Kriz olmaz...

 
Demirel, son yıllarda izlediği çizgiyle sadece kriz dönemlerinde etkinlik gösterebilirdi, zaten bir krizin neticesi olarak da siyasi yaşamını noktaladı.

Demirel'in yeniden göreve gelmesi için bir yol bulunamaması halinde kriz olacağı söylentilerini yayanların, Demirel dönemine son noktanın koyulduğunun anlaşılması üzerine, her türlü krizin önüne set çeken açıklamalar yapmaları, işlerin siyasetin çaba göstermesi halinde nasıl hizaya sokulacağını gösterdi. Türkiye, üzerinden büyük bir hantallığı atma başarısını gösterdi. Bugün kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya olan FP milletvekillerinin Türkiye'nin önünü açmak için gösterdikleri saygıdeğer performans hiç unutulmayacak ve bu, FP'nin kapatılmasına dönük girişimlerin Türkiye'ye nelere malolduğunu ve siyaseten neye yaradığını hatırlatan bir çıkış olarak hep göz önünde tutulacak...

Siyasi ehliyetin yerine, kabile ruhlu sadaakati koyan ve kalifiye olmayanı Türkiye'nin başına saran bir iş yapma kültürü, 5 Nisan 2000 günü Meclis marifetiyle geride bırakıldı. Meclis'teki oylama belli olur olmaz sokaklara taşan dinginlik, Türkiye'nin beklentilerinin ne yönde seyrettiğini fazla bir çabaya gerek kalmaksızın gösteriyordu aslında. Buna karşılık hükümeti oluşturan partilerin liderleri ise tam tersi bir yöne hareket etti. Açıklamalarıyla hem Anayasa'yı ihlal ettiler, hem de millet vicdana karşı bir yerde durdular. Özellikle Ecevit'in tutumu öylesine hukuk-dışı bir yerde durdu ki, Bakır Çağlar'a göre, DSP'nin ve onunla beraber MHP ve ANAP'ın kapatılmasını gerektirecek kadar ağır bir suçtur. Anayasa'yı ihlal yoluyla milletvekillerinin iradesine ipotek koyma tavrı, Ecevit'in davranışını demokratik rejim açısından sakıncalı hale getirmiştir. Neyse ki, Meclis buna set çekerek, demokrasinin ve siyasetin itibarını korumuştur.

Bundan sonra Demirel, araziye çıkıp yeni bir siyasi hareket başlatmaya soyunsa bile bunun müşterisi olmaz. Demirel, son yıllarda izlediği çizgiyle sadece kriz dönemlerinde etkinlik gösterebilirdi, zaten bir krizin neticesi olarak da siyasi yaşamını noktaladı. Bundan böyle Demirel tarzı siyasetin geçerliliği, en azından Demirel yoluyla kalmamıştır. Eğer Demirel parti kurup araziye inerse bu sefer siyaset arenasında daha ağır bir yenilgi ile karşılaşır, hem de Çiller'in karşısında...

Eğer siyaset kurumu, iki-üç gündür gösterdiği performansı sürdürür de işin gereğini yerine getirirse, cumhurbaşkanlığı meselesi de, Demirel'in yeniden araziye inmesi de hiçbir krize yol açmaz. Çünkü siyaset eliyle değişimin kapısı aralanmıştır ve siyaset değişimi gerçekleştirmek yoluyla itibar kazanmanın ve pozisyon elde etmenin tadına varmıştır. Bu gidişat doğrudur, en azından yöntemsel olarak bu gidişat umut vericidir. Devletçi bir baskıyla siyasetin önüne yeni dayatmalar konulmazsa, kendi içinde evrilme kabiliyeti olan bu süreç, anlamlı bir noktaya ulaşacaktır.

Bundan sonra bütün mesele, siyaset yoluyla değişimi takip etmektir. Buna biraz sabredilirse, ilk anda kaos gibi gözüken gelişmelerin çok kısa bir müddet sonra nefes açıcı etkisi hemen farkedilecektir...

Her kriz aslında bir imkandır. Cumhurbaşkanlığı seçimini yine Demirel'e ipoteklemenin gerekçesi olarak, Ecevit başta olmak üzere kimi odaklar, yeni krizlerin çıkmasının önüne geçmeyi gösteriyorlardı. Oysa bu tutum bizzat bir kriz oluşturdu ve bu krizin iyi yönetilmesiyle siyasete yeni kapılar açıldı. Bundan böyle, siyasetin kilitlenmesi anlamında yeni krizler çıkmaz, siyasete yeni imkanlar açma bakımından ortaya gelecek krizler ise gerekli ve iyidir.