Otoritesini kaybeden antrenör gibi çaresiz

Yazı kaleme alındığı sırada Başbakanlık'taki ekonomi zirvesi henüz tamamlanmamıştı. Ama, içeride nelerin konuşulduğu ve dışarıya çıkıldığında karşılıklı olarak neler söyleneceği üç aşağı-beş yukarı belli. Çünkü, eldeki malzeme artık herkes tarafından çok iyi biliniyor. Kimi hiç parası olmayan, kimi de var olan parasını kullanmaya çekinen iş adamlarından oluşan özel sektörün temsilcileri, karşılarında çoğunluğu devlet bankalarından toplanan finans sektörü temsilcilerinden "ucuz ve kolay para" isteyecekler, onlar da bu irrasyonel isteğe tabii ki direnecekler. Özel sektör adını verdiğimiz ve piyasaların kötü gitmesi nedeniyle son zamanlarda "reel sektör" olarak anılan iş dünyası, bankalardan kredi borçlarının vadeye yayılmasını ve bu kredilerin ihracata kanalize edilmesini istiyor.

Ve tabii ortada hakem olarak bulunan hükümetten istenecek tek kuruş nakdi desteğin bile istikrar programını deforme edeceği bilindiği için, gayrinakdi destek ve kolaylıklar talep ediliyor. Bunun adına hala, serbest piyasa ekonomisi diyebilmek mümkün mü!..

Türkiye, ekonomik istikrar programı baskısı altında tutarsız bir, "devlet eliyle kapitalizm" uygulamasına saplanıp kaldı. Serbest piyasaya bitmek tükenmek bilmeyen konseylerle, zirvelerle istikamet verme alışkanlığı konjonktürel durgunluktan daha acı bir şekilde yapısal tahribata yol açıyor.

Üstelik, bunu koordine etme pozisyonunda bulunan hükümet kendi varlığının devamı için çareye muhtaç bir haldeyken!...

Hangi politikacıyla, hangi uzmanla konuşursanız konuşun aynı manzara ortaya çıkıyor. Ülkenin geri dönülmez bir şekilde ekonomik ve sosyal krize girdiği ve bu yapının devamının mümkün olmadığı gerçeği, birbiriyle bağlantısı olmayan çevrelerde de dile getiriliyor. Hükümete karşı toleranslı olanlarla, tam tersine daha baştan hükümete kredi tanımayanlar bugün aynı noktada buluşmuş görünüyorlar. Herkes, mevcut krizin sadece piyasaları, vatandaşı ya da belirli sektörleri değil bizatihi hükümetin varlığını da kuşattığını düşünüyor.

Bu tabloda, bir yandan yolsuzluk operasyonlarındaki pasif konumu diğer yandan ekonomi politikalarının doğurduğu ekonomik krizin baskısı arasında yaşama mücadelesi veren koalisyonun artık bir çıkış bulabilmesi, kağıt üzerinde imkansız hale gelmiştir. Tıpkı takımı üzerindeki otoritesini yitirmiş bir antrenör gibi, verdiği taktikler piyasadaki oyuncular tarafından ciddiye alınmamaktadır. Hükümet, ekonomi çevreleri için elindeki imkanlar kullanılabildiği müddetçe; siyaset dışı güçler için ise sosyal mühendislik projelerine aracılık edebildiği müddetçe bir anlam ifade eder haldedir. Ve garip bir şekilde; ülkede yaşanan olaylar karşısındaki pasifliği sayesinde ayakta durabilmektedir.

Ekonomide yakın tarihin en büyük ve daha kötüsü en sürekli krizi üzerinde oturan, dış politikada yenilgilerin biriyle yatıp diğeriyle kalkan; üstelik birçok üyesi yolsuzlukla birçok üyesi ise "kriminal" dosyalarla sabık bir hükümete medya ve medyaya eklemlenen güçler tarafından sanki bütün bunlar hiç yokmuş gibi kredi açılması başka neyle açıklanabilir?

Oysa gerçekte, bugün koalisyonun felsefi temelini oluşturan alternatifsizliğin hiçbir anlamı yoktur. Bugün anlamamazlıktan gelinse de hükümetin yıkıldığı gün; Türkiye'de aslında birden fazla hükümet alternatifinin bulunduğunu herkes anlayacaktır.

Bunun anlaşıldığı gün, koalisyonun bugün hangi ittifaklar üzerinde durduğu ve hangi ayıpları gözardı edilerek iktidarda tutulduğu da anlaşılacaktır.

Ne dünkü ekonomi zirvesinin, ne de günaşırı yapılan liderler zirvesinin, hükümetin ömrünü uzatabilmesi mümkün değildir. Hükümetin ömrü çadıra verilen oksijenin musluğu kapatıldığı andan bir saniye ileriye gidemez.