksana'ya! "Aslında bir kurum veya kuruluşla ilgimiz yok. Sınıf öğretmenimiz başlattı bu çalışmayı. Okulumuzda başlayan bu fikir nerdeyse Moskova'daki bütün okullara sıçradı. İşin başını çeken bir lider de yok. Bir bakıma olaylar kendiliğinden gelişti'' diyor.

Marina ve Oksana kardeşlerle görüştükten sonra afişteki telefonu aradım. Karşima Olga Nikoleyevna diye biri çıktı. Oksana'nın dediği gibi bir sınıf öğretmeni ve bir anne. Savaş ve olayları anlatırken telefonda hıçkırıklara boğuluyor. Zaman zaman konuşamıyor. Dakikalarca ahizeden gelen hıçkırıkları dinliyorum.

Olga Nıkoleyeva'ya fikrin nerden çıktığını soruyorum. Daha geçen yıl 2 yıl önce evlendiği eşini Çeçenistan'da kaybetmiş. Cenazesini bile görmemiş. Mezarının bile nerede olduğunu bilmiyor. Bundan dolayı savaşlara karşı savaşmaya karar vermiş. Ve bunu ancak çocuklarla başaracağına inanmış. Ve bu fikirle yola çıkmış.

Olga'nın söylediğine göre Ağustos ayı içinde bir grup yaşları 12 ila 18 arası çocuklarla Çeçenistan'a gidecekler. Şu ana kadar binlerce aile müracaat etmiş. Bunlar gitmekle yetinmeyip, orada çocuk bahçelerini onarmaya ve anaokulları kurmaya çalışacaklar.

Tepkiler olmasına rağmen yılmadıklarını söyleyen Olga, şu anda Putin'in de desteğinin arkalarında olduğunu vurgulayarak, Çeçenistan savaşını durdurmaya kararlı olduklarına dikkati çekiyor.

Aslına bakılırsa yıllardır süren ve bir sonuca varılmayan bu savaşın bitmesi lazım. Bitmesi içinde halkın tepkisi yetmiyor. Aklı başında meselere hakim Aleksandır Lebedev gibi adamların işi bu. Birkaç komutanın dışında savaşın yorgunluğunu ruhunda hisseden Çeçen halkı kan ve gözyaşının bitmesini istiyor.

Dileğimiz, kısa zamanda bu savaş durur, insanlar hakettiği hayatı sürdürür.