Bu hikâyeyi, yıllarca İstanbul'da yaşadıktan sonra Çanakkale'ye yerleşen Yüksel Bey anlattı. Bir yakını bize, biz de bütün yakınlarımıza...

Bir yaz günü, yetiştirdiği hayvanların arasına birkaç tane de kaz ilave etmeyi düşünerek, karşı yakadaki kaz çiftliğine gitmek üzere yola çıkan Yüksel Bey, saatlerini çok iyi bildiği ve hiçbir zaman kaçırmadığı feribotu kaçırır.

O sıcakta bir sonraki feribotu beklemeyi göze alamayınca da kaz alma planını bir sonraki güne erteleyerek geri dönmeye karar verir.

Dönüş yolunda otomobiliyle ilerlerken, bir kaz sürüsüyle karşılaşır. Kazları takip ederse kendisini mutlaka ait oldukları yere götüreceklerini düşünerek peşlerinden gitmeye başlar.

Sürü önde, Yüksel Bey arkada, tozlu topraklı köy yollarında ilerlemeye başlarlar. Derken bir yol ayrımında sürü ikiye ayrılır. Bir grup kaz sağa giderken diğer grup düz devam eder.

Yüksel Bey bir an tereddüt ettikten sonra, sağa sapan kazları izlemeye karar verir. Kazlar yalpalaya yalpalaya bir süre daha gider ve sonunda ağaçların arasına gömülmüş küçücük bir evin önündeki tahta çitlerin arasından geçerek içeri girerler.

O sırada evin kapısı açılır ve yaşlı bir kadın dışarıya çıkarak kazları karşılar.

Yüksel Bey, bir süre kadını izledikten sonra otomobilden iner, onun yanına gider ve şayet kabul ederse kazlarını satın almak istediğini söyler.

Yaşlı kadın sesi soluğu çıkmadan bakar bakar ve ardından gözlerinden akan yaşlara hakim olamayarak "Ben taa ne zamandır bu kazları satmaya niyetliyim. Tek derdim, onları satıp içeride aylardır hasta yatan kocama ilaç almak. Ama ne bir yere gidecek halim ne de onları satacak birini bulacak gücüm var. Dün gece sabaha kadar ağlayarak yakardım. Dualarımın duyulacağını biliyordum. Seni bana Rabbim yolladı oğlum" der.

Yüksel Key, kazlara yaşlı kadının hayal bile edemeyeceği bir fiyat ödediği gibi ertesi gün oraya bir doktor götürüp kocasını muayene ettirir, ilaçlarını alır ve yaşlı kadının hayır dualarıyla oradan ayrılır.

SAYI OYUNLARI

Eksik olmasınlar, sayılarla oynamayı seven birkaç arkadaşım var.
Ara sıra buldukları, rastladıkları küçük sayı oyunlarını gönderirler.
Yenilerden birisi şu şekilde:
"Elinize bir hesap makinesi alın ve şu aşamaları sırasıyla şaşırmadan uygulayın:
- Hesap makinenize ev telefon numaranızın ilk 3 rakamını yazın (alan kodunu değil).
- 80'le çarpın.
- Bulduğunuza 1 ekleyin.
- Bulduğunuzu 250 ile çarpın.
- Bulduğunuza telefon numaranızın son 4 rakamını ekleyin (4 basamaklı bir sayı).
- Bulduğunuza yine telefon numaranızın son 4 rakamını ekleyin.
- Bulduğunuzdan 250 çıkarın.
- Bulduğunuzu 2'ye bölün.
Ne çıktı?"
Ne çıkacak tabii ki evin telefon numarası.
İyi de bu kadar uğraşacağımıza doğrudan yazsak olmaz mı?
Olmaz. Oyunun zevki burada. O takdirde oyun başlamaz. Peki, şart mı "ev" telefonu olması? Cep olmaz mı? Ya da yedi haneli herhangi bir sayı?

ANTİ SEMİTİZM NEDİR?

Sami kökenli olanlara yönelik ırkçı tavırlardır.
Sami kökenli olanlar, İsrailliler kadar Araplardır da.
Bu durumda, başkalarını Anti-Semitik olmakla suçlayan İsrailliler de Anti-Semitik değil midir?
Aslında "Hırsız var!" diye bağıran, hırsızın kendisi.
(Murat Kayacan)

BEĞENMEKTEN ÖTE

Bayram öncesinde başlayan ve bayram boyunca devam eden bir televizyon reklamında Çocuk Esirgeme Kurumu'ndaki çocuklardan birisi tek başına boyalarla resim yapıyor, rastlamışsınızdır.
Barış Manço'nun "Bugün bayram çabuk olun çocuklar" şarkısı eşliğinde.
Kurumu ziyarete gelen bir karı koca, o çocukla ilgileniyor.
Sloganı da güzel reklamın: "Onun için mutluluğun resminde siz varsınız."
Küçük kızın çizdiği resim, mutlu bir aile resmiydi. Herkesin beğendiği o reklam, acaba bu bayram süresince Çocuk Esirgeme Kurumu'ndaki aile özlemi çeken çocukların ziyaretçilerini ne ölçüde artırdı?

GÜNÜN SÖZÜ

Bir ülke işgal edildiğinde o ülkenin halkı, "Teşekkür ederiz. Buyurun boynum burada kesiniz." demez.
Noam Çomski

MEHMET ŞEKER

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu