Bayramdan sonra elde var televizyon!

Kurban Bayramı'nın ardından şöyle bir değerlendirme yapıldığında, geride bırakılan diğer bayramlardan farklı olarak, haber bültenlerinde sahibinin elinden kurtularak kendini kalabalık caddelere bırakan kurbanlıkların oluşturduğu traji-komik görüntülerden ya da trafik kazalarından başka konular da yer buldu kendine... Örneğin, "kurban kesimi" konusu ilk olarak bu bayram'da, "mit" statüsündeki televizyon ekranlarında tartışmaya açıldı.

Acar muhabirlerin kurban derilerinin THK'ya verilip verilmemesi ile ilgili sokak röportajlarına her bayram rastlardık, ya da bayramlarda artarak süren trafik kazalarına artık bir çözüm bulunması mesajıyla verilen haberlere..

Ancak daha sonra anahaber bültenlerine konu olacak "kurban kesimi" tartışmasının bu kadar geniş bir alana, zümreye yayılmasına neden olan ilk program Siyaset Meydanı'ydı.

Uzun zaman önce "Televizyon kültürü şekillendirir mi, yoksa yansıtır mı?" sorusu tartışılmaya başlandığı zamanlarda pekçok iletişimbilimci ya da eleştirmen tarafından ilginç bulunmuştu. Ancak görülüyor ki, bu soru geçerliliğini büyük oranda yitirdi, tv "kendi kültürünü üretiyor" artık. Tv, kemikleşmiş gelenekleri, inançları baltalayarak, kesip biçerek toplum hafızasının iç kısımlarına kadar giriyor şimdilerde.

Ekranlara karşı yabancılık duygusunun kaybolması, uyum sağlama sürecinin tamamlanması ve ekranda olup bitenlerin "doğal"lığının kabullenilmesi ile tv'deki 'hakikat', 'bilgi' ve 'gerçeklik' tanımları gözü kapalı kabulleniliyor.

Yaşlı başlı ilahiyatçıların ekranda, "Kurban kesilmeli mi kesilmemeli? Farz mı, vacip mi, müstehap mı?" gibi komik tartışmalara girişmesi ya da deprem konusundaki en yetkin ismin, bir anda medyatik magazine kurban edilerek, beli bükülmüş, ayakta zor duran fotoğrafları eşliğinde "en seksi erkek" seçilişi de bunu kanıtlamıyor mu zaten?

Yüzyıllardır süren inançların yadırganmaya başlanması "gerekli ve anlamlı", tutarsızlıklar "akıllıca", seviyesiz, mantıksız yakıştırmalar "ciddi" gibi görünmüyor mu gözümüze?..