Bırakın, 'ölümün gelini'veda etsin, siz Van Gogh'un sarısına kardeş olun...

Zamanın duvarlarının ardından geleceğin ilahilerini dinledim. Dünyanın bu tarafında, tıpkı manaları bulanık, müphem bir kelimeyim şimdi... Binlerce gözle baktım ama, ne ışığın sırlarını kavradım, ne de karanlığın gizlerini öğrendim.

Siz hiç, gecelerin korkunç ve güzel olduğunu, orada gölgenin gözlerine bakıp, karanlığın dehşetini yaşadınız mı?

Siz hiç, güçsüzün düşlerini merhametin limanına götürüp 'adalet'i bekleyen umutları gördünüz mü?

Siz hiç, kimsesizlerin gözyaşlarının aktığı sessizliğin görünmez kıyılarındaki kederle buluştunuz mu?

Siz hiç, çiçeklerin sırrını keşfeden şiirlerdeki peygamberlerin yürek atışını duydunuz mu?

Siz hiç, sonsuzluğun dudaklarında zamanın 'sırrı'na dokundunuz mu?

Siz hiç, göklerin karardığı, ruhların yorulup sıkıldığı gecelerde, gencecik dalları kırılan annelerin acılarına ortak oldunuz mu?

Belki de, gecenin bir kenarında hep sizi bekleyen o "muhteşem" düşü hiçbir zaman göremeyeceksiniz. Öyleyse, bir kez olsun yüreğinizi özgür bırakın sevgiden sarhoş olsun. Hayatınızın bütün mumlarını tutuşturun, gül ve nergis tozlarıyla boyayın saçlarınızı, güzel kokular dökün dünyanın ayaklarına...

Bir kez olsun, sahte hayatlarınızı "hayal tüccarları"na bırakın ve Van Gogh'un çıldırtan sarısına kardeş olun...

Bunca kanın aktığı, bunca canın yokolduğu, bunca yoksulluğun, bunca yağmanın, bunca pespayeliğin ve bunca utancın üzerimize çöktüğü bir dünyada, durmak üzere olan kalbinizin üzerindeki bütün örtüleri kaldırın.

Bir kez olsun, gözyaşlarınızın önündeki barikatları yıkın. Ve izin verin, yerle gök arasında "ölümün gelini" veda etsin, dünyanın bütün çocuklarına...

Çünkü, bu vadide özgürlüğün şarkıları duyulmaz oldu. Vadilerde biriktirip, dağlardan, tepelerden aşırdığımız şarkılarımız perişan oldu.

Eğer, özgürlüğe ihanet edersem, bütün düşlerim bozguna uğrar "aşkın sahilleri"nde...

Eğer, "sevginin şafağı"nda verdiğim sözü tutamazsam, aşk ilahilerinden çaldığım "incilerim" kaybolur.

Eğer, "yeryüzünün doğusu gülümsediğinde" şarkılara yeni bir umut ekleyemezsem, geleceğin ilahilerini ebediyyen kaybederim.

Şimdi, daha iyi duyuyorum denizlerin ötesine saçılan "inci"lerimin fısıltısını... Düşlerimden çıktım ve yeni ilahilere yürüyorum.

Artık "düşler vadisi"nde yalnız değilim, binlerce kalbin önünde dualar ve ilahiler karşılıyor sesimi. Ve çocukların gülüşünden damla damla düşüp, dünyaya akıyor "inci denizim..."