Bugün?

 
Artık 'sevgi' bir metadır: Korunması, saklanması gerekmez; ruhlara yara olması hiç düşünülmez..

Bugün 14 Şubat: "Sevgililer Günü"ymüş! Sevgisini ve sevgilisini unutmuş(!) olanlara duyrulur.. En azından, onlar için çiçekçiden birer nergis demeti alarak tüketim çılgınlığına katkıda bulunabilirler! Ultra-modern yaşama biçimi, bir biçimde gelir, alınlarından öper bu 'uslu' çocukların..

14 Şubat'ın da bir tarihî geçmişi vardır elbet. Benim bundan habersiz olmam, tarihî misyonunun olmadığı anlamına gelmez. Bugüne has bir tüketim çılgınlığının azdırılması adına, gerekiyorsa, yeni bir tarihçe çiziktirilir canım; çok mu zor?!

Baksanıza, bin yılın ilki olma gibi 'anlamlı' bir özellik taşıdığı da vurgulanarak gerek tv kanallarında, gerekse radyo kanallarında başımızdan aşağı kaynar sular dökülürcesine günlerdir yoğun bir hatırlatma furyasıdır gidiyor.. Hele gün içinde 'bugüne' mahsus özel proğramlarda, kim bilir ne türden 'geyik'ler, kulağımızın pasını silip gözümüzün perdesini aralayacak.. 'Sevgi' alıp başını gidecek ve biz yine bön bön bakacağız olup bitene!

Evet, soytarılığın bini bi'para..

İçinde 'sevgi'nin ve 'sevgili'nin geçtiği böylesine özel(!) bir günü, el birliğiyle nasıl da kirli bir 'meta'ya tahvil ettiklerini tüylerim diken diken olmuş bir vaziyette izliyorum. Sevginin, aşkın orasından burasından çekiştirilerek kalbura çevrildiği bir düzeysizlik ortamında, aslında, bunda şaşılacak bir şey yok! Manevî hassasiyetlerin şu ya da bu biçimde üstünün çizilmeye çalışıldığı bir ülkede, sevginin de, aşkın da iğdiş edilmesinden daha doğal bir görüntü olamazdı her halde..

'Kalp çınlaması'nın ne menem bir şey olduğu hususunda derin bir cahiliyet sergileyen genç jenerasyon için, sevginin ve aşkın anlamının giderek bir 'bedensel haz'a dönüşmesi, bizim gibi eskimekte olan 'nesil'ler bakımından hayrete mucip olmamalı artık..

Artık 'sevgi' bir metadır: Korunması, saklanması gerekmez; ruhlara yara olması hiç düşünülmez.. İşte böyle sözüm ona 'özel' günlerde yeniden hatırlanır/hatırlatılır ve piyasa ekonomisinin günlük can simidi biçiminde ihya edilir.. Alan râzı, satan râzı; ortadakilerin canı cehenneme: Mantalite, zihniyet bu değil mi?

Düşünüyorum da, bizim zamanımızda (çok eski değil, yaklaşık 20 yıl öncesinden söz ediyorum) böyle şeylerin esamesi okunmazdı. 'Sevgi'miz de, 'sevgili'miz de kalbimizin satın alınamaz o 'muhkem' yerindeki konumunu esrârlı bir hâl üzre korurdu.. Hiçkimse "Sevgililer günü" türünden şaklabanlıklara ihtiyaç duymazdı. Ne mi değişti: 'Mahremiyet' duygusu yitirildi, 'mertlik' bozuldu!..