Dağları deviririz

Türkiye'nin morali iyi.

Moral, hep biliyoruz, iki taraflı, sinerjik bir ruh halidir; bir işi başarmanız için moralli olmanız gerekir, iş başarmanız moralinizi artırır... Genellikle karamsar olan Türkiye ve Türk insanı, bir süredir, başarı öykülerine imza atıyor, bir başarıyı diğerleri izliyor. Galatasaray UEFA kupasını kazandı, Türk milli takımı da 'Euro 2000'de çeyrek finale yükseldi. Fatih Terim bu yıl ünlü bir İtalyan takımını çalıştıracak, Hakan Şükür İtalyan liginde top kovalıyacak... Futbol bir ölçüyse, Türkiye, futbolda, Avrupa düzeyinde...

Bir çiçekle baharın gelmeyeceğini ben de biliyorum; futbol ve sporda kaydedilen başarıların tekil ve o alana özel olduğunu düşünmüyorum zaten. "Bizde neden iyi roman yazılmıyor?" sorusuna, "Bizde iyi futbol da oynanmıyor" cevabını galiba Çetin Altan vermişti. İyi futbol oynandığını dost-düşman herkesin gördüğü şu günlerde kitapçıları bir ziyaret ediniz, son zamanlarda çok sayıda yeni romancının bayağı iyi ürünleriyle karşılaşıp mutlu olacaksınız...

Spor ve edebiyat gibi farklı alanlardaki başarıların, iş hayatında ve profesyonel mesleklerde de yaşandığı fark ediliyor. Devlet sayesinde palazlanmış geleneksel şirketler, bileğinin hakkıyla tuttuğunu koparır hale gelmiş gerçek başarı örneklerinin gerisine düşmeye başladı. Her yıl daha çok Türk firması dünya sıralamasında yer alıyor. Dünkü gazeteler, reklâm şirketi Cenajans/Grey'in dünya sıralamasında 78. sıraya oturduğunu haber veriyorlardı. Her yıl uluslararası yarışmalarda ilk sıralara abone öğrencilerimiz olduğunu biliyoruz; dünyanın ünlü üniversiteleri bizden öğrenci çekmek için yarıştalar...

Her yeni gelen haberle Türkiye moral tazeliyor. Ancak, hemen her alanda yenilenen, gelişen, dünya standartlarını zorlayan Türkiye'nin bir kaç alanda patinaj yaptığı da üzücü bir gerçek.

'Siyaset' bu alanlardan biri. Milletvekilinin kimi temsil ettiğini tam idrak edememesinden kaynaklanan, liderlerin Meclis gruplarını sıkboğaz etme alışkanlığıyla beslenen, kuvvetler ayrılığı ilkesinin uygulanmaması yüzünden azan bir çözümsüzlükler yumağı görüntüsünde siyaset. Böyle olduğu için de, diğer alanlardaki gelişmeleri destekleyecek bir yasama takviyesi ile ortaya çıkamıyor; kendisini temizleyemediği için sistemin diğer unsurlarını da denetleyemiyor siyaset...

Ülkedeki genel havayı yansıtamayan, gelişmenin itici motoru olması gerekirken içinde barındırdığı 'tutucu' unsurlar yüzünden toplumu olduğu yerde bırakan, kurduğu garip ittifaklarla halkın haber alma hakkını kötüye kullanan 'medya' da bir başka üzüntü kaynağı. Gazeteler kendine güveni öldürüp paranoyayı yaygınlaştırmanın, televizyonlar toplumu gerip çatışmacı kültüre destek çıkmanın aracı durumundalar.

Oysa, toplumun moralini biraz daha yükseltecek yeni bir hamleye ihtiyaç bulunuyor; o hamlede belirleyici güçler 'siyaset' ile 'medya' olmak zorunda. Ülkede yükselen 'daha fazla demokrasi' ve 'hukukun üstünlüğü' taleplerine cevap vermek, arzuları kurumsallaşmaya dönüştürebilmek için, siyasetçi ve medyadan topluma destek gelmesi gerekiyor. Ne yazık ki, siyaset ve medya, bugünkü yapılarıyla, bunu sağlayabilecek durumda değiller. Bu da, toplumun, yeni seslere kulak vermesini, ardına takılmak için kaşarlanmış politikacılar dışında simalar aramalarını (1995'te RP ve 1999'da MHP o sayede yükselen değer oldular) ve alternatif yayın organlarına (Yeni Şafak ve Kanal-7 gibi) rağbet etmelerini getiriyor...

Şimdi iş, umutların bağlandığı yeni siyasetçilerin cesaretine, alternatif medyanın gayretine kaldı. Yeni Şafak'ın dün başlattığı kılığına kıyafetine çeki düzen verme girişimi, bu bakımdan, mesajın hiç değilse bizim tarafımızdan alındığına işaret ediyor. Belki siyasete de beklenen hareketlilik gelir.

Bence gelecek. Türkiye'nin morali yerinde çünkü. Bu moralle biz dağları deviririz...