Adını ve başarılarını duyduğumda tüylerim diken diken olmuştu.

Şili'deki Dünya Gençler atletizm şampiyonasında çekici 69.97 metreye fırlatıp, Türk atletizminin "mumla aradığı" ışık olurken, Şili'de Dünya Şampiyonluğuna kavuşmuştu.

Böylesine büyük bir yeteneğe "ben Türk'üm" diyen herkesin destek vermesi gerekirdi. Bende, üzerime düşeni yaptım.

Zaman zaman sayın Bakan ile sayın Genel Müdür'ün kapısında nöbet tutup, bu büyük Şampiyonun daha ilerlere gitmesi için çırpındım. Devletimiz de bu büyük Şampiyonun gelişimi için, ne yapılması gerekiyorsa, yerine getirdi. Bu konuda en canlı şahit benim.

Ama...

İtalya'da geçenlerde yapılan Avrupa Gençler Şampiyonası'nda üçüncülükle yetindi. Elbette bu sonuçta küçümsenemezdi.

Dikkatimi çeken 69.97'lik derecenin 4 ay içinde 67.69'a inmeseydi. Bu derecelerin sahibi de Eşref Apak'tan başkası değil.

4 ay içinde çekici daha ileriye atması gerekirken, şimdilerde 2 metre geriye gitmesi Eşref Apak'ın bulunduğu yeri hazmedememesinden kaynaklandığı görüşündeyim..

Oysa, Devletimiz ve mensubu olduğu Galatasaray kulübü Eşref Apak için her türlü desteğini veriyor.

"Bir eli yağda, diğer eli balda" olan Eşref Apak, bunun hazımsızlığı içinde, şimdilerde kendini bira şişelerinin kucağına attığını öğreniyorum. Kafasına göre takılan ve ileriye gideceğine, adımlarını geriye doğru atan Eşref Apak, aklını başına almadığı süre içinde, bu işe başladığı yere süratli bir şekilde yuvarlanacağını görüyorum. Zira, Türk sporunda, Eşref örneğinden çok bulunduğuna şahit oldum. Şampiyon olmak zor, ancak, sporcu olmak ondan daha zor.

Şimdi, "bu şaşkın" atletimizin, önünde iki seçenek var.

Birincisi, ya aklını başına alıp, bu işe başladığı zaman ki ciddiyetiyle çekicine sarılacak. İkincisi ise, savurduğu O çekicin altında kalacak.

Tercih kendisine ait.

GÜRAY SOYSAL

Künye

Temsilcilikler

ReklamTarifesi

AboneFormu

MesajFormu