Allen Ginsberg'in koca bir tımarhaneye benzettiği ABD sinemasından bir 'rehabilitasyon' filmi daha. 'Kutsal Duman'la mistik eğilimleri olan bir aşkı tedavi eden sinema endüstrisi (gerçi o film Avustralya yapımıydı) şimdi de 'içe bakış' denemesi yapmış.

Komşu kızı Sandra

Gerçeklerden kaçmak için hayatını sorumsuzca yaşadığı bir partiye çeviren filmin kahramanı trafik canavarı olup ablasının düğün arabasıyla bir eve dalmasıyla mahkeme kararıyla bir rehabilitasyon merkezine postalanır. Sinemayla bütün metinlerde tercüme olduğunu zannettiğim bir tarzda ısrarla "komşu kızı" olarak nitelendirilen Sandra Bullock başrolde olduğu filmde hemen herkes bir şekilde kaçmakta. Bu kaçışı rehabilitasyon merkeziyle sınırlamamaları isabetli bir seçim olmuş.

Bana arkadaşını söyle...

Aslında film "bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu anlatayım" mesajı etrafında kurulmuş. Çevresindeki kişilerden etkilenen ana karakter olağan hayatından soyutlanarak bambaşka bir ortama zoraki de olsa girince başta dirense bile hayata farklı bir açıdan bakıyor. Geriye dönüşler ve kardeşiyle sevgilisinin merkezi ziyaretleri esnasında yaşanan çelişkiler hikayeyi tamamlamış ve bu sahneler yama gibi durmamış.

Neyse ki yönetmen filmi bizde sinema hakkında kalem oynatanların tercüme bir ağızla "komşu kızı" (!?) sıfatıyla andıkları başrol oyuncusu Sandra Bullock'un sırtına yıkıp kurtarmak yerine pekçok enteresan tip kurarak oluşturuyor. Ana hikayeyi dağıtmadan farklı tipleri bir arada başarıyla kullanmış yönetmen. 28 Gün bu açıdan ilgiye değer bir çalışma... Ancak filmin bazı yerlerinde "kişisel başarı kitapları sanayisinden" aparma pekçok şablon davranış ve cümlenin yer alması bence hikayeyi düşürüyor. Yine bu sezon gösterilen aile rehabilitasyonu filmi "İkimizin Hikâyesi"nde bununla dalga geçen birkaç sahne vardı ki hatırlamadan duramadım.

28 Gün

Yönetmen: Betty Thomas
Senaryo: Susannah Grant
Müzik: Richard Gibbs
Oyuncular: Sandra Bullock, Viggo Mortensen, Dominic West, Diane Ladd, Elizabeth Perkins, Steve Buscemi