Popüler eğlence kültürü şiirin en sağlam dişini çekebilecek mi?

Popüler eğlence kültürü, kendisini oluşturan ögelerdeki 'sahte rûh'a rağmen, hiçbir kalıcılığı olmayan ve gelip geçici unsurlarla yüklü 'etki gücü'nü kullanarak tüketim pazarına 'mal' temininde bulunuyor. Bu yüzden, o bildik üretim-tüketim mekanizmasının nesnesi kılınan her türden 'mal'ın 'dayanıklılık süresi' birkaç yılı, hatta üç-beş ayı geçmiyor. Müzik dünyasında parladığı anda yıldızı sönenleri ya da bir zamanlar o bayağı manzumeleri şiir diye halka kakalamaya çalışarak bunda da başarılı olan şiir kasetlerinin yüzbinleri bulan trajından sonra bugünkü konumlarını örnek verebiliriz bu olguya..

Aslında, kapitalist pazarın işleyişine göre cereyan ediyor her şey: Halk, kışkırtılan tüketim egosunu tatmin ederken, bir eğlence çılgınlığının batağında en sıradan duygulanımlarının temsilcilerini alkışlıyor ve onların rûhunu (!) satın alıyor; üretim sahiplerinin de bu 'sanal' ilişkiden elde ettikleri kârla cepleri doluyor..

Popüler eğlence kültürünün 'halka indirdiği' şiirin 'kolay' algılanır ve anında 'tüketilir' oluşu, söz konusu ilişkinin en başat özelliği elbette. Nitekim, bu tür kasetlerin ne içselleştirilme, ne çok anlamlılığa sahip olma ve ne de insan rûhunun derinliklerine kulaç atma kaygusu var! Halk, sadece dinliyor!

Bu kasetlerin bir kulak zevkinin gelişimine ön-ayak olduğu da söylenemez üstelik. Ve zaten, ha arabesk ya da popüler müzik kasetleri, ha şiir kasetleri; farketmiyor! Halk, 'eğleniyor'; olan biten bu!. 'Çok satmak', yegâne ölçüt ya..

Öte yandan, popüler eğlence kültürü, şiirin yıllar yılı dolaşıma girdiği sahih kulvarları akim kılacak bir kurnazlıkla, şiiri; kimi zaman fındık panayırlarının 'soytarısı', kimi zaman tv'lerde televole türü proğramların 'gözdesi', kimi zaman da medyada siyasî çekişmelerin incir çekirdeğini doldurmayan kavgalarında 'kaypak-haşarı çocuğu' kılığına sokmayı doğrusu iyi beceriyor..

Esasen, gözlerden saklanan şudur: Şiir metalaşıyor! Ve şiirin metalaşması, doğrudan doğruyu insan rûhunun metalaşması demektir..

Oysa, her 'has şiir' 'biricik'tir ve o soylu 'yalnızlığı'yla iç içedir. Herkese de göz kırpmaz! Anlam katmanlarında gezinen 'ebedî rûhu' yığınların duygulanımlarıyla örtüşmediği gibi, popüler eğlence kültürü üreticilerinin o obur iştahının rûhunu yağmalamasına müsaade etmez. 'Seçkin' konumundan asla taviz vermez..

Kaldı ki, daha düne kadar 'çok satan' şiir kasetlerinin son versiyonlarının eskisi gibi 'itibar' (!) bulmaması, popüler eğlence kültürünün borsacı tabiriyle "Elindeki malı boşalttığını" gösteriyor..

Nasıl olsa, önce tavan ve sonra dip yapacak bir başka 'mal'a girecektir popüler eğlence kültürünün kurnaz simsarları.. Yeniden şiire 'bulaşması' için, şiir kasetlerinin biraz 'unutulması' gerekiyor. Ne yapalım; açık pazarda işler böyle yürüyor!

Not: Hasan Ali Kasır'ın ani vefatını büyük üzüntüyle duydum. Allah'tan kendisine rahmet, ailesine ve yakınlarına baş sağlığı diliyorum.