Kızımız Tansu ile oğlumuz Mesut...

 
Geçmiş tecrübelerle de görüldü ki, merkezi güçlerin siyaseti tanzim etme çabaları her defasında ters tepiyor; sandıktan "umulan" değil de, mevcut olan, yani potansiyel olarak bulunan çıkıyor.

Oluyor... Olacak...

Yasaklı RP liderinin "iyice" yasaklı hale gelmesi, siyaseti çekip çevirmekle yükümlü çevrelerin iştahını daha da kabartabilir...

Konuyla direkt ilgisi yok ama, yakın bir vadede (örneğin cumhurbaşkanlığı seçimlerinden hemen sonra) DYP-ANAP birleşmesi, en azından "fikir" düzeyinde gündeme gelebilir.

Ya da Dev-Genç Ülkü Ocakları ittifakı?

RTÜK Yasası'nın değiştirilmesi için kapı kapı dolaşan kartelin "saygın" kalemleri, Dev-Genç'li Cavit Kavak'la Ülkücü Ali Güngör'ün, "çetelerle mücadele" ortak paydasında Meclis Komisyonu'nda biraraya gelmesini "geleceğimiz" açısından "umut verici bir gelişme" olarak değerlendiriyorlar mıydı?

Neden olmasın?

Her krizli ortamın değişmez mazmunudur:

"İstenmeyeni devre dışı bırakma" tezi üzerine ittifaklar kurulur, partiler birleştirilir, ortak eğilimler saptanır...

Ufukta yeni bir seçim görünmüyor ama, yine de tedbiri elden bırakmamalı; Çankaya krizi, hükümetteki güven bunalımı derken, bir bakmışsınız ülke "beklenmedik bir biçimde" seçim sath-ı mailine girmiş bile... O halde, barajın altında kalması mukadder ANAP'la DYP'yi, henüz şaşkınları oynayan MHP'yle de de DSP'yi bir şekilde başgöz etmeli...

Olur mu, olur.

"Neden olmasın?" diyordu refikimiz.

Olur ama , yanlış hatırlamıyorsam, bir de "halk" diye bir şey var... Geçmiş tecrübelerle de görüldü ki, merkezi güçlerin siyaseti tanzim etme çabaları her defasında ters tepiyor; sandıktan "umulan" değil de, mevcut olan, yani potansiyel olarak bulunan çıkıyor. Daha doğrusu, İsmet İnönü'nün "cahil oy çoğunluğu" dediği kara kalabalıklar, kendi iradesini hiçe sayan güç merkezlerini "bir punduna getirip" hizaya sokuyor.

Adnan Menderes'i astıran kadro, CHP ağırlıklı bir hükümet istemiş, DP'nin devamı niteliğindeki partilere izin vermeyeceğini bildirerek seçime gitmişti. Ama sandıktan, Menderes'in sülbünden bir parti, yani Adalet Partisi çıktı.

12 Eylül'ün mimarı Kenan Evren hazretleri de iki partili bir sistem öngörüyordu.

Bu nedenle birçok partiyi kapattı; birçok adayı veto etti. Sonra da, Duverger'ye iman etmiş akıl hocalarının iğvasıyla MDP ve HP'yi kurdurttu.

Bir sağdan, diğeri soldan çarklı hafifmeşrep "sağ" ve "sol" partiler. Birinin başına mütekait general Turgut Sunalp'i, diğerinin başına zavallı bir bürokrat olan Necdet Calp'i oturttu.

Sistem şöyle işleyecekti:

Cumhurbaşkanı Evren ve darbeci generallerden oluşma Millî Güvenlik Konseyi "merkez" fonksiyonunu icra edecek, iktidar tahterevalli oyunu gibi, Sunalp Paşa ve Calp arasında bir gidip, bir gelecekti. Derken, tıknaz, kısa boylu, etine dolgun bir nevzuhur liberal çıktı, 83 seçimlerinde oyları silip süpürmekle kalmadı, devr-i iktidarında siyaset üzerindeki "militer" görünürlüğe de son verdi.

28 Şubat cuntası da, "istenmeyen"i devre dışı bırakacak bir "siyasetsizlik" politikasıyla seçimlere "lütfen" izin vermiş, ama sandıktan hiç hesaba katılmayan bir parti, Devlet Bey'in MHP'si çıkmıştı.

"Kızımız Tansu ile oğlumuz Mesut'un..."

Cumhurbaşkanlığı seçimini atlatalım da hayırlısıyla.

Belki o zaman...

Fikir güzel.

Hatta, geçtiğimiz günlerde, bir tartışma programında, "Acaba tutar mı?" insiyakıyla, derin bir parlamenterimiz tarafından ortaya atılmış, çok da takdir görmüştü.

Gerçi, SHP-CHP izdivacından ne çıktı ki, bu evlilikten ne umsunlar diyeceksiniz.

Belli mi olur?