RP'ye bile verilmeyen, Brüksel'e hiç verilir mi!

MİT Müsteşarı'nın sözleri, devletteki safları keskinleştirdi ve daha önce ortaya atılan benzeri bütün demokratik önerilerde olduğu gibi, bu kez de rövanş "devletçi" kanat tarafından vakit geçirilmeden alındı. Yine de, Müsteşar'ın kendi adına mı, kurumu adına mı yoksa hükümet adına mı konuştuğu anlaşılamamasına rağmen; daha mürekkebi kurumadan kendi kendisini tekzip etmek zorunda kalması ve MGK'dan yansıyan havadan, yaptığı atışın çok hassas bir hedefe isabet ettiği anlaşıldı. Bugünlerde başı para-pul işlerine bulaşan aile fertlerinden dolayı fena halde belada olan 9. Cumhurbaşkanı Demirel bile, ABD'-deki ombudsmanlık vazifesinden döner dönmez ayağının tozuyla "ülkede kaç tane devlet var" diyerek hassas merkezin sözcülüğünden bir pay kaptı. Tıpkı, daha MGK toplantısını bile beklemeden müsteşarın sözleri üzerinden Avrupa Birliği'ne karşı salvolar yağdıran MHP'liler gibi.

MGK ve AB

Hepsinin söylediklerini özetleyecek olan, herhalde Meclis Başkanvekili Murat Sökmenoğlu'nun şu sözleridir: "Bazı odaklara dayanak olacak şekilde beyanlarda bulunulması doğru değildir." Milli Güvenlik Kurulu'nda görüşülen, hem Atasagun'a hem Yılmaz'a hem de gazete köşelerinde Avrupacılık yapan bütün yazar-çizer takımına(!) cevap ve uyarı niteliği taşıyan rapor da benzer bir mantığın devamıdır. Askerler tarafından hazırlanıp kurula sunulan raporda, "Üniter devlet yapısından asla taviz verilemeyeceği" bir kez daha ilan edilirken, "Katılım Ortaklığı Belgesi'nde yer alan hususların birer siyasi ya da demokratik kriter değil, PKK'nın silah bırakma koşulları" olduğu belirtiliyor.

Şurası bir gerçek... MGK, artık AB üyeliğinin objektif olarak görüşüldüğü bir platform olmaktan çok, üyeliğe karşı stratejilerin geliştirildiği bir merkeze dönüşmüş bulunuyor. Problem de buradadır. Varlığı bizzat AB kriterlerine aykırı olan bir kurumun; ağırlıklı olarak asker üyeleri tarafından paylaşılan bir kanaati, Türk ve Avrupa kamuoylarına bütün sivil üyelerin ve sivil siyasetin de görüşüymüş gibi yansıtılması bir paradokstur. Geçtiğimiz hafta, Kıbrıs için toplanan Şahinler Zirvesi'nin ardından, son MGK ile perçinlenen "zirvede herkesin aynı istikamette düşündüğü" görüntüsü, Türk-AB ilişkileri önündeki en büyük engel haline geliyor.

İktidarı devretmek

Atasagun'un sözleri, devlette AB konusunda yıllardır zaten varolan çatlağı büyütmekle kalmamış, -konuşan isterse MİT Müsteşarı olsun-, AB ile uyumdan söz eden herkesin, bölücü odaklarla aynı çizgide mütalaa edilmeyi göze alması gerektiğini de ortaya koymuştur.

Merkezdeki irade, sonuçta bir demokrasi ve hukuk standardı olan AB üyeliğini "Ankara'nın yetkilerinin Brüksel'e devredilmesi" bazında değerlendirmeye ve Avrupa başkentlerinin Türkiye'nin üniter yapısını deforme etmek için elbirliği yaptığı tezini işlemeye kararlı görünüyor, Ve bu irade, "yerel, devletçi ve gelenekçi Refah Partisi"nden bile kıskandığı iktidarı, Brüksel'e kaptırmamaya kararlı olduğunu her fırsatta gösteriyor. Bunun için de ülkeyi, 28 Şubat marifetiyle bugün yaşamakta olduğumuz kaosa sürükleyen anlayışın temel motivasyonu olan korkular, bir kez daha masaya sürülüyor. "Üniter yapı", "dil birliği", "bölücü odaklar", ve "siyasallaşma tehditi" gibi kavramlar yeni sürecin genetik kodları olarak plase ediliyor.

Ne var ki bu kodlarla, Türkiye vizyonunu geliştirmek şöyle dursun; eldeki genetik malzeme bu oldukça, ülkenin Avrupa ile Asya'nın ortasında kocaman gövdeli küçük beyinli bir yaratık olarak daha fazla soluk alabilmesini sağlamak bile mümkün görünmüyor.