Başarısızlığın böylesi,dünyada az görüldü..

Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin Bakanlar Kurulu, 21'inci yüzyılda yaptığı son toplantıda, iki konuyu görüşüyor..

1- Enerji darboğazını, hangi tasarruf tedbirleri ile aşacağız?.

2- Avrupa Birliği'ne aday olabilmek için, ne tür uyum reformları yapacağız?

Özetle, Türkiye'nin alt-yapısı da, üst-yapısı da problemli..

Bu tablo, müthiş bir başarısızlığın ifadesi değil mi?

Türkiye, 20'nci yüzyılın son 10 senesini, patinaj yaparak ve yerinde sayarak geçirdi..

Bu tablo, varılan noktanın ifadesi..

Bir de "Turgut Özal'lı Türkiye"yi hatırlayın..

Her alanda hedef, çıtayı yükseltmekti..

Türk toplumunun ancak gazete haberlerinden bildiği olgular, günlük hayatın parçaları olmuştu..

Özal'dan önce, otomatik telefonu da, renkli televizyonu da, oto-yolu da tanımamıştık..

"Türkiye ihracat yapamaz" inancı vardı toplumda..

T.L.'nin konvertibl olabileceğini gördük..

"Döviz darboğazı", "enerji darboğazı" gibi kavramlar, sözlüklerimizden Özal döneminde çıktı..

Avrupa Birliği'ne üyelik başvurusu yaptık.. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne bireysel başvuru hakkı kabul edildi.. Ceza Kanunu'nun 141-142 ve 163'üncü maddeleri kaldırıldı..

Türkiye, bir "turizm ülkesi" oldu..

Kentlerimiz ilk kez gök-delenlerle tanıştı..

Bu listeyi, bir kitap boyutuna taşımak mümkün..

Her meslekten Türkler, dünya ile tanıştılar, dünya ile rekabet edebileceklerini gördüler..

Ve şu anda, Türkiye'de kişi başına düşen milli gelir payı, Özal'ın öldüğü yıl olan 1993'ten daha düşük..

Özal'ın yönetimindeki Türkiye'de söylenilen sözler, bugün tekrar edildiği takdirde, ciddi "düşünce suçları" oluşuyor..

Özal Türkiye'yi "12 Eylül askeri rejimi"nden alıp, "sivil demokrasi"ye taşımıştı..

Özal'dan sonra gelenler, Türkiye'yi "28 Şubat post-modern müdahale rejimi"ne taşıdılar..

Ne özelleştirmeleri yapabildiler..

Ne demokratikleşme için gerekli reformları tamamlayabildiler..

Bunların yönetiminde, Türkiye siyasi krizlerle, ekonomik krizler arasında çalkalandı durdu..

Medya sermayesi, devlet ve siyasetle haşır-neşir edildi..

Özal döneminde tanıdığımız çok-kanallı özel televizyonculuk, sonunda "tek sesli-tek renkli" bir resmi görüş yansıtıcılığına döndü..

Sonuç ortada..

Şimdi Avrupa Birliği'ni, Türkiye'nin bütünlüğünün tehdidi olarak görenler var..

Bugün, sokak lambaları söndürülerek, enerji darboğazı aşılmaya çalışılıyor..

İnanılacak gibi değil..

Özal'ın 1990'lara taşıdığı Türkiye, ondan sonra gelenler tarafından 1970'lere geri taşındı..

Bu başarısız kadrolardan, siyasi hesap sormak gerekmiyor mu?

ŞAKA

Saddam hâlâ orada!.

Körfez Krizi sırasında, Türk muhalefetinin bütün liderleri Saddam'ı ziyaret ederlerdi.. Özal'ın dış politikasına muhalefet, Bağdat'ta Saddam ziyaret edilerek yapılırdı..

Şimdi bunlar iktidarda.. Ecevit Başbakan üstelik..

Bugün Bağdat'a gidip, Saddam'dan ucuz petrol istese ya..

Ne o?. Yoksa Amerikan ambargosunu delmekten mi çekiniyorlar?

Neyse.. Dün dündür, bugün bugündür..

ÖZAL

Kavramları değiştirdi, kafaları değiştiremedi

Hep "ayağını yorganına göre uzat" denilmesine alışmıştık..

Özal, bunu "yorganı ayağına göre uzat"a değiştirdi..

Enerji darboğazını aşmak için, sokak lambalarını söndürmeyi düşünmedi.. Termik ve hidro-elektrik santralların yapımını hızlandırarak, elektrik üretimini artırdı..

"Daha az ithalat yapalım" demedi.. "İhracatı artırarak, döviz gelirimizi fazlalaştıralım" dedi..

Bugün ise, faizi de, döviz kurunu da, "merkez"den belirliyor Türkiye..

Türkiye'nin ufkunu genişletti, ülkenin iş hacmını büyüttü, ticaret hacmını artırdı..

Özal'dan önce Türkler, yurtdışına iki yılda bir çıkabilirdi..

Özal, turizmin iki taraflı bir yol olduğunu öğretti Türkiye'ye..

Özal'la birlikte devletçiliğin sonunun olmadığını öğrendi siyasetçiler.. "Temel özgürlükler" arasına "teşebbüs hürriyeti" de girdi..

Şimdi bütün bu kavramlar alt-üst olmuş durumda..

Türkiye, 21'inci yüzyılı "köy-kent hamlesi" ile karşılıyor.. Ve işadamları suskun, teslimiyetçi, kökten-devletçiliğe alkış tutuyor.. Tablo bambaşka..