Çin'in ve Türkiye'nin başağrısı

Çin ekonomik olarak kapitalist sisteme entegre olurken siyasal yapılanmada Kızıl rengini koruyarak yola devam etmek niyetinde. Hong Kong gibi Çin'in Batı'ya açık vitrinini oluşturan ihraç ekonomisi, düşük maliyetli işgücünün avantajını kullanarak uluslararası pazarda rekabet etmeye çalışıyor. Diğer tarafta sistem Mao'nun 'Kızıl Çin'inden pek fazla sapma göstermiş değil.

Çin güney ve doğusunda Batı'yla rekabet etmeye çalışırken batı yakasında ciddi baş ağrılarını hâlâ giderememiş durumda. Çin ekonomisini besleyecek doğal kaynaklar, madenler, doğalgaz gibi stratejik ürünler Uygur Özerk Bölgesi, Yunnan, Gansu gibi Çinliler'in azınlık olduğu bölgelerde bulunuyor. Çinliler hâlâ azınlık ve Çin yönetimi bu stratejik bölgede hâlâ sömürgeci görünümünde.

Ankara'nın gerekçesi

Bugünlerde Çin İçişleri Bakanlığı'ndan bir heyet Ankara'da derin temaslarda bulunuyor. Türkiye ile Çin arasında ilk önce ticari ve ekonomik alanda işbirliği akla gelmesi gerekirken 'İçişleri'ni ilgilendiren bir görüşmeden rahatsızlık duymamak mümkün değil. MHP'li bir hükümetin Uygur bölgesindeki Müslüman Türkler'e karşı Çin yönetimiyle işbirliği yaptığı kuşkusunun duyulması, daha önceki örneklere bakarak çok normal. Eğer hükümet, Çin baskısına karşı yıllardır direnen, asimile edilemeyen Doğu Türkistanlılar'a karşı komünist yönetimle işbirliği yapmasını, Çin'den gelebilecek aşırı dinci tehlikeye karşı önlem alındığını açıklarsa şaşmamak gerekir. Oysa Doğu Türkistan'daki ekonomik ve demografik göstergeler Çinliler'i yeni ve farklı stratejiler belirlemeye yöneltiyor. Türkiye'nin esas bu yeni planı yakından takip etmesi gerekir.

Çin'e İsrail modeli

Yapılan açıklamaya göre Çin yönetimi, askeri ve ekonomik olarak stratejik öneme sahip olmakla birlikte Çin asıllıların azınlıkta olduğu batı bölgelerine 14 milyar dolarlık yatırım projesine start veriyor. Yatırımın yapılacağı bölgeler arasında Uygur Özerk Bölgesi de var.

Çin yönetiminin yaptığı istatistiklere göre, Uygur bölgesinde Çin asılların sayısı gittikçe azalıyor. Tüm teşviklere rağmen bölgedeki Çinliler'in sayısı yüzde 42'den yüzde 37 düzeyine inmiş durumda. Bu durum karşısında alarma geçen yönetim bölgeye Çinli yerleşim birimleri kurmaya başladı.

İnternational Herald Tribune'un ifadesiyle bu yerleşim planı, İsrail'in Batı Şeria'da gerçekleştirdiği Yahudi yerleşim birimlerinden esinlendi.

Çin bölgeden geriye göçü önlemek ve nüfus dengesini lehine çevirmek için her yıl 250 bin Çinli'yi bölgeye gönderiyor. Göçü teşvik etmek için de yeni bir ekonomik gelişim planını uygulamaya koymaya hazırlanıyor. Şanghay'a kadar uzanan 4 bin km.'lik doğalgaz boru hattı döşenmesi projenin en önemli kısmını oluşturuyor.

Plan, bölgenin doğalgaz gibi yer altı zenginliklerinin Çin'in gelişmiş doğu kıyılarına taşınmasından ibaret değil. Ülkenin en büyük pamuk üretimi Doğu Türkistan'da gerçekleştirilmektedir. Çin tekstilinin hammaddesini oluşturan pamuk üretimini Çinli olmayan (Müslüman Uygurlar) bölge halkına emanet etmek istemiyor komünist yönetim. Bölgeye yaptığı yatırımlarla Çinliler'i buraya çekmek ve kolonilere yerleştirerek pamuk üretiminden doğacak ekonomik refahın yine Çinliler'e aktarılması hesaplanmaktadır.

Yeni bir kolonyalist model geliştirilip uygulanmak istenmektedir. Bu geç kalmış kolonyalizm modeli ise İsrail patenti taşıyor.

Ankara ise, muhtemelen, tüm ufkunu kapatan irtica korkusu nedeniyle Çin yönetimiyle bu gelişmeleri konuşup yeni kaynakların yerli halka nasıl aktarılabileceği konusunda işbirliği teklif etmeyi aklına bile getirmemektedir. İrtica fobisi öylesi bir hal almış ki binlerce kilometre uzakta ezilen bir avuç Müslüman'ın kimliğini, dinini, koruma adına gösterdiği direnç bazılarının rahatını kaçırıyor. İçişleri Bakanlığı bu günlerde Orta Asya Türk Cumhuriyetleri, son olarak da Gürcistan gibi ülkelerdeki işbirliği ağını Çin'e kadar uzatmış görünüyor.