İstikrar istemiyorum

 
Türkiye'de istikrarın sağlandığı dönemlerde başbakanlar, bakanlar asıldı; sürek avlarında yüzlerce, binlerce insan "acımasızca" telef edildi.

Bizden, "istikrar" adına Demirel'e fit olmamız isteniyor.Demirel'e mecbur olmadığımızı, ama Demirel'siz bir Türkiye'de ödeyeceğimiz bedellerin, bizi "ister istemez" "Demirel istikrarı"na mahkûm ettiğini söyleyen bir sivil köşe yazarımız, bu paradoksu, "Maalesef, hukuk devleti olmanın bazı külfetleri var" diye açıklıyordu.

Hukuk, demek ki, bir gün ona ihtiyaç duyacaklar için bir külfet, bir problem, bir başağrısı bu ülkede.

Bu "külfet"e katlanmayın.

Demirel'i seçin.

Demirel demek, istikrar demek.

Biz zatıdevletlilerini, arkasında yüzlerce ceset bırakmış 12 Eylül'ün "huzur ve güven ortamı"na başkaldıran bir "yeni zamanlar Gandhi'si" olduğu için sevmiştik.

Hayfa ki, o da "istikrarcı" çıktı...

Siz, bu "kalık" ve "eskil" isyancının, 12 Eylül'ü davet eden "hatırı sayılır" sivillerden biri olduğunu biliyor muydunuz?

Ben bilmiyordum

Evren cuntasının Maliye Bakanlığı'nı yapmış Adnan Başer Kafaoğlu, 12 Eylül darbesinin beklendiği günlerde, Demirel'in, "Ya gelmezlerse, ya ordu darbe yapmazsa!" diye sızlandığını anlatıyordu.

Devam ediyordu Kafaoğlu:

"Yine gelecekler. Kurtulacağınızı zannetmeyin, yine olacak. Hepiniz göreceksiniz, 'nerede kaldılar, niçin gelmediler' diyeceksiniz..."

Turgut Sunalp Paşa da, "Zannetmeyin ki 12 Eylül darbesini ordu yaptı. Ordu darbe yapmaz. Darbeler, kapı kapı dolaşıp, 'hadi, ne duruyorsunuz' diyen sivillerin eseridir." diyordu.

Kenan Evren de, anılarında, "Bizi darbeye sivil kamuoyu kışkırttı" diyerek, müdahale günlerinde "darbe" ve "ordu" övgüsünde yarışan, "militarizm"in baskısı azalınca da, çarkedip antimilitarist cephede yer alan sivillerden örnekler veriyordu.

12 Eylül'ün en müfrit muhalifleri olarak İlhan Selçuk, Hasan Cemal, Oktay Ekşi, Ali Sirmen, Oktay Akbal, Uğur Mumcu bilinir ya, 80 Eylül'ünün gazete koleksiyonlarını tarayın, en vıcık vıcık darbe övgüsünün yine bu yazarların kaleminden çıktığını göreceksiniz.

Fazla uzağa gitmeye gerek yok, "istikrar" adına 28 Şubat cuntasına "servis" yapan sivilleri hatırlamanız yeterlidir.

"Maalesef, hukuk devleti olmanın bazı külfetleri var" diyen sivil köşe yazarları, sivil parlamento, sivil toplum kuruluşları, sivil sendikalar, bizden, "istikrar"dan yana oy kullanmamızı istiyor.

Siyasetbilimciler, farklılıkların ve karşıtlıkların yokedilmesi fikrine dayalı ucuz "sağduyu" arayışını "istikrar" şeklinde tercüme ederler hep.

Türkiye'de istikrarın sağlandığı dönemlerde başbakanlar, bakanlar asıldı; sürek avlarında yüzlerce, binlerce insan "acımasızca" telef edildi.

Tutuklamalar...

İşkenceler...

Yargısız infazlar...

Türk halkı ise, anlaşılmaz (belki de anlaşılır) bir patolojiyle, her defasında "istikrar"dan yana oy kullandı. Kendisine özgürlük, başkaldırı ve "isyan hakkı" vaadeden her türlü "teklif"i başım belaya girer, varolanı da yitiririm insiyakıyla "her defasında" mahkûm etti.

Herşeyin merkezileştiği, siyaset adamlarının "merkez"e yakın olmakla övündükleri bu şizofrenik huzur ortamında, bizi "maceraya", "huzursuzluğa", üzerimize yüzyılların biriktirdiği ölü toprağını silkmeye çağıran insanların işi olamazdı.

Hasan Celal Güzel bu yüzden Ayaş'ta.

Nurettin Şirin bu yüzden Bandırma'da.

Biz kaybettik.

Kazanan, Demirel'le birlikte, ucuz siyaset, ucuz eyyamcılık ve ucuz istikrar arayışı oldu.