Kadınlar ilerliyor haberiniz yok

Kadınlarla erkekleri aynı yazının içine koyarak, ezilen kadınla ezen erkek arasındaki 'klasik' hikâyeyi anlatmak kolay ve kârlı. Kolay, çünkü malzeme bol. Kârlı, çünkü kadınlar böyle hikâyeleri beğeniyor.

Erkeklerin ezildiğini savunmak da mavi takımı değil de sarı takımı tutmak gibi, yüzeysel bir şey. İkisinin dışında yeni bir yol denemek lazım.

Tanıdıklarım arasında, kadın-erkek tartışmasında kadınların tarafına geçen ilk erkek Kemal Kelleci'dir. Erkeklere 'enişte' diye hitap eden Kemal abi, toplumsal, dinî, ilmî meselelerin kadında başlayıp kadında bittiğini, erkeklerin ömür boyu kadınların verdiği siparişi yerine getirmekle uğraştığını erken farketmiştir. Sipariş deyince bakkaldan alınacak şeyleri düşünmeyin. Herşey sipariştir.

Gazetemizin eski genel müdürlerinden Nuri Gökalp Bey'i de unutmamam gerekir. Bir mekâna "erkek sığınma evi" denildiğine, ilk Nuri Bey'de tanık oldum.

Ama, zihnimde dağınık halde dolaşan küçük küçük 'tez'leri zenginleştirilmiş bir 'doktrin' olarak şekillendiren Alev Alatlı oldu.

Zaman zaman, yeryüzünde toplumların geliştirdiği ve yaşattığı bütün törenlerin (Evlilik, sünnet, nişan, kına gecesi, sünnet, cenaze, bayram, ne varsa) kadınların yönetiminde cereyan ettiğini düşünmüşümdür.

Mesela düğünlerimiz, tamamen "gelin"in etrafında şekillenir ve kadınların hakim olduğu bu büyük törende başta "damat" olmak üzere bütün erkekler 'figüran'dır.

Bayramda, ev reisinin bayram namazına gidip gelmesi, kadın açısından bayrama renk katan bir ayrıntıdır. Ve kadınlar, tarihin seyri içinde, Bayram (ve Cuma) namazlarından kaytarmayı başarmışlardır.

Kadınlar günü, anneler günü, babalar günü, sevgililer günü, evlilik yıldönümleri gibi konusu kadın ve erkek olan günlerde, kadınlar erkekleri hezimete uğratmışlardır.

Babalar günü, anneler gününün yanında küçük bir ayrıntıdır.

Sevgililer gününde, kızların erkeklere aldığı hediyelerle, erkeklerin kızlara aldığı hediyeleri kıyaslasak ortaya dev bir 'eşitsizlik' çıkar.

Siz hiç kahve sohbetlerinde, "bizim hanım bana evlilik yıldönümünde kravat aldı" diyen erkek gördünüz mü?

Oysa, kadınların büyük ekseriyeti (varoş kadınları da dahil) bu işleri Londra'daki kadınlar kadar bilir. Birçoğu, kocasından hediye alamasa bile, almış gibi yapar.

Türkiye'nin dört bir yanına dağılmış on binlerce kahvehane, bir başka açıdan değerlendirildiğinde, "erkek sığınma evi" sayılamaz mı?

Sizce, DSP'yi (Türkiye'yi mi demeliydim?) Başbakan Ecevit mi yönetiyor, yoksa eşi Rahşan Hanım mı? Berna Hanım, Mesut Bey'e "Refah'la koalisyon yapamazsın" dememiş miydi? Mesut Bey niçin Refah'la hükümet kuramadı da Tansu Hanım kurabildi?

İşi biraz daha ileri götürelim: Başörtüsü yasağı denilen şey, başı açık olan egemen kadınların (Dikkat: Başı açık kadınların değil, başı açık olan 'egemen' kadınların) başı örtülü kadınlara ettiği eziyetten ibarettir ve erkekler burada da figüran olarak kullanılmaktadır.

Zihnimde rastgele dolaşan bu düşünceler, TV-8'de Alev Alatlı'yı dinlerken biraz düzene girdi.

Alatlı, Türk toplumunu "kadınsı ilke"nin şekillendirdiğini savunuyordu. Alatlı'ya göre bizim toplumumuzda hakim olan 'kadınsı ilke' erkeğin keşifler yapmasına, ilim tahsil etmesine engel oluyordu. Kadınsı ilke, beynin sol yarımküresini az kullanmamıza, daha çok sağ yarımküresiyle yaşamamıza yol açıyordu. (Kürelerin yeri inşaallah değişmemiştir.)

Alev Hanım'a şunu sormak isterdim: Sizin tezinizden yola çıkarak, Cumhurbaşkanı Demirel'in Türk siyaseti üzerindeki etkisini "kadınsı ilke"yle irtibatlandırmak mümkün müdür?

Bu yazdıklarımı yabana atmayın!