İnsan bazen, okumanın da yazmanın da, düşünmenin ve hayâl kurmanın da anlam kaybına uğradığı, var oluşunu besleyen kazanımların önem ve önceliğinin sürekli hırpalandığı, hayata dair umut ve beklenti içeriğinin tamamen boşaldığı, kendini dünyanın en ücrasında duyumsadığı hâlde yalnız bile hissedemediği süreçlerle baş başa kalıyor.
Sesindeki tınılar zayıflıyor..
Gözlerindeki fer soluklaşıyor..
Yüzündeki koyu çizgiler derinleşip çoğalıyor..
Dilindeki esrar kayboluyor…

Her türlü eyleyişi, içini acıtan bir yara gibi katlanılamaz, tahammül derecesini çoktan aşan bir yorgunluk, takatsizlik ve bedbinliğe yol açıyor ve bu durumun kimi zaman rüyâlarına da sirayet etmesi karşısında çaresiz, eli-kolu bağlı kalıyor.
Dünyaya bakmaktan sıkılıyor..
Eşyaya dokunmaktan nefret ediyor..
Kendini hissetmekten kederleniyor..
Gölge varlığıyla savaşmaya başlıyor…

Daha düne kadar bıkıp usanmadan peşinde koştuğu şeylerin, esasen, değer skalasının en alt seviyelerinde kaldığını hayretle görüyor ve bunlar için ayırdığı zaman ve emeğin boş bir avuntudan öte, dahası kalbine, rûhuna ve bedenine sıklet taşımaktan öte hiçbir kalite vaad etmediğini anlıyor.
Kendine içerliyor..
Duygularının kör ve kötürümlüğünü hazmedemiyor..
Heyecanlarının peşinden bu kadar kolay sürüklenişini bir türlü affedemiyor..
Arkadaş ve dostlarını silkeliyor..
Şinası olduğu mekânları terk ediyor..
Yolunu kısaltıyor..
İçindeki tabiata dönüyor…
Evet bazen, nefes alıp vermek bile katlanılması ağır bir yük gibi geliyor insana..
"İnsan bu, su misali…"

İHSAN DENİZ

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu