CHP lideri Deniz Baykal'ın başına geleni biliyorsunuz: 12 Eylül sonrasında 'sahne yasaklı' bir şarkıcı, şimdilerde siyasî parti lideri olan birinin, yasaklılığından kurtulmasını sağlama karşılığı kendisinden yüklü para istediğini açıkladı. 20 küsur yıl önceye ait bu 'olay' Deniz Baykal'ın sırtına kaldı. "Sadece iki dakika telefonla görüştüm", "Hayır, görüşme 10 dakikaydı" veya "Görüşme yüzyüze oldu" gibi ayrıntılara boğulan konuda ben de kâhir çoğunluk gibi düşünüyorum: İddia doğru olamaz...

Peki, olan ne? Polisiye konulara meraklı olanların iyi bileceği üzere, her 'görüntü' her zaman 'gerçek' ile birebir örtüşmez; hemen her ayrıntı üst üste otursa bile, gerçek, görüntüden hayli farklı olabilir... Yıllardır politikanın içinde, herkesin önünde bir hayat sürdüren Deniz Baykal zora düşmüş birinin sırtından hakkı olmayan paralar kazanmaya kalkacak karakterde bir insan değil...

Kamuoyunun kanaati bu yönde.

Politikacıların husumet çeken bir yönleri olduğu kesin. Halkın da politikacılar hakkında her duyduğuna inanma eğilimi var. Politikacılar rakiplerini yıpratmak için her fırsattan yararlanıyor. Bu sebeple, olan 1'i üzerine bin katarak etrafa yayan politikacı tipi, demokrasilerin vazgeçilmez nesnesi olan kendi türünün itibarını sakatlayabiliyor. Demokrasimizin son 50 yıl içerisinde tam dört kez kazaya uğramasında, politikacıların birbirleri hakkında etrafa yaydıkları aslı astarı olmayan söylentilerin payı büyük.

Bu kötü alışkanlıktan vazgeçmek hiç de kolay değil, yine de bir yerden başlamak gerekiyor. Deniz Baykal'ın başına geleni böyle bir başlangıç için değerlendirmekte yarar var. Politikacı da insandır ve zaafları olabilir; ancak kesin belgeye dayanmayan, kuşkulu söylentiler yüzünden politikacıyı yıpratmak herhalde akıl kârı değil. Ölçülü olmak en fazla bu konuda gerekli.

Başka mesleklerde çok yaman bir dayanışma söz konusu.

Kültür Bakanlığı, epey önceye dayanan bir idarî soruşturma sonucu ortaya çıkan rapor sebebiyle, Devlet Tiyatroları genel müdürünü görevden aldı; günlerdir ülkede yer yerinden oynuyor. Genel müdürün yardımcıları, bölge müdürleri, kurul üyeleri görevlerini bıraktılar. Bakan, "Ben idarecilikten geldim, memurumu yıpratmak istemem, bu sebeple raporu açıklamayacağım" diyor; görevden almayı kazan kaldırma vesilesi yapanlar bu 'ilkeyi' istismar etmeye kalkıyorlar... 'Devlet Tiyatroları', kurum olarak, sanki devletin bir birimi değil de bir 'örgüt' imiş görüntüsü veriyor...

Bakan 'soruşturma' ve 'rapor' sözcüklerini kullandığına göre, bu, kurum içi bazı tasarruflarla ilgili olmalı. Bir kurumda yapılan yanlışlıkları en iyi o kurumun mensupları bilir. Fakat, görüyorsunuz, Devlet Tiyatroları, bütün birim yöneticileri ile, bakanlığın görevden alma kararına karşı çıkıyor, "İyi günde kötü günde" dayanışması sergiliyor...

Dinlerler dinlemezler, bilemem, ben yine de tavsiyemi yapayım: Tiyatro câmiası daha sağduyulu davranmalı...

Sorumlu mevkideki insanları görevden almak için önce 'rezil etmek' bizim kötü âdetlerimizdendir. Eskiden, bu tür görevden almalar, bakanlık (bazen bizzat bakan) tarafından basına sızdırılan rapor içeriği gazetelerde tefrika edildikten sonra yapılırdı. Şimdiki genel müdürün selefi, ara durağı cezaevi olan öyle bir operasyona mâruz kalmamış mıydı? Şimdi, bir bakan, görevden alma işlemini muhatabı rencide etmeden gerçekleştirme çabasında; ama illâ eski kötü alışkanlığı depreştirecek bir direnişle karşılanıyor. Tiyatro câmiası, Deniz Baykal'a kamuoyunun verdiği temiz siciline benzer bir açık çeki genel müdür için uzatmıyor; tam tersine, kirli çamaşırların etrafa saçılmasını ister gibi davranıyor o câmia. Ne kadar yanlış...

Bu iki güncel olay herkese ders olmalı.

FEHMİ KORU

Künye

Temsilcilikler

Abone Formu

Mesaj Formu

Online İlan