"İnanma"nın lügat mânâsı; bir olayın, bir varlığın, bir halin, bir bilginin, bir özelliğin, mevcut bulunduğunu, gerçek bulunduğunu bilmektir.. "İnançlı olmak" ise, bu bilme olayının güçlü ve sağlam bir şekilde vücut bulmasıdır. Günlük hayatta ve kültür dilinde, "inançlı olmak" yahut "inanç sahibi olmak", hukukî ve ahlâkî değerlere inanmak ve bağlanmak mânâsına gelir.. Yani inançlı bir kişi, derken; ahlâkî ve hukukî değerlerin, doğru olduğuna, bunların fert ve toplum hayatı için elzem bulunduğuna inanan, aynı zamanda bu değerlere aykırı hareket etmeyen bir kişiyi kastetmiş olacaksınız... Bu değerler, aşağı yukarı, herkesin bildiği prensiplerdir. Doğru olmak, âdil olmak, vazifeşinas ve haksever olmak, merhametli ve iyiliksever olmak, milletini ve insanlığı sevmek gibi, dünya durdukça eskimeyen meziyetlerdir. Kanunları ferdin ve toplumun haklarını çiğnememek, bu değerlerin hukukî vasfını teşkîl eder.. Netice olarak, ahlâkla hukuk birbirini tamamlayan iki beşerî sistemdir. İnançlı olmanın bir de moral ve manevî tarafı vardır ki; o da herkes tarafından kabul edilebilir bir dünya görüşüne sahib olmak, insanı başarıya ve mutluluğa götürecek klâsik prensiplere göre yaşamak demektir. Çalışkan olmak, dürüst olmak, azimli, sabırlı ve metin olmak, kendine güvenmek, ezelî ve ebedî bir varlığa, bir kuvvete inanmak gibi.. İnançlı olmak kavramının bu kadar sağlam muhtevâsı ve esasları vardır.. Dar görüşlülerin ve peşin hükümlülerin, bu çeşit yüksek değerleri ve kavramları kavrayabilmesi, ne yazık ki, kafalarının darlığı nisbetinde müşküldür!..

Ama biz bir kere daha tekrar edelim: İnançlı olmak; insanı başarıya ve mutluluğa götüren sağlam hayat düstûrlarına kilitlenmekten başka birşey değildir..